prevezablog

Άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ με τίτλο «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

2012-02-14T12:52:00.000-08:00

Υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία με στόχο την ολοκλήρωση της καταστροφής της χώρας μου. Ξεκίνησαν από το 1975 με στόχο τον νεοελληνικό πολιτισμό, συνέχισαν με την διαστροφή της νεότερης ιστορίας μας και της εθνικής μας ταυτότητας και τώρα προσπαθούν να μας εξαφανίσουν και βιολογικά με την ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση. Εάν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωθεί σύσσωμος για να τους εμποδίσει, ο κίνδυνος για την εξαφάνιση της Ελλάδας είναι υπαρκτός. Εγώ την τοποθετώ μέσα στα δέκα επόμενα χρόνια. Από μας θα μείνει μόνο η μνήμη του πολιτισμού μας και των αγώνων μας για την ελευθερία.
Ως το 2009 δεν υπήρχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Οι μεγάλες πληγές της οικονομίας μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού και η διαφθορά μιας μερίδας του πολιτικού και του οικονομικο-δημοσιογραφικού χώρου. Όμως και για τις δύο πληγές ήταν συνυπεύθυνοι και οι ξένοι. Όπως λ.χ. οι Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι και Αμερικανοί, που κέρδιζαν δισεκατομμύρια ευρώ σε βάρος του εθνικού μας πλούτου από την ετήσια πώληση πολεμικού υλικού. Αυτή η συνεχής αιμορραγία, μάς γονάτιζε και δεν μας επέτρεπε να προχωρήσουμε προς τα εμπρός, ενώ προσέφερε πλούτο στα ξένα έθνη. Το ίδιο συνέβαινε και με το πρόβλημα της διαφθοράς. Λ.χ. η Γερμανική Siemens είχε ειδικό κλάδο για την εξαγορά Ελλήνων παραγόντων, προκειμένου να τοποθετήσει τα προϊόντα της στην ελληνική αγορά. Επομένως ο ελληνικός λαός υπήρξε θύμα αυτού του ληστρικού ντουέτου, Ελλήνων και Γερμανών, που πλούτιζαν σε βάρος του.
Είναι φανερό ότι αυτές οι δύο μεγάλες πληγές θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν οι ηγεσίες των δύο φιλοαμερικανικών κομμάτων εξουσίας δεν είχαν διαβρωθεί από στοιχεία διεφθαρμένα, τα οποία για να καλύψουν τη διαρροή του πλούτου (που ήταν προϊόν της εργασίας του ελληνικού λαού) προς τα ταμεία των ξένων χωρών, κατέφευγαν στον υπέρμετρο δανεισμό, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει στα 300 δισ. ευρώ, δηλαδή το 130% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος).
Με την κομπίνα αυτή οι ξένοι που προανέφερα κέρδιζαν διπλά. Πρώτον από την πώληση των όπλων και των προϊόντων τους. Και δεύτερον από τους τόκους των χρημάτων που δάνειζαν στις κυβερνήσεις και όχι στον λαό. Γιατί όπως είδαμε, ο λαός ήταν το κύριο θύμα και στις δύο περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα και μόνο θα σας πείσει. Οι τόκοι του δανείου του ενός δισ. δολλαρίων που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα 1986 από μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα, έφτασαν στα 54 δισ. ευρώ και ξεπληρώθηκαν τελικά το … 2010!
Ο κ. Γιούνγκερ εδήλωσε προ ενός έτους ότι είχε διαπιστώσει τη μεγάλη αιμορραγία των Ελλήνων από τις υπερβολικές (και αναγκαστικές) δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού από Γερμανία και Γαλλία συγκεκριμένα. Και συμπέρανε ότι έτσι οι πωλητές μας οδηγούν σε βέβαιη καταστροφή. Όμως ομολογεί ότι δεν προέβη σε καμμιά ενέργεια, για να μη βλάψει τα συμφέροντα των φιλικών του χωρών!
Στα 2008 υπήρξε η μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Ήταν λοιπόν επόμενο να επηρεαστεί και η ελληνική οικονομία. Εν τούτοις το επίπεδο ζωής, αρκετά υψηλό, ώστε να έχουμε καταταγεί μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών του κόσμου, έμεινε βασικά το ίδιο. Υπήρξε όμως άνοδος του δημοσίου χρέους.
Όμως το δημόσιο χρέος δεν οδηγεί αναγκαστικά σε οικονομική κρίση. Τα χρέη μεγάλων χωρών όπως λ.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Το πρόβλημα είναι εάν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή. Τότε μπορεί κανείς να δανείζεται από τις μεγάλες Τράπεζες με επιτόκιο έως 5%, έως ότου περάσει η κρίση.
Σ’ αυτή τη θέση ακριβώς βρισκόμασταν στα 2009, όταν έγινε η κυβερνητική αλλαγή τον Νοέμβριο και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου. Για να κατανοηθεί τι σκέπτεται σήμερα ο ελληνικός λαός για την καταστροφική πολιτική του, παραθέτω δύο νούμερα: Στις εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε το 44% των ψήφων. Σήμερα τα γκάλοπ του δίνουν 6%.
Ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση (που όπως είπα αντανακλούσε την ευρωπαϊκή) με δάνεια από τις ξένες Τράπεζες και με το σύνηθες επιτόκιο δηλαδή κάτω από 5%. Εάν το έκανε αυτό, δεν θα υπήρχε για τη χώρα μας το παραμικρό πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα θα συνέβαινε, γιατί βρισκόμασταν σε φάση οικονομικής ανάπτυξης κι έτσι ασφαλώς θα ανέβαινε το βιοτικό μας επίπεδο.
Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009, όταν συναντήθηκε κρυφά με τον Στρως Καν, με στόχο να οδηγηθεί η Ελλάδα κάτω από την ηγεμονία του ΔΝΤ. Η πληροφορία για τη συνάντηση αυτή δόθηκε στην δημοσιότητα από τον ίδιο τον πρώην Πρόεδρο του ΔΝΤ..
Για να φτάσουμε όμως έως εκεί, θα έπρεπε να παραμορφωθεί η πραγματική οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, ώστε να φοβηθούν οι ξένες Τράπεζες και να ανεβάσουν τα επιτόκια δανεισμού σε απαγορευτικούς αριθμούς. Αυτή η επαχθής επιχείρηση ξεκίνησε με την ψεύτική εκτίναξη του Δημοσίου Ελλείμματος από το 9,2% στο 15%. Για την κακουργηματική αυτή πράξη ο Εισαγγελέας κ. Πεπόνης παρέπεμψε προ 20 ημερών στην Δικαιοσύνη τους κυρίους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (υπουργό των Οικονομικών).
Ακολούθησε η συστηματική εκστρατεία του κ. Παπανδρέου και του Υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη που διήρκεσε 5 μήνες, κατά την οποία προσπαθούσαν να πείσουν τους ξένους ότι η Ελλάδα είναι ένας Τιτανικός έτοιμος να βυθιστεί, ότι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και επομένως ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της χώρας. Σε κάθε τους δήλωση ανέβαιναν τα επιτόκια, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε, οπότε η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα να πάρει τον χαρακτήρα της σωτηρίας μας, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε η αρχή του θανάτου μας.
Τον Μάιο του 2010 υπεγράφη από έναν και μόνο Υπουργό το περίφημο Μνημόνιο, δηλαδή η πλήρης υποταγή μας στους δανειστές μας. Το ελληνικό δίκαιο σ’ αυτές τις περιπτώσεις απαιτεί την ψήφιση μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας από τα τρία πέμπτα της Βουλής. Άρα στην ουσία το Μνημόνιο και η Τρόικα που σήμερα ουσιαστικά μας κυβερνούν λειτουργούν παράνομα όχι μόνο για το ελληνικό αλλά και για το ευρωπαϊκό δίκαιο.
Από τότε έως τώρα, εάν τα σκαλιά που οδηγούν στο θάνατό μας είναι είκοσι, έχουμε ήδη διανύσει πάνω από τα μισά. Φανταστείτε ότι με το Μνημόνιο αυτό παραχωρούμε στους ξένους την Εθνική μας Αυτοτέλεια και την Δημόσια περιουσία μας. Δηλαδή Λιμάνια, Αεροδρόμια, Οδικά δίκτυα, Ηλεκτρισμό, Ύδρευση, Υπόγειο και υποθαλάσσιο πλούτο κλπ. κλπ. Κι ακόμα τα ιστορικά μας μνημεία όπως η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Επίδαυρος κλπ. αφού έχουμε παραιτηθεί από όλες τις σχετικές ενστάσεις.
Σταμάτησε η παραγωγή, ανέβηκε στο 18% η ανεργία, κλείσανε 80.000 καταστήματα, χιλιάδες βιοτεχνίες και εκατοντάδες βιομηχανίες. Συνολικά βάλανε λουκέτο 432.000 επιχειρήσεις. Δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα, που βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ σε μεσαιωνικό σκότος. Χιλιάδες πρώην ευκατάστατοι πολίτες ψάχνουν στα σκουπίδια και κοιμούνται στο πεζοδρόμιο.
Στο μεταξύ υποτίθεται ότι ζούμε χάρη στη μεγαλοψυχία των δανειστών μας, της Ευρώπης των Τραπεζών και του ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα κάθε πακέτο με τα δεκάδες δισ. ευρώ με τα οποία χρεώνεται η Ελλάδα επιστρέφεται ολόκληρο από κει που έρχεται, ενώ εμείς φορτωνόμαστε νέους αβάσταχτους τόκους. Και επειδή υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθεί το Κράτος, τα Νοσοκομεία και τα Σχολεία, η Τρόικα φορτώνει τα μεσαία και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας με υπέρμετρους φόρους, που οδηγούν κατ’ ευθείαν στην πείνα. Γενικευμένη κατάσταση πείνας είχαμε στην αρχή της γερμανικής κατοχής το 1941 με 300.000 νεκρούς σε διάστημα έξι μηνών. Από τότε το φάσμα της πείνας ξανάρχεται στη συκοφαντημένη και δύστυχη χώρα μας.
Αν σκεφθεί κανείς ότι η γερμανική κατοχή μας στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς και την ολοσχερή καταστροφή της χώρας μας, πώς είναι δυνατόν να δεχτούμε εμείς οι Έλληνες τις απειλές της κ. Μέρκελ και την πρόθεση των Γερμανών να μας επιβάλουν ένα νέο γκαουλάιτερ… Τη φορά αυτή με γραβάτα…
Και για να αποδείξω πόσο πλούσια χώρα είναι η Ελλάδα και πόσο εργατικός και συνειδητοποιημένος Λαός είναι ο Έλληνας (συνείδηση του Χρέους προς την Ελευθερία και της αγάπης προς την πατρίδα) είναι η εποχή της Γερμανικής Κατοχής από το 1941 έως τον Οκτώβριο του 1944. Όταν τα SS και η πείνα σκότωσαν ένα εκατομμύριο πολίτες και η Βέρμαχτ κατέστρεφε συστηματικά την χώρα, έκλεβε την αγροτική παραγωγή και τον χρυσό από τις Τράπεζες, οι Έλληνες έσωσαν από την πείνα τον Λαό με τη δημιουργία του Κινήματος της Εθνικής Αλληλεγγύης και δημιούργησαν έναν παρτιζάνικο στρατό 100.000, που καθήλωσε στην χώρα μας 20 γερμανικές μεραρχίες.
Συγχρόνως όχι μόνο κατόρθωσαν οι Έλληνες χάρη στην εργατικότητά τους, να επιζήσουν αλλά υπήρξε και μεγάλη ανάπτυξη της νεοελληνικής τέχνης μέσα στις συνθήκες κατοχής, ιδιαίτερα στους τομείς της λογοτεχνίας και της μουσικής.
Η Ελλάδα επέλεξε την οδό της αυτοθυσίας για την ελευθερία και συγχρόνως της επιβίωσης.
Και τότε μας χτύπησαν αναίτια κι εμείς απαντήσαμε με Αλληλεγγύη και Αντίσταση και επιζήσαμε. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και τώρα με τη βεβαιότητα ότι τελικός νικητής θα είναι ο ελληνικός λαός. Αυτό το μήνυμα στέλνω στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σόϊμπλε δηλώνοντας ότι παραμένω πάντοτε φίλος του Γερμανικού Λαού και θαυμαστής της μεγάλης του συνεισφοράς στην Επιστήμη, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη και ιδιαίτερα στη Μουσική! Και η καλλίτερη ίσως απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι εμπιστεύθηκα το σύνολο του μουσικού μου έργου σε δύο Γερμανούς Εκδότες, τον Schott και το ν Breitkopf, που είναι από τους μεγαλύτερους εκδότες του κόσμου και η συνεργασία μου μαζί τους είναι άκρως φιλική.
Μας απειλούν ότι θα μας εκδιώξουν από την Ευρώπη. Εάν η Ευρώπη δεν μας θέλει μια φορά, εμείς αυτή την Ευρώπη των Μέρκελ – Σαρκοζί δεν την θέλουμε δέκα φορές.
Σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, ετοιμάζομαι να πάρω μέρος κι εγώ μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, τον ήρωα που κατέβασε τη Σβάστικα από την Ακρόπολη δίνοντας έτσι το σινιάλο για το ξεκίνημα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ. Οι δρόμοι και οι πλατείες μας θα πλημμυρίσουν από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που θα διαδηλώνουν την οργή τους κατά της κυβέρνησης και της Τρόικα.
Άκουσα χθες τον τραπεζίτη-Πρωθυπουργό στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό Λαό να λέει ότι «έχουμε φτάσει σχεδόν στο μηδέν». Ποιοι όμως μας έφτασαν μέσα σε δυο χρόνια στο ΜΗΔΕΝ; Οι ίδιοι, που αντί να βρίσκονται στη φυλακή, εκβιάζουν τους βουλευτές να υπογράψουν Νέο Μνημόνιο χειρότερο από το πρώτο, που θα εφαρμοστεί από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες μεθόδους που μας οδήγησαν στο ΜΗΔΕΝ. Γιατί; Γιατί αυτό επιτάσσει το ΔΝΤ και το Γιούρο Γκρουπ εκβιάζοντάς μας ότι εάν δεν υπακούσουμε, θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία… Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου. Όλοι αυτοί οι κύκλοι που ουσιαστικά μας μισούν (ξένοι και Έλληνες) και που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την δραματική κατάσταση στην οποία οδήγησαν τη χώρα, απειλούν, εκβιάζουν, με σκοπό να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, δηλαδή να μας πάνε κάτω από το ΜΗΔΕΝ, έως την οριστική μας εξαφάνιση.
Έχουμε επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες μέσα από τους αιώνες και είναι βέβαιο ότι αν μας οδηγήσουν με τη βία στο προτελευταίο σκαλοπάτι πριν από τον θάνατο, οι Έλληνες όχι μόνο θα επιζήσουν αλλά και θα αναγεννηθούν. Αυτή τη στιγμή έχω αφιερώσει όλες μου τις δυνάμεις στην προσπάθεια να ενωθεί δυναμικά ο ελληνικός λαός. Προσπαθώ να τον πείσω ότι η Τρόικα και το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Ότι υπάρχει άλλη λύση. Κι αυτή είναι να αλλάξουμε ριζικά την πορεία του έθνους μας και να στραφούμε προς την Ρωσία για οικονομική συνεργασία και για τη δημιουργία κοινοπραξιών που θα μας βοηθήσουν στην ανάδειξη του φυσικού πλούτου της χώρας με όρους που θα εξασφαλίζουν το εθνικό μας συμφέρον. Όσο για την Ευρώπη προτείνω να πάψουμε να αγοράζουμε πολεμικό υλικό από την Γερμανία και την Γαλλία. Όπως θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ώστε η Γερμανία να εξοφλήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας οφείλει και που σήμερα μαζί με τους τόκους μπορεί να ανέρχονται στα 500 δισ. ευρώ.
Η μοναδική δύναμη που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις επαναστατικές αλλαγές είναι ο ελληνικός λαός ενωμένος σε ένα τεράστιο Μέτωπο Αντίστασης και Αλληλεγγύης, ώστε να εκδιωχθεί η Τρόικα (ΔΝΤ και Ευρωπαϊκές Τράπεζες) από την χώρα. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να θεωρηθούν ως μη γενόμενες όλες οι παράνομες ενέργειές τους (δάνεια, χρέη, τόκοι, φόροι, αγορές του Δημόσιου πλούτου). Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν.
Στον σκοπό αυτό (της ενότητας του Λαού σε ένα Μέτωπο) είμαι ολοκληρωτικά δοσμένος και πιστεύω ότι τελικά θα δικαιωθώ. Πολέμησα με το όπλο στο χέρι ενάντια στην Χιτλερική κατοχή. Γνώρισα τα μπουντρούμια της Γκεστάπο. Καταδικάστηκα από τους Γερμανούς σε θάνατο και έζησα ως εκ θαύματος. Στα 1967 ίδρυσα το ΠΑΜ, την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της στρατιωτικής χούντας. Πάλεψα στην παρανομία. Πιάστηκα και φυλακίστηκα στο «σφαγείο» της χουντικής Ασφάλειας. Τελικά και πάλι επέζησα.
Σήμερα είμαι 87 ετών και είναι πολύ πιθανόν να μη ζήσω τη σωτηρία της αγαπημένης μου πατρίδας. Όμως θα πεθάνω με τη συνείδησή μου ήσυχη, γιατί εξακολουθώ να κάνω το Χρέος μου απέναντι στα ιδανικά της Ελευθερίας και του Δικαίου ως το τέλος.

Η ΔΕΙΛΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ...

2012-02-13T04:26:00.000-08:00

Πολλά χρειάζονται διευκρίνιση για το ατέλειωτο σήριαλ της ελληνικής οικονομικής κρίσης και των λύσεων που προωθήθηκαν και τώρα προτείνονται. Από την πρώτη στιγμή που αποκαλύφθηκε το ύψος τους ελληνικού ελλείμματος έκανα σαφές (και τηλεοπτικά ακόμη) την πεποίθησή μου πως λύσεις υπήρχαν – όχι όμως ανώδυνες.
Πάντα θα πρέπει να έχουμε ζωντανή στο μυαλό μας την πραγματικότητα πως στη χώρα μας – σε αντίθεση με παντού αλλού – χρεοκόπησε το κράτος και όχι οι Τράπεζες. Ηταν το ελληνικό δημόσιο που ζούσε για δεκαετίες με δανεικά, ώστε να μπορεί να κάνει παροχές και να προσφέρει...
εικονική ευημερία στους έλληνες. Και πως αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα ερχόταν και ο λογαριασμός. Το αδιέξοδο λοιπόν δεν ήταν απρόσμενο. Απλά ουδείς σχεδόν στην Ελλάδα δεν ήθελε να παραδεχθεί την αλήθεια αυτή.
Η κυβέρνηση Ζολώτα δεν είχε την δυνατότητα να πληρώσει μισθούς και συντάξεις κι αναγκάσθηκε να δανεισθεί από την Ευρώπη. Λίγο μετά ήμασταν υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε σε μεταρρυθμίσεις και να μειώσουμε το κράτος. Θύελλα είχε τότε ξεσηκωθεί. Χάσαμε τις εκλογές και ήρθε τότε το Πασόκ του Α. Παπανδρέου με συνθήματα παροχών. Το πρωτογενές πλεόνασμα που είχαμε για δύο χρόνια εξασφαλίσει χάθηκε σαν καπνός στον αέρα. Κάτω από τις κραυγές ενθουσιασμού συνδικαλιστών και εκλογέων.
Μετά την επέκταση του κράτους επί κυβέρνησης Καραμανλή (596 νέοι δημόσιοι φορείς σε έξη χρόνια!!) ο κόμπος είχε φτάσει πλέον στο χτένι. Η κυβέρνηση Παπανδρέου επέλεξε την προσφυγή στους δανειστές. Διότι δεν μπορούσε προφανώς να αντέξει τις εναλλακτικές τότε λύσεις. Που ήταν οι με δική μας πρωτοβουλία περικοπές κρατικών δαπανών και κατάργηση δημοσίων φορέων. Που θα έστελνε στις αγορές μήνυμα αποφασιστικότητας και περιστολής του ελλείμματος. Εναλλακτικά θα μπορούσαμε τότε να κάνουμε (απειλήσουμε ;) στάση πληρωμών. Οταν οι ευρωπαικές Τράπεζες ήσαν γεμάτες ελληνικά ομόλογα. Και τα CDSs δεν είχαν εκδοθεί σε τέτοιες ποσότητες. Ελάχιστοι λοιπόν είχαν ασφάλεια κινδύνου. Και η ευρωζώνη ήταν εντελώς ανέτοιμη να αντιμετωπίσει θεμελιακούς κραδασμούς και κάποιο θανατηφόρο χτύπημα στο ευρώ. Τότε πιθανότατα θα είχαμε περισσότερες πιθανότητες διάσωσης. Είτε με κάποιο νέο ομόλογο του ΔΝΤ είτε με κινήσεις μαζικής ευρωπαικής βοήθειας. Πάντα όμως μετά από δικές μας παράλληλες πρωτοβουλίες περιορισμού του δημόσιου τομέα και απελευθέρωσης αγορών. Ηταν φανερό πως η κυβέρνηση του Πασόκ δεν άντεχε τέτοιες κινήσεις. Κι επέλεξε την σιγουριά της δανειακής σύμβασης ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ.
Το Μνημόνιο αποτελούσε κάποια λύση. Και είχε σίγουρα προοπτική. Με δύο βασικές προυποθέσεις. Να το εφαρμόζαμε. Και η κυβέρνηση να επέλεγε σωστές πολιτικές. Από την ώρα όμως που τέθηκε σε ισχύ και πολλοί έχασαν την βόλεψή τους – κυρίως κομματικοί, κρατικοδίαιτοι και συντεχνίες – ξεκίνησε ο πόλεμός εναντίον του. «Το Μνημόνιο είναι λάθος», «η συνταγή θα αποτύχει» και τόσα άλλα. Με κορύφωση βέβαια την κυβερνητική συμπεριφορά που ξεδίπλωσε τα σοσιαλιστικά της απωθημένα κι’ επιδόθηκε σε ένα φεστιβάλ φορολογικών επιβαρύνσεων, μείωσης μισθών και συντάξεων κι’ επινοήσεις αναβολών και υποσχέσεων δίχως αντίκρυσμα προς τους δανειστές. Καμία διαρθρωτική αλλαγή δεν προχωρούσε, για τις ιδιωτικοποιήσεις κοροιδεύαμε ενώ ακόμη και για τις περικοπές αμοιβών στο δημόσιο εξαπατούσαμε – δίδοντας από την πίσω πόρτα (με υπερωρίες λ.χ.) ό,τι αφαιρούσαμε από την κυρία είσοδο με την ονομαστική μείωση μισθών στο δημόσιο.
Ολο αυτό το διάστημα όμως οι δανειστές ετοιμάζονταν. Παραβλέποντας τις δικές μας ανακολουθίες. Όπως είχα προειδοποιήσει από πέρυσι τον Μάιο, οι Γερμανικές και οι Γαλλικές Τράπεζες ξεφορτώνονταν τα ελληνικά ομόλογα και έκαναν κινήσεις ετοιμασίας για το ενδεχόμενο μιάς ελληνικής πτώχευσης. Την ίδια ώρα αγόραζαν ασφάλιστρα κινδύνου ενώ στην δευτερογενή αγορά τα hedge funds ( με την στήριξη των κρατικών sovereign wealth funds της Κίνας, της Ρωσίας και της Σαουδικής Αραβίας) αγόραζαν κουρεμένους ελληνικούς τίτλους εν όψει επερχόμενης τελικής κρίσης.
Η ώρα της τελικής απόφασης έφτασε τον περασμένο Οκτώβριο. Με την συμφωνία για την τελική ρύθμιση του PSI και την πρόθεση της νέας δανειακής σύμβασης – που βάζει βαθιά το χέρι στο μεδούλι της ελληνικής αγοράς με άγριες κρατικές παρεμβάσεις στην ιδιωτική οικονομία και στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα – η Ευρώπη και οι δανειστές γενικότερα αισθάνονται εξασφαλισμένοι. Αν όλα εγκριθούν, οι κάτοχοι ομολόγων (ιδιαίτερα οι θεσμικοί, οι Τράπεζες και τα hedge funds) εξασφαλίζονται ανεξάρτητα από την τύχη της χώρας. Το νέο δάνειο θα έχει τα χρήματα για την αποπληρωμή των χρεών κατοχυρωμένα και σε ιδιαίτερο λογαριασμό μάλιστα. Η Ελλάδα θα πρέπει μόνη της πλέον να εξασφαλίσει τα αναγκαία για την ζωή της. Με ρυθμίσεις όμως κρατικίστικες που δεν αφήνουν περιθώρια για την ανάπτυξη της αγοράς και για το ζωντάνεμα της οικονομίας. Το νέο μνημόνιο, σε συνδυασμό με το PSI πάντα, θα είναι βραχνάς. Διότι δεν θα αφήνει παρά ελάχιστα περιθώρια ανάσας για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Και θα πνίξει τελεσίδικα την αγορά. Με αυτά τα δεδομένα θα είναι πραγματική καταστροφή…
Το αρχικό Μνημόνιο δεν ήταν λάθος. Καταστροφή ήταν η ελλιπής και στρεβλή εφαρμογή του. Και η εμμονή του πολιτικού κόσμου στην με κάθε τρόπο προστασία του δημόσιου τομέα. Το δεύτερο Μνημόνιο, είτε εφαρμοσθεί είτε όχι, ρίχνει την χώρα στα τάρταρα. Και όλοι βέβαια επιμένουν στο να μείνει το κράτος ουσιαστικά ανέγγιχτο. Και να φορτωθεί ο ιδιωτικός τομέας όλα τα βάρη.
Αν δεν γίνουν εκτεταμένες πλέον απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα άμεσα, αν δεν μειωθούν δραστικά οι φόροι και δεν σταθεροποιηθεί το φορολογικό σύστημα και δεν καταργηθούν μαζικά ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες, η χώρα δεν έχει μέλλον. Μνημόνιο η μη Μνημόνιο. Θα εξασφαλισθούν μοναχά οι δανειστές της για το μέλλον. Αυτή δυστυχώς είναι σήμερα η πραγματικότητα.
Ανδρέας Ανδριανόπουλος

ΘΑ θυμάστε, βέβαια, τη λίστα

2012-02-11T10:05:00.001-08:00

ΘΑ θυμάστε, βέβαια, τη λίστα. Όχι εκείνη των υποψηφίων βουλευτών, αλλά των πολιτικών με καταθέσεις στην Ελβετία. Δεν τους ζητήσαμε πολλά, δεν μας έκαναν τη χάρη και μας παρέπεμψαν στο «πόθεν έσχες» τους. Οι μέρες πέρασαν, πολλές επάλληλες στρώσεις ειδήσεων και εντυπώσεων αποδυνάμωσαν τη μνήμη μας, αλλά οριστική λήθη δεν πρόκειται να σφραγίσει τις μνήμες και τια αναμνήσεις μας, όσο...
παρακολουθούμε τα καμώματά τους, «απολαμβάνοντας» την αγωνία τους. Για την έδρα τους (στη βουλή) την ακριβή, δαπανηρή για ‘μας, γι αυτούς/αυτές προσοδοφόρα.
ΜΑΣ παρέπεμψαν στα δηλωμένα τους. Καθάρισαν με την…Ελβετία και ξανά στον «αγώνα». Ωστόσο, αν είχαμε μπροστά μας τη λίστα, θα βγάζαμε άκρη. Για τα παλικάρια που δηλώνουν περήφανα πως δεν ψηφίζουν τα μέτρα, αλλά χωρίς να παραιτούνται. Με τη ματιά να ισορροπεί ανάμεσα στο αγριεμένο μάτι του ψηφοφόρου και του αρχηγού, μη στερηθούν ό,τι περισσότερο αγάπησαν στη ζωή τους. Με τη λίστα μπροστά μας, θα μετρούσαμε την τόλμη τους μπροστά στο φάσμα της χρεοκοπίας μας και θα ερμηνεύαμε τη σιγουριά τους απέναντι στην πείνα που έρχεται, με αυτούς/αυτές χορτάτους.
ΚΑΙ, βέβαια, δεν είναι μόνο η Ελβετία των πολιτικών. Είναι και των πολιτών. Υπόθεσε (τι άλλο μπορείς να κάνεις;) πόσο φακελάκι του μεγαλογιατρού ταξίδεψε για σιγουριά με κωδικούς και πόση μίζα του πολεοδόμου. Μέτρα τα «σκάφη» κάποιων εφοριακών αραγμένα στις μαρίνες και φαντάσου τη συνέχεια εκτός συνόρων. Μέτρα (νοερά) και τις καταθέσεις του εργοστασιάρχη που «πτώχευσε» και το’ ριξε, για παρηγοριά στις…κρουαζιέρες. Κατέβασε τον πήχη και μέτρα τον ιδρώτα και άλλων, μικρών και παρακατιανών, στην Ελβετία. Μεγαλοσυνταξιούχοι του δημοσίου, δημοσιογράφοι «χρυσωμένοι» και παπαγαλάκια των μυστικών κονδυλίων, σύγχρονοι ΟΤΕτζήδες και ΔΕΗτζήδες, πιλότοι του παρελθόντος που γι αυτούς καθάριζε μέχρι και ο αείμνηστος Χαρίλαος, λιμενεργάτες παχυλόμισθοι που δεν κουβαλάνε πια στην πλάτη τους τσουβάλι…
ΝΑ ξαναπάμε στους πολιτικούς κι ας πάρουμε για δείγμα την κα Αποστολάκη. Τα οικονομικά της δεδομένα της επιτρέπουν να μην ψηφίζει τα (επώδυνα, βάρβαρα και εκβιαστικά μέτρα) κι ας πλακώσει για τους άλλους μαύρη φτώχια. Και τι που θα βρει κλειστό γκισέ ο μικροσυνταξιούχους, χωρίς ΟΕΚ ο εργάτης, χωρίς διακοπές ο «σκλάβος» και με χρέη ο άνεργος;
ΜΗΝ καθαρίζει για πάρτη τους ο φτωχός θυμίζοντας τον τσαρουχά πλην…εθνικόφρονα του παρελθόντος που αγωνιούσε μη του λείψουν αφέντες και βασιλιάδες. Του Θανάση Νικολαΐδη

Νέα Φιλική Εταιρία

2012-02-09T09:07:00.000-08:00

Στην αντεπίθεση περνούν πλέον οι Έλληνες κάτοικοι του εξωτερικού ενάντια στις Γερμανικές μεθοδεύσεις της Ανκέλα Μέρκελ.

Έπειτα από μήνες λάσπης, συκοφαντίες και ύβρεις κατά του Ελληνικού λαού τόσο από Γερμανικά μέσα ενημέρωσης όσο και από στελέχη του Γερμανικού κοινοβουλίου, 8.500 Έλληνες που ζουν μόνιμα στην ΕΕ, αποφάσισαν να σηκώσουν μπαϊράκι.

Σαν άλλοι «Τσακάλωφ», «Εμμανουήλ» και «Σκουφά», προχώρησαν στην ίδρυση του συλλόγου «Νέα Φιλική Εταιρεία», αυτή τη φορά όχι απέναντι στον Οθωμανικό αλλά στο Γερμανικό ζυγό.

Σε επιστολή κόλαφο που απέστειλαν προς τη Γερμανίδα καγκελάριο εκφράζουν τρομερούς υπαινιγμούς και κατηγορίες κατά των Γερμανικών κυβερνήσεων για υποθέσεις από το 1998 μέχρι σήμερα για οικονομικά σκάνδαλα εκβιασμούς κτλ.

Αναλυτικότερα η επιστολή προς την κ. Μέρκελ έχει ως εξής:

«Αν δεν θυμάστε κάτι κα. Μερκελ. δεν πειράζει, θα σας βοηθήσουμε εμείς. Διαθέτουμε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία .για τόπο, χρόνο, τραπεζικούς λογαριασμούς και διαπλεκόμενα πρόσωπα ..έως και για τα εσώρουχα που φορούσαν.

1. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ, ότι από τον Ιούνιο του 1998 έως σήμερα, η γερμανική καγκελαρία επιστατεί, προωθεί και κατευθύνει τόσο την είσπραξη όσο και την ¨νομιμοποίηση¨ των παράνομων προμηθειών όλων των πολιτικών προσώπων τόσο των εκάστοτε κυβερνήσεων όσο και των κομμάτων της αντιπολίτευσης σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ουγγαρία, η Σλοβενία, η Σλοβακία, η Τσεχία, η Κροατία και η Ρουμανία;

2. ΑΛΗΘΕΥΕΙ ότι ένα ποσοστό του 15% επί του συνόλου των εισπραχθέντων προμηθειών, ρέει σε μυστικούς λογαριασμούς του χριστιανοσοσιαλιστικού κόμματος της Βαυαρίας ( CSU ) και από εκεί διανέμεται στα άλλα γερμανικά κόμματα, εξασφαλίζοντας έτσι τη χρηματοδότηση των μυστικών επιχειρήσεων;

3. ΑΛΗΘΕΥΕΙ ότι η αρχή αυτού του επενδυτικού ταμείου της πολιτικής μάσας έγινε στις 06 Ιουνίου του 1998 με την παραλαβή στο Βερολίνο ενός πακέτου αμερικανικών ομολόγων αξίας 80 εκ. $, που απεστάλη από ένα ελληνικό κόμμα ( προμήθειες από το πρόγραμμα των ολλανδικών φρεγατών) και παρελήφθη από τους εκπροσώπους των γερμανικών υπηρεσιών, μιας κεντρικής γερμανικής τραπέζης και μιας γαλλικής τραπέζης;

4. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ ότι για αντάλλαγμα των συνταξιοδοτικών εξασφαλίσεων που προσφέρετε σε αυτούς τους διεφθαρμένους πολιτικούς, τους πείθετε(!!!) να παίρνουν πάντα αποφάσεις ανάλογες με τις ορέξεις και τα συμφέροντα της γερμανικής κυβέρνησης;

5. ΑΛΗΘΕΥΕΙ ότι από τα ίδια ταμεία προέρχονται τα 2 εκ. Δυτ. Μάρκα που εισέπραξε ο προκάτοχος σας Χέλμουτ Κολ;

6. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ, ότι τον Απρίλιο του 2009 έγιναν επώνυμες καταγγελίες στην ευρωπαϊκή υπηρεσία κατά της διαφθοράς ( OLAF ) για το ίδιο θέμα, τις οποίες ο τότε γερμανός διευθυντής της υπηρεσίας ( κατ εντολή της κυβέρνησης σας ) φρόντισε να τις θάψει;

7. ΑΛΗΘΕΥΕΙ ότι την ίδια χρονική στιγμή κατετέθη στην Εισαγγελία του Βερολίνου για το ίδιο θέμα εμπεριστατωμένα στοιχειοθετημένη μήνυση, η οποία κατ εντολή της κυβέρνησης σας θάφτηκε, κατά το γερμανικό ρητόν, ότι όπου δεν υπάρχει καταγγελία .δεν υπάρχει και δικαστής;

8. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ ότι τόσο εσείς, ως πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος όπως και οι προκάτοχοι σας στο ίδιο αξίωμα κ.κ. Κολ και Σόιμπλε, δεν σεβαστήκατε ποτέ τους γερμανικούς νόμους που διέπουν την χρηματοδότηση των κομμάτων στην Γερμανία;

Η μήπως δηλώσατε στο προεδρείο της Βουλής αναδρομικά τα 18 εκ. Μάρκα που μεταφέρθηκαν με βαλίτσες σε συμβολαιογράφο του Μονάχου από δυο βιομήχανους, προκειμένου να διατεθούν στον προεκλογικό αγώνα του κόμματος σας, μέσω μιας συγκεκριμένης διαφημιστικής εταιρείας;!

9. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ, ότι τον Φεβρουάριο του 2006 ασκήσατε πιέσεις μέσω εκβιασμού στον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό, προκειμένου να θάψει την υπόθεση των υποκλοπών;

10. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ, ότι από τον Οκτώβριο 2002 οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες έβαλαν χέρι σε Έλληνες πολίτες που διέμεναν ως τουρίστες στην Δρέσδη και ήταν μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης της 17Ν ( υπεύθυνοι για την χρηματοδότηση της οργάνωσης) καθώς και κορυφαία μέλη του ελληνικού υποκόσμου;

Τους αφήσατε να εισπράξουν μια επιταγή ύψους 5,7 εκατ. ευρώ και μετά τους κρύψατε στην πόλη Σους της Τυνησίας μέχρι να ξεχαστεί η υπόθεση; Δουλεύουν αυτά τα άτομα τώρα στην Ελλάδα για τις γερμανικές υπηρεσίες; Γιατί δεν δώσατε καμία πληροφόρηση στην ελληνική αντιτρομοκρατική υπηρεσία;

11. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ, ότι γερμανός αξιωματούχος ανάγκασε το 2007 τον πολιτικό αρχηγό ενός ελληνικού κόμματος της αριστεράς , με την απειλή ότι θα δημοσιευτούν λεπτομέρειες από την προσωπική του ζωή, να παραιτηθεί από μια νέα υποψηφιότητα για την αρχηγία του κόμματος;

13. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ ότι φέτος χρηματοδοτήθηκαν τρία ελληνικά κόμματα με 16.4 εκατ. ? από την κυβέρνηση σας μέσω μυστικών κονδυλίων;

14. Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ κα. Μερκελ, ότι υπάρχει πρόβλεψη και σχεδιασμός μιας στρατιωτικής κάλυψης και προστασίας των γερμανών υπηκόων που δρουν για λογαριασμό της κυβέρνησης σας στην Ελλάδα;

Ανέλαβε το 4ο γραφείο ( GNTA ) του γερμανικού αρχηγείου στρατού στο στρατόπεδο φαλκενστάιν στην πόλη του Κόμπλενζ τον επιχειρησιακό σχεδιασμό μιας «νατοϊκής» αστυνομικοστρατιωτικής επέμβασης στην Ελλάδα;

15. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ, ότι η κυβέρνηση σας επινόησε, χρηματοδότησε και υποστήριξε την προσφυγή της κυβέρνησης των Σκοπίων στο δικαστήριο της Χάγης;

16. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ, ότι σε συζητήσεις με αντιπροσώπους δυο κρατών, προβλέψατε πως στο εγγύς μέλλον ορισμένες περιοχές της Δυτικής Θράκης και μια ζώνη γύρω από την Φλώρινα θα ανεξαρτητοποιηθούν, προκειμένου να παράσχουν προστασία στις μειονότητες που διαμένουν εκεί;

17. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ, ότι μέλη της ελληνικής κυβέρνησης σας εζήτησαν, υπό τον φόβο μελλοντικών διώξεων εκ μέρους της ελληνικής δικαιοσύνης, να δεσμευτείτε ότι θα τους προστατέψετε;

18. ΑΛΗΘΕΥΕΙ κα. Μερκελ, ότι οι γερμανικές εμπορικές αλυσίδες στην Ελλάδα πληρώνουν μέσω υπερτιμολογήσεων των προϊόντων τους, μίζες προς τρίτους;

Ήταν αυτός ο λόγος που αποχώρησε από την ελληνική αγορά η εταιρεία ALDI;

Χρησιμοποιούνται αυτές οι μίζες για να εξαγοραστούν οι συνειδήσεις ελλήνων πολιτικών και δημοσιογράφων;

19. Εν τέλει κα. Μερκελ είναι ΑΛΗΘΕΙΑ ότι ένας υπουργός της κυβέρνησης σας μάζεψε την άνοιξη του 2010 στο Βερολίνο όλους τους εισαγωγείς και εξαγωγείς της ελληνικής αγοράς των φωτοβολταϊκών και έστησε ένα καρτέλ με προσυμφωνημένες τιμές και διανομή περιφερειών ανά την ελληνική επικράτεια;»

Το Κουτί της Πανδώρας
από: Palmografos.com - Επιστολή κόλαφος στη Μέρκελ από 8.500 Έλληνες του εξωτερικού

Οι δυνατότητες πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών

2012-02-07T09:50:00.000-08:00

Το 1996, ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) δημοσιεύει στο 13ο τεύχος του επίσημου περιοδικού του, CAHIERS DE POLITIQUE ÉCONOMIQUE (στα Γαλλικά), ένα άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον με τίτλο «Οι δυνατότητες πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών» (στα Αγγλικά). Πρόκειται ουσιαστικά, όπως αναφέρεται εξάλλου, για την έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ με θέμα τα προβλήματα και τους τρόπους πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορέσει μια κυβέρνηση να περάσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές, που επέβαλε κατά τη δεκαετία του 1980 η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε μια σειρά από «αναπτυσσόμενες» χώρες και χώρες του Τρίτου Κόσμου.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ
«Οι πολιτικές οικονομικής σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών μπορεί να προκαλέσουν κοινωνικές ταραχές, ακόμα και να θέσουν σε κίνδυνο την ομαλότητα των χωρών. Στο παρόν Τετράδιο οικονομικής πολιτικής αναλύονται οι πολιτικές συνέπειες αυτών των προγραμμάτων. Όπως προέκυψε από τη συστηματική μελέτη πέντε χωρών και δυο σημαντικών αντιπροσωπευτικών δειγμάτων στη λατινική Αμερική και την Αφρική, το πολιτικό κόστος σε απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διαφέρει ανάλογα με τα μέτρα που ελήφθησαν. Πράγματι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η επείγουσα κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες, κρίθηκε ότι μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με την αποκατάσταση των μακρο-οικονομικών ισορροπιών. Έτσι, οι διαρθρωτικές αναπροσαρμογές περιορίστηκαν σ’ ένα πρόγραμμα σταθερότητας με μοναδικό κριτήριο την ταχύτερη δυνατή μείωση του δημόσιου ελλείμματος. Πολύ σύντομα όμως συνειδητοποιήσαμε πως η σταθεροποίηση δεν είναι αυτοσκοπός. […]

Πράγματι, όπου τέθηκε θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, οι διεθνείς οργανισμοί [ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.] απαίτησαν δραστική μείωση των βασικών δημόσιων δαπανών. Αυτό έκανε αντιδημοφιλείς τις κυβερνήσεις, οι οποίες, σε περίπτωση ταραχών, κατέφυγαν στην καταστολή πολλαπλασιάζοντας το πολιτικό κόστος. […] Η εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών σε δεκάδες χώρες κατά τη δεκαετία του 1980 έδειξε, ότι είχαμε παραμελήσει την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Πιεζόμενες από απεργίες, διαδηλώσεις, ακόμα κι εξεγέρσεις, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περικόψουν σημαντικά τα προγράμματα αυτά. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε, ότι η οικονομική επιτυχία της διαρθρωτικής αναπροσαρμογής εξαρτάται από τη δυνατότητα πολιτικής πραγματοποίησής της. […]

Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι, σύμφωνα με στατιστικές που στηρίζονται στη μελέτη δεκάδων χωρών επί μια δεκαετία, το πολιτικό κόστος διαφοροποιείται ανάλογα με τα μέτρα. Πρόκεται για ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα, διότι σημαίνει πως μπορεί μέσα από τη μελέτη των μέτρων και των αντιδράσεων να εκπονηθεί ένα βέλτιστο πολιτικό πρόγραμμα, δηλαδή ένα πρόγραμμα που θα ελαχιστοποιεί τους κινδύνους. […]

Τα μέτρα που προκαλούν τις περισσότερες διαδηλώσεις, είναι εκείνα που πλήττουν ολόκληρο τον πληθυσμό και έχουν σαν αποτέλεσμα την άνοδο των τιμών, ο,τιδήποτε κι αν την προκαλεί (περικοπές επιδομάτων, αύξηση των έμμεσων φόρων ή υποτίμηση). Έτσι, στη Ζάμπια ο διπλασιασμός της τιμής του αλευριού και του καλαμποκιού το Δεκέμβριο του 1984, εξαιτίας της περικοπής επιδομάτων, προκάλεσε κύμα ταραχών η καταστολή των οποίων καταμέτρησε 15 νεκρούς. Παρόμοια, όταν το 1988 η κυβέρνηση της Νιγηρίας αύξησε την τιμή του πετρελαίου, το οποίο αγόραζαν κυρίως τα φτωχά νοικοκυριά, είχαμε ταραχές με 6 νεκρούς διαδηλωτές. […]

Άλλα μέτρα όμως, όπως οι περικοπές των δημόσιων επενδύσεων, ή των λειτουργικών εξόδων (εκτός των μισθών), δεν προκαλούν σοβαρή αναταραχή. […] Οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις πλήττουν κυρίως τον τομέα της οικοδομής, που μαστίζεται τότε από πτωχεύσεις και απολύσεις. Όμως αυτός ο τομέας αποτελείται κυρίως από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που δεν έχουν μεγάλο πολιτικό βάρος. […] Από την άλλη, οι περικοπές στα λειτουργικά έξοδα του κράτους πλήττουν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους αν κινηθούν ευέλικτα παρουσιάζοντας, με τη βοήθεια του Τύπου, αυτά τα μέτρα σαν μέτρα ισονομίας με το επιχείρημα, ότι εφόσον ζητούνται θυσίες από όλο το λαό, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν γίνεται ν’ αποτελούν εξαίρεση. […]

Το βέβαιο είναι ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα σταθερότητας ενάντια στη θέληση ολόκληρης της κοινής γνώμης.Ένα πρόγραμμα που θα έπληττε εξίσου όλες τις κοινωνικές ομάδες, αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ένα πρόγραμμα που κάνει διακρίσεις σε βάρος κάποιων κοινωνικών ομάδων ευνοώντας ορισμένες άλλες. Πρέπει λοιπόν η αρμόδια κυβέρνηση να φροντίσει ώστε να πάρει με το μέρος της ένα μέρος του κόσμου, στην ανάγκη φορτώνοντας δυσανάλογα και με πολύ βαριά μέτρα ορισμένες κοινωνικές ομάδες. […]

Η απελευθέρωση των εισαγωγών και το άνοιγμα των επαγγελμάτων − ένα μέτρο στο οποίο επιμένει πάντοτε η Παγκόσμια Τράπεζα − προκαλεί αντίθετες αντιδράσεις, από τις οποίες η κυβέρνηση μπορεί να επωφεληθεί. […] Μπορεί για παράδειγμα να καταργήσει τους δασμούς σε πρώτες ύλες που αγοράζουν όλες οι επιχειρήσεις, ή σε βασικά προϊόντα που δύσκολα μπορούν να προμηθευτούν οι μικρές επιχειρήσεις. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να δημιουργήσει γρήγορα συμμάχους, που θα στηρίξουν την πολιτική της απελευθέρωσης και του ανοίγματος. […]

Η κυβέρνηση που καλείται να εφαρμόσει αναδιαρθρωτικά προγάμματα, είναι υποχρεωμένη να πάρει αντιλαϊκά μέτρα. […] Καλώντας σε βοήθεια το ΔΝΤ, μπορεί να επωφεληθεί και σε πολιτικό επίπεδο γιατί θα μπορεί να απαντάει σε όσους αντιδρούν, ότι τα μέτρα προβλέπονται από τη συμφωνία που επέβαλε το ΔΝΤ και είναι υποχρεωμένη να τα πάρει θέλοντας και μη. […]

Καλό είναι τα μέτρα να λαμβάνονται πριν ξεσπάσει κρίση. Υπάρχουν όμως τρόπο αντιμετώπισης του πολιτικού κόστους ακόμη κι αν τα μέτρα λαμβάνονται αφού ξεσπάσει η κρίση. […] Εάν η κυβέρνηση εκλεγεί λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, έχει μπροστά της μια μικρή χρονική περίοδο (4 με 6 μήνες) κατά την οποία η κοινή γνώμη εξακολουθεί να την στηρίζει και κατά την οποία μπορεί να ρίχνει την ευθύνη για τα αντιλαϊκά μέτρα στους προκατόχους της. Σε αυτό το διάστημα, οι συντεχνίες χάνουν προσωρινά τη δύναμή τους και τότε η κυβέρνηση πρέπει να σπεύσει να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Έπειτα από αυτή την περίοδο χάριτος τα πράγματα δυσκολεύουν τρομερά. Η νέα κυβέρνηση θεωρείται ολοένα και περισσότερο μόνη υπεύθυνη για την κατάσταση κι έτσι αναγκάζεται ν’ αναλάβει αυτή το σύνολο του πολιτικού κόστους της αναδιάρθωσης. […]

Από την πρώτη λοιπόν στιγμή που θ’ ανέβει στην εξουσία, πρέπει να σταματήσει την αισιόδοξη ρητορική και να επιμείνει, ακόμα και υπερβάλλοντας, για τη σοβαρότητα των οικονομικών ανισορροπιών, να υπογραμμίζει τις ευθύνες των προκατόχων της και το ρόλο εξωγενών δυσμενών παραγόντων. […]

Από τους κινδύνους που θα παρουσιαστούν, αυτός των απεργιών είναι ο μικρότερος. Οι απεργίες κινητοποιούν κατά βάση τους μισθωτούς του μοντέρνου τομέα και όχι τις πιο φτωχές κοινωνικές τάξεις. Με τις κατάλληλες παραχωρήσεις, η κυβέρνηση μπορεί να τις τελειώσει.[…] Παρολαυτά οι απεργίες μπορεί να ευνοήσουν το ξέσπασμα διαδηλώσεων. Ειδικά οι απεργίες των εκπαιδευτικών, αν και καθεαυτές δεν αποτελούν πρόβλημα για τις κυβερνήσεις, γίνονται έμμεσα επικίνδυνες επειδή απελευθερώνουν μια ανεξέλεγκτη μάζα μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, η οποία μπορεί να κατέβει σε διαδηλώσεις και σε αυτή την περίπτωση η καταστολή μπορεί εύκολα να έχει δραματικές συνέπειες.

[…] Οι περικοπές στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ένα από τα κυριότερα μέτρα των προγραμμάτων σταθεροποίησης, δεν είναι τόσο επικίνδυνες πολιτικά όσο η άνοδος των τιμών στα είδη κατανάλωσης. Προκαλούν απεργίες μάλλον παρά διαδηλώσεις, πλήττουν περισσότερο τις μεσαίες τάξεις παρά τα φτωχότερα στρώματα και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση μπορεί να αποτανθεί στον πραγματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μπορεί για παράδειγμα να τους εξηγήσει, ότι εφόσον το ΔΝΤ επιβάλλει περικοπές κατά 20% στο δημόσιο, το μόνο που απομένει είναι είτε να μειωθούν οι μισθοί, είτε να γίνουν απολύσεις, και η ίδια προτιμάει να κάνει το πρώτο προς όφελος του συνόλου των υπαλλήλων. Η εμπειρία μας από τις περισσότερες αφρικανικές κυβερνήσεις δείχνει, πως αυτό το επιχείρημα εισακούγεται. […]

Μια από τις βασικές περικοπές αφορά στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Είναι πολύ προτιμότερη επιλογή από μια δραστική μείωση του αριθμού των μαθητών και των σπουδαστών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στο ενδεχόμενο να αποκλειστούν τα παιδιά τους από την εκπαίδευση. Δεν θα αντιδράσουν όμως σε μια σταδιακή υποβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Έτσι σιγά-σιγά θα δεχτούν να πληρώνουν κάποιο ποσόν για να σπουδάζουν τα παιδιά, ή να περικοπεί κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα. Αυτή η υποβάθμιση όμως πρέπει να γίνει βήμα προς βήμα, σε ένα σχολείο αρχικά και όχι στο γειτονικό σχολείο, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη αντίδραση του πληθυσμού. […]

Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο πολιτικά από τη λήψη συνολικών μέτρων για την αντιμετώπιση ενός μακρο-οικονομικού προβλήματος. Αν λοιπόν θέλουμε να μειώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους μειώσουμε πρώτα σε έναν ορισμένο τομέα, να ψαλλιδίσουμε την ονομαστική αξία τους σε έναν άλλο κι ακόμα και ν’ αυξήσουμε τους μισθούς σε κάποιον τομέα που είναι κρίσιμος από πολιτική άποψη. Το ίδιο και με τα επιδόματα. Δεν τα κόβουμε όλα μαζί. Πρέπει να φροντίζουμε απεριόριστα τις λεπτομέρειες: αν π.χ. τα φτωχά νοικοκυριά καταναλώνουν μόνο τη ζάχαρη σε μορφή σκόνης, μπορούμε ν’ αυξήσουμε την τιμή της ζάχαρης σε κύβους. […]

Σημαντικό είναι το συμπέρασμα που λέει, ότι μια κυβέρνηση αποτυχαίνει για δυο λόγους: είτε επειδή εμπιστεύεται την υλοποίηση του προγράμματος σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών σε τεχνοκράτες, που παραμελούν το πολιτικό κόστος∙ είτε επειδή την εμπιστεύεται αποκλειστικά στους αρμόδιους πολιτικούς, που ενδιαφέρονται για το στενό πολιτικό κόστος. […]

Για να έχει μια κυβέρνηση το περιθώριο ώστε να κάνει τους πολιτικούς ελιγμούς που απαιτεί ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, πρέπει να στηρίζεται από ένα ή δυο μεγάλα κόμματα και όχι από μια συμμαχία μικρών κομμάτων. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα κατάλληλο εκλογικό σύστημα, με πολλές μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Άλλα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας είναι αυτά που νομοθετηθούν προσωρινές ειδικές εξουσίες, ή τον εκ των υστέρων έλεγχο από τη δικαστική εξουσία ώστε να μην μπορούν οι δικαστές να ελέγχουν εκ των προτέρων την εφαρμογή ενός προγράμματος. Το δημοψήφισμα είναι ένα αποτελεσματικό όπλο στα χέρια μιας κυβέρνησης όταν έχει αυτή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μπορεί να καταφεύγει σε δημοψήφισμα, ώστε να εγκριθεί ένα συγκεκριμένο μέτρο της και να θέσει εκτός μάχης μια συμμαχία αντιφρονούντων. Επιπλέον, όταν κάποια μέτρα προκαλέσουν ένα αυξανόμενο κύμα ταραχών και καταστολής, τότε η προκήρυξη δημοψηφίσματος μπορεί να ηρεμήσει το πολιτικό παιχνίδι και να βοηθήσει στην αποκατάσταση της τάξης αποφορτίζοντας την πίεση των διαδηλωτών. […]

Εξίσου βοηθάει το μοίρασμα των ρόλων μεταξύ των διεθνών οργανισμών − οι οποίοι αναλαμβάνουν το ρόλο να υπενθυμίζουν τις σκληρές υποχρεώσεις του προγράμματος αναδιάρθρωσης − και μιας σειράς χωρών, που θα παίζουν το ρόλο χορηγών και θα παρέχουν κάποια βοήθεια όταν ορισμένα πολύ σκληρά μέτρα γίνονται πολύ επικίνδυνα.[…]» http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com

PSI

2012-02-03T02:07:00.000-08:00

Οδεύουμε λοιπόν προς ολοκλήρωση της νέας δανειακής σύμβασης και του σχεδιασμού για το PSI+. Δηλαδή η αναγκαία και ικανή συνθήκη για το οποιοδήποτε «κούρεμα» του χρέους θα είναι η υιοθέτηση και εφαρμογή νέων σκληρών περιοριστικών μέτρων στο εισόδημα μισθωτών και συνταξιούχων. Έχει αρχίσει και η εκστρατεία εκβιασμού με την γνωστή επωδό «είτε συμφωνούμε στα σκληρά μέτρα είτε θα μας αφήσουν να πτωχεύσουμε», άρα όλα εξελίσσονται όπως και στις...
προηγούμενες δύο αποτυχημένες μνημονιακές συμβάσεις (Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο).
Αυτή τη φορά υπάρχει μία μεγάλη διαφορά. Η διαφορά που εντοπίζεται είναι η πρωτοφανής άνοδος των τιμών δεικτών και μετοχών στο χρηματιστήριο αξιών Αθηνών. Στις δύο προηγούμενες μνημονιακές συμβάσεις (Μνημόνιο, Μεσοπρόθεσμο) οι ημέρες πριν την ανακοίνωση και υιοθέτηση των μνημονιακών μέτρων ήταν οι ημέρες που η πτώση των τιμών δεικτών και μετοχών έγραφε πάντα νέα ιστορικά χαμηλά. Στην παρούσα χρονική περίοδο συμβαίνει το αντίθετο. Πριν την ανακοίνωση της νέας μνημονιακής σύμβασης και των όρων του PSI+ αλλά και την αποσαφήνιση των διαθέσεων των πολιτικών δυνάμεων που στηρίζουν την κυβέρνηση του Λ. Παπαδήμου, έχουμε άνοδο. Άρα απ’ ότι φαίνεται οι επενδυτές πιστεύουν ότι πιάσαμε τον πάτο και αρχίζουν και επενδύουν στην επικείμενη οικονομική ανάκαμψη της χώρας.
Αυτή είναι η ορατή πλευρά της μεγάλης εικόνας της τρέχουσας εγχώριας πολιτικό-οικονομικής συγκυρίας. Είναι όμως και η μοναδική; Ας το ψάξουμε λιγάκι. Εμείς θα επιμείνουμε ότι το πρόβλημα της επανά-κεφαλαιοποίησης των τραπεζών είναι ένα από τα κυρίαρχα και για την απόδοση ευθυνών για την δημιουργία και εμφάνιση της κρίσης, και για το μετά την κρίση πολιτικοοικονομικό περιβάλλον.
Απ’ ότι φαίνεται μέχρι σήμερα και απ’ όσα έχουν γίνει γνωστά το εγχώριο κυρίαρχο πολιτικοοικονομικό πλαίσιο, που κινείται μεταξύ της νέο-φιλελεύθερης πτέρυγας της συντηρητικής παράταξης και του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, θα διατηρήσει ίσως με κάποιες μικρές απώλειες τον έλεγχο του Ελληνικού Τραπεζικού Συστήματος. Ήτοι οι παραδοσιακοί και βασικοί μέτοχοι των τραπεζών, δηλ. οι μεγάλες ελληνικές επιχειρηματικές οικογένειες θα παραμείνουν και μετά την επανά-κεφαλαιοποίηση βασικοί μέτοχοι των Τραπεζών. Τίποτε δεν άλλαξε στο ιδιοκτησιακό άρα και στο διοικητικό καθεστώς των Ελληνικών Τραπεζών. Το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής θα το δούμε όλοι προσεχώς.
Η Ελληνική δημοσιονομική κρίση αλλά και η εξέλιξη της σε κρίση δανεισμού απέδειξαν ότι ελληνική Αστική Τάξη είναι η κύρια υπεύθυνη για τα δεινά που πλήττουν σήμερα την πατρίδα μας. Όντας ανίκανη να δημιουργήσει ένα εθνικό οικονομικό αναπτυξιακό μοντέλο και αρκούμενη στον κομπραδόρικο-μεταπρατικό της ρόλο (μεσιτείες από τις εισαγωγές αγαθών και προϊόντων) στέρησε την χώρα από βασικές παραγωγικές δομές. Αποτέλεσμα η έλευση της κρίσης βρήκε την χώρα παντελώς απροετοίμαστη.
Εφ’ όσον λοιπόν η υφιστάμενη εθνική αστική τάξη συνεχίσει να ελέγχει το Ελληνικό Τραπεζικό Σύστημα, δηλαδή να ελέγχει την ροή του χρήματος, ένα είναι βέβαιο. Ότι θα συνεχίσει να λειτουργεί όπως ήξερε από το παρελθόν, δηλαδή κομπραδόρικα και μεταπρατικά. Ήτοι εθνικό αναπτυξιακό μοντέλο η «εθνικό αφήγημα» όπως αρέσκονται να το ονομάζουν οι κάθε είδους πολιτικοοικονομικοί εκσυγχρονιστές, ούτε θα εφευρεθεί, ούτε θα υλοποιηθεί. Θα είναι ένα επικοινωνιακό προεκλογικό πυροτέχνημα.
Όμως οι παγκόσμιες οικονομικές συνθήκες έχουν αλλάξει. Η υποβόσκουσα σύγκρουση μεταξύ βιομηχανικού και χρηματό-οικονομικού κεφαλαίου γίνεται καθημερινά πιο άγρια και από το παρασκήνιο μεταφέρεται στο προσκήνιο. Το διακύβευμα είναι πλέον πορεία της παγκόσμιας οικονομίας, δηλαδή ανάπτυξη ή ύφεση και τελικά η παγκόσμια ειρήνη.
Αυτή η σύγκρουση αργά η γρήγορα (για την στήλη πολύ γρήγορα) θα συμπαρασύρει πάλι στην πτώση το εγχώριο κυρίαρχο πολιτικοοικονομικό σύστημα που τείνει να αναγεννηθεί από τις στάχτες της δημοσιονομικής κρίσης. Δυστυχώς όμως πάλι με τα ίδια στρεβλά χαρακτηριστικά. Μέχρι τότε στους δρόμους της Αθήνας θα κυκλοφορούν ελάχιστοι δισεκατομμυριούχοι και εκατομμύρια φτωχοί. Η μεσαία τάξη εξαφανίσθηκε!
Γράφει ο Δευκαλίωνας
http://stoxasmos-politikh.blogspot.com/

Ναυάγιο PSI: το μη χείρον βέλτιστον

2012-01-31T23:36:00.000-08:00

20/01/2012
Όλοι αγωνιούν για το PSI+. Εύχονται να πάει καλά, να ανακουφιστεί έτσι το ελληνικό δημόσιο χρέος, να πάρουμε πάλι την «δόση» μας και τον Μάρτιο να κλείσει η νέα δανειακή σύμβαση με την τρόικα ώστε να «σωθεί» άλλη μια φορά η χώρα.

Στο προηγούμενο κείμενό μου εδώ στο protagon, εξήγησα γιατί θεωρώ το PSI+ μια απάτη που απεγνωσμένα ψάχνει νομιμοποίηση. Εμμένω σε αυτά που έγραφα εκεί (τα οποία τα τελευταία εικοσιτετράωρα φαίνεται να έχουν επιβεβαιωθεί τις τελευταίες μέρες από τον διεθνή τύπο, βλ. εδώ και εδώ). Παρά την «συμφωνία» που μάλλον θα ανακοινωθεί (με φανφάρες πανομοιότυπες με εκείνες που ακολούθησαν τις καταστροφικές Συνόδους-Συμφωνίες της 21η Ιουλίου, της 26η Οκτωβρίου και της 9η Δεκεμβρίου), θα πρόκειται περί νεκρού γράμματος: Τις εβδομάδες που θα ακολουθήσουν θα ξετυλιχθεί ένα κρυφό, παρασκηνιακό δράμα καθώς η ΕΕ και το ΔΝΤ θα διεξάγει μια νέα σειρά διαπραγματεύσεων με τις σκιώδεις τράπεζες (τα hedge funds) τα οποία θα απαιτούν ίδια μεταχείριση των ελληνικών ομολόγων τους με τα ομόλογα που κρατά η ΕΚΤ, και η οποία απαιτεί την εξαίρεσή τους από οιοδήποτε κούρεμα. Εν κατακλείδι, το PSI+ είτε συμφωνηθεί είτε όχι δεν θα φέρει τις «ανάσες» που έχει ανάγκη το δημόσιο χρέος χωρίς να εμπλέξει όλη την Ευρώπη σε μια μεγάλη περιπέτεια που δεν αξίζει τον κόπο.

Σήμερα προχωρώ το επιχείρημα ένα βήμα παραπέρα: Ακόμα και επιτυχημένο να είναι το PSI+ (που δεν θα είναι), το μέγιστο δώρο στην χώρα μας και στην Ευρώπη ολόκληρη θα ήταν να ναυαγήσουν οι διαπραγματεύσεις. Πως μπορεί να το επιδιώξει αυτό η ελληνική κυβέρνηση χωρίς να φανεί ότι είναι εκείνη υπεύθυνη για το ναυάγιο; Με δύο τρόπους: Πρώτον, να συμφωνήσει η με την άποψη του ΔΝΤ ότι το επιτόκιο στα νέα ομόλογα δεν πρέπει επ’ ουδενί να ξεπερνά το 2% (κάτι που ο κ. Dallara δεν έχει εξουσιοδότηση να αποδεχθεί) και, δεύτερον, να ζητήσει συμμετοχή στην συμφωνία των hedge funds (τα οποία δεν την αποδέχονται). Έτσι, ο κ. Dallara θα φύγει άπρακτος και η ελληνική κυβέρνηση θα είναι ελεύθερη να ανακοινώσει ότι οι αποπληρωμές του Μαρτίου αναβάλλονται μέχρι νεοτέρας. Πριν υποστηρίξω την άποψη αυτή, θα ξεκινήσω με τον κατάλογο των ενστάσεων που θα ακουστούν εναντίον της.

Μια τέτοια αναβολή της αποπληρωμής των δανειστών του ελληνικού δημοσίου μετά από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων (θα μου πουν πολλοί, αν όχι όλοι):

1. Θα αποτελέσει πιστωτικό γεγονός με συνέπεια την άμεση πυροδότηση των CDS (των ασφαλιστήριων που έχουν αγοράσει όσοι, ουσιαστικά, στοιχημάτισαν ότι θα έχουμε πιστωτικό γεγονός)

2. Μια τέτοια αθέτηση των υποχρεώσεών μας απέναντι στους δανειστές μας (έστω και για μερικούς μήνες) θα αμαυρώσει το όνομα της Ελλάδας για δεκαετίες

3. Θα πτωχεύσουν οι ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς δεν θα πάρουν τα χρήματα του Μαρτίου που τους χρωστά το ελληνικό δημόσιο

4. Θα ναυαγήσει η νέα δανειακή σύμβαση (της 27ης Οκτωβρίου) και το ελληνικό δημόσιο, το οποίο εδώ και καιρό δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές, δεν θα μπορεί να δανείζεται ούτε καν από την τρόικα

5. Η χώρα δεν θα μπορεί να εισάγει τα αναγκαία αγαθά (π.χ. πετρέλαιο)

6. Η χώρα θα εξαναγκαστεί εκτός ευρωζώνης και, λόγω της Συνθήκης της Λισαβόνας, και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πρώτα θα απαντήσω στα πιο πάνω έξι σημεία, ένα προς ένα (και με την ίδια αρίθμηση) και κατόπιν θα εξηγήσω γιατί ισχυρίζομαι ότι το ναυάγιο του PSI+ θα έδινε μια ευκαιρία στην ευρωζώνη να αποδράσει από την Κρίση που με μαθηματική ακρίβεια την υπονομεύει και, παράλληλα, θα ήταν το μη χείρον τόσο για την Ελλάδα.

1. Και βέβαια θα αποτελέσει πιστωτικό γεγονός μια τέτοια εξέλιξη. Τα CDS θα πυροδοτηθούν (με βασικούς χαμένους την Goldman Sachs και την American Insurance Group που τα εξέδωσαν) ωφελώντας τα hedge funds που τα έχουν προμηθευτεί αλλά ζημιώνοντας τα άλλα hedge funds τα οποία (όπως έγραψα στο προηγούμενο άρθρο μου) είχαν αγοράσει (μετά την 27η Οκτωβρίου) ελληνικά ομόλογα λήξης Μαρτίου με σκοπό να παζαρέψουν την πλήρη αποπληρωμή τους απειλώντας ότι, διαφορετικά, θα πυροδοτήσουν τα CDS. Κι όσες γαλλο-γερμανικές τράπεζες, στα κρυφά, έχτισαν νέα συνθετικά στοιχήματα-παράγωγα πάνω στα ελληνικά ομόλογα (ελπίζοντας σε κάποιο swap τύπου PSI+,) κι αυτές θα υποστούν ζημιές. Γιατί είναι κακό αυτό; Ας πρόσεχαν. Κι αν τώρα κινδυνεύουν με χρεοκοπία, ιδού ο δρόμος για το EFSF το οποίο προσφέρεται (μετά την Συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου) να τις επανακεφαλαιοποιήσει.

2. Μέχρι τον Ιούλιο, η κυβέρνηση έλεγε ότι η αναδιάρθρωση του χρέους (που κάποιοι προτείναμε από το 2010) θα σήμαινε απώλεια του καλού ονόματος της χώρας στις χρηματαγορές στις οποίες (θυμάστε) «όπου να’ ναι» θα ξαναβγαίναμε. Από την 27η Οκτωβρίου όμως και μετά, ούτε η κυβέρνηση δεν το λέει αυτό. Από την ώρα που συμφωνήθηκε ένα κούρεμα στην ονομαστική αξία των ομολόγων μας της τάξης του 50%, και μια επιμήκυνση του υπόλοιπου 50% για 20 με 30 χρόνια, η Ελλάδα πτώχευσε και επισήμως. Μόνο που, για λόγους Οργουελιανού ευφημισμού, το ονομάσαμε PSI+. Όμως οι άνθρωποι των αγορών δεν είναι ανόητοι. Στα μάτια τους η Ελλάδα πτώχευσε και αθέτησε τις υποχρεώσεις της. Το ότι η ΕΕ έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο του κ. Dallara για να τον «πείσει» να πει ότι δέχεται «εθελοντικά» αυτή την διαγραφή χρέους δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για πτώχευση. (Να σας θυμίσω ότι και οι εταιρείες – π.χ. η Lehman Brothers –, όταν πτωχεύουν, πάντα αποπληρώνουν ένα μέρος των χρεών τους. Πτωχευμένες κηρύσσονται όταν κριθεί ότι είναι ανίκανες να τα αποπληρώσουν στο ακέραιο.) Άρα, το επιχείρημα ότι αν ναυαγήσει το PSI+ θα χάσουμε το καλό μας όνομα, ενώ αν πετύχει θα το κρατήσουμε, απορρίπτεται ως γελοίο.

3. Οι ελληνικές τράπεζες, αγαπητές και αγαπητοί φίλοι, είναι ήδη πτωχευμένες. Η λειτουργία τους δεν εξαρτάται από το αν θα πάρουν τον Μάρτιο το 15% των χρημάτων που τους χρωστά το ελληνικό δημόσιο (καθώς το PSI+ αυτό προβλέπει, συν νέα 30ετή ομόλογα τα οποία δεν πρόκειται να αλλάξουν σημαντικά την δραματική κατάσταση των λογιστικών τους βιβλίων). Αυτό το ποσό, που αντιστοιχεί στο 15%, δεν θα κρίνει την βιωσιμότητά τους. Όπως και σήμερα, θα εξακολουθήσουν να λειτουργούν στην βάση της συνεχιζόμενης παροχής ρευστότητας από την ΕΚΤ (με το νέο LTRO να παίζει σημαντικό ρόλο). Ίσως μάλιστα το ναυάγιο του PSI+ να εξαναγκάσει τους τραπεζίτες μας να αποδεχθούν κεφάλαια από το EFSF (κάτι που θα ήταν ευχής έργο για τις τράπεζες αλλά όχι, βέβαια, για τους ίδιους). [Όσο για τις ανησυχίες ότι η ΕΚΤ θα σταματήσει την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες σε περίπτωση που το PSI+ ναυαγήσει, δεν υπάρχει περίπτωση η ΕΚΤ να κάνει κάτι τέτοιο δεδομένου ότι θα πυροδοτούσε την αλυσιδωτή κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης.] Τέλος, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία και αυτά τελούν υπό πτώχευση, με ή χωρίς το PSI+, μπορούν ενισχυθούν βραχυπρόθεσμα (για τους επόμενους μήνες) με τα απαιτούμενα χρήματα τα οποία είναι μια σταγόνα μπροστά στον ωκεανό των αποπληρωμών του Μαρτίου. [Ό,τι στο μέλλον θα έχουμε πρόβλημα με τα ασφαλιστικά ταμεία, αυτό είναι σίγουρο. Όμως αυτό θα συμβεί και να «πετύχει» το PSI+.]

4. Η νέα δανειακή σύμβαση, το Μνημόνιο Νο.2, που συμφωνήθηκε την 27η Οκτωβρίου, μαζί με το PSI+, παρουσιάζεται σήμερα ως ο νέος εθνικός στόχος – η τελευταία ευκαιρία να μπορέσει για λίγο ακόμα καιρό να χρηματοδοτείται το κράτος. Δεν είναι όμως. Ξέρετε, είναι αλήθεια ότι, έως τώρα, στο πλαίσιο του Μνημονίου Νο.1, ένα ποσοστό των νέων δανεικών (που παίρναμε σε δόσεις) της τάξης του 15% με 20% πήγαινε σε μισθούς, συντάξεις και, γενικότερα, στην χρηματοδότηση του πρωτογενούς ελλείμματος του δημοσίου (δηλαδή των ελλειμμάτων που θα είχαμε ακόμα κι αν δεν αποπληρώναμε τα παλαιά χρέη). Από εδώ και στο εξής όμως, αυτό τελείωσε. Η Γερμανία το έχει δηλώσει κατηγορηματικά: «Δεν θα πάρετε ευρώ πάνω από το ποσό που χρειάζεστε για να αποπληρώνετε τα δανεικά σας.» Άρα, τα πράγματα είναι απλά: Η νέα δανειακή σύμβαση δεν θα καλύπτει καμία από τις νέες δαπάνες του ελληνικού δημοσίου. Οι μόνοι που θα πρέπει να αγωνιούν για το αν θα προχωρήσει ή όχι είναι οι δανειστές μας, συμπεριλαμβανόμενης της τρόικας (και ιδίως της ΕΚΤ) που δεν θα πάρει τα χρήματα του Μνημονίου Νο.1 παρά μόνο αν προχωρήσει το Μνημόνιο Νο.2! Περιληπτικά, είτε προχωρήσει το Μνημόνιο Νο.2 (με ή χωρίς επιτυχημένο PSI+) είτε όχι, το ελληνικό δημόσιο, από τούδε και στο εξής, δεν θα μπορεί να δανείζεται από την τρόικα για να πληρώνει μισθούς, συντάξεις, εξοπλισμούς, σχολεία, υγεία κλπ.

5. Αυτός ο φόβος είναι κατάλοιπο της προ ευρώ εποχής και εκτός θέματος σήμερα. Όταν είχαμε την δραχμή, οι επιχειρήσεις που εισήγαγαν είδη πρώτης ανάγκης (π.χ. πετρέλαιο) έπρεπε να κάνουν χρήση των αποθεμάτων συναλλάγματος της χώρας. Σήμερα, δεν έχουν κανέναν τέτοιο περιορισμό. Αγοράζουν από το εξωτερικό σε ευρώ, χρησιμοποιώντας τον δικό τους τραπεζικό λογαριασμό, και πουλάνε στην εγχώρια αγορά στο ίδιο νόμισμα. Το κράτος δεν παρεμβαίνει (ιδίως από τότε που τα διυλιστήρια και άλλοι οργανισμοί ιδιωτικοποιήθηκαν). Είναι σφάλμα να θεωρούμε ότι η πτώχευση του ελληνικού δημοσίου σημαίνει και πτώχευση της, π.χ., Πετρόλα.

6. Όλοι θεωρούν δεδομένο ότι μια εξέλιξη σαν αυτή που πρεσβεύω (το εσκεμμένο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων του PSI+ και η μη υπογραφή της νέας δανειακής συμφωνίας με την τρόικα) θα σημάνει, αυτομάτως, έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη. Όχι μόνο δεν είναι δεδομένο κάτι τέτοιο αλλά, θα μου επιτρέψετε να πω, είναι αδύνατον να συμβεί. Έστω ότι το PSI+ ναυαγεί, το Μνημόνιο Νο.2 καθυστερεί και το ελληνικό δημόσιο αναβάλει την αποπληρωμή των ομολόγων του Μαρτίου. Πως θα εκδιωχθεί η χώρα από την ευρωζώνη; Πρώτον, δεν προβλέπεται μια τέτοια διαδικασία σε καμία Συνθήκη, ούτε και σε κάποιο νομικό κείμενο. Και να ψηφίσουν οι 16 υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης (κάτι το οποίο είναι απολύτως αδύνατον, καθώς τουλάχιστον η Ιρλανδία και η Πορτογαλία ξέρουν ότι μια τέτοια εξέλιξη ανοίγει το παράθυρο και για εκείνες) την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από το ευρώ, μια τέτοια απόφαση δεν έχει κανένα νομικό αντίκρισμα. Δεύτερον, και να έβρισκαν νομικό τρόπο να το κάνουν, δεν θα το ήθελαν καθώς μια τέτοια κίνηση θα σφράγιζε την μοίρα ολόκληρης της ευρωζώνης: Τα spreads της Ιταλίας και των ομολόγων του EFSF θα πήγαιναν στα ουράνια, η Ιρλανδία θα αιμορραγούσε από μια μαζική απόδραση των αποταμιεύσεων που θα ανάγκαζε το Δουβλίνο να ορθώσει (παράνομα) τείχη στις μεταφορές κεφαλαίων κλπ κλπ. Τότε, θα με ρωτήσετε, γιατί η κα Merkel και η ίδια η ελληνική κυβέρνηση, από τον Οκτώβριο και μετά, απειλούν ότι μία αποτυχία τους δίδυμου PSI+-Μνημονίου Νο.2 θα σήμαινε έξοδο της χώρας από το ευρώ; Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι πρόκειται περί μιας, κενής περιεχομένου, χυδαίας απειλής στην οποία αξίζει η περιφρόνηση από όλους μας.

Σας υποσχέθηκα ότι, αφού απαντήσω στις ενστάσεις, θα εξηγήσω γιατί το εσκεμμένο ναυάγιο του PSI+ θα ήταν το μη χείρον για την Ελλάδα και, παράλληλα, μια ευκαιρία για την ευρωζώνη να αποδράσει από την Κρίση. Θα αρχίσω από την Ευρώπη και θα κλείσω με τους λόγους που, μεταξύ όλων των δεινών που μας απειλούν, το ναυάγιο του PSI+ είναι η πιο ανώδυνη εξέλιξη για την πατρίδα μας.

Τα οφέλη της Ευρώπης από ένα ναυάγιο του PSI+

1. Η πυροδότηση των CDS, και οι απώλειες των γαλλογερμανικών τραπεζών από μια ελληνική στάση πληρωμών, θα αναγκάσει την ευρωπαϊκή ηγεσία να αντιμετωπίσει (επί τέλους) την τραπεζική κρίση που μαίνεται στα σιωπηλά στην Βόρεια Ευρώπη. Πιο συγκεκριμένα, δίνει στους ηγέτες του Βορρά (Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο και Γαλλία) την ευκαιρία και την δικαιολογία (απέναντι στους τραπεζίτες που τόσο φοβούνται οι πολιτικοί) να βάλουν το νυστέρι στο κόκκαλο – να απαιτήσουν ουσιαστική επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δηλαδή νέα κεφάλαια και όχι αύξηση του ποσοστού κεφαλαιοποίησης των τραπεζών με μείωση των δανείων που παρέχουν, κάτι που ενισχύει τους ανέμους της ύφεσης που πλήττει ολοένα και περισσότερο την Ευρώπη.

2. Θα υποχρεώσει την ΕΚΤ να αποδεχθεί ότι δεν είναι δυνατόν τα ελληνικά ομόλογα που διαθέτει εκείνη να είναι στο απυρόβλητο ενώ εκείνα που διαθέτει το ΙΚΑ μπορούν να κουρευτούν. Θα την υποχρεώσει να σταματήσει να προσποιείται ότι οι παρεμβάσεις της έχουν καθαρά νομισματικό χαρακτήρα και πως δεν είναι δική της δουλειά να βοηθά στην ορθολογική, κεντρική διαχείριση του δημόσιου χρέους της ευρωζώνης. Εν τέλει, θα είναι ένα σημαντικό βήμα στην απαραίτητη μεταμόρφωση της ΕΚΤ σε μια πραγματική Κεντρική Τράπεζα (όπως η Fed, Bank of England κλπ).

3. Το ναυάγιο της Μνημονιακής πολιτικής στην Ελλάδα, όπου και ξεκίνησε, αποτελεί προαπαιτούμενο για τον επανασχεδιασμό της ευρωπαϊκής πολιτικής αντιμετώπισης της Κρίσης της Ευρωζώνης. Όσο η «ελληνική πληγή» καλύπτεται με τσιρότα, τόσο οι ευρωπαίοι ηγέτες μας θα κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους με αποτέλεσμα να καταρρέει το σύμπαν γύρω τους, στις δικές τους κραταιές χώρες, την ώρα που εκείνοι σφυρίζουν αδιάφορα. Το ναυάγιο του PSI+, από αυτή την άποψη, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη σήμερα. Αμέσως μετά η Ευρώπη θα εξαναγκαστεί να αποφασίσει είτε να διαλύσει την ευρωζώνη είτε να την επανασχεδιάσει σε νέα, ορθολογική βάση.

Τα οφέλη της Ελλάδας από ένα ναυάγιο του PSI+

1. Στην τελευταία πρόταση έγραφα πως το ναυάγιο του PSI+ θα υποχρεώσει την Ευρώπη «να αποφασίσει είτε να διαλύσει την ευρωζώνη είτε να την επανασχεδιάσει σε νέα, ορθολογική βάση». Και στην μία και στην άλλη περίπτωση, η Ελλάδα θα έχει μια ευκαιρία να ξεφύγει από την σημερινή σκοτοδίνη. Όπως έχει γίνει πλέον (ελπίζω) σαφές σε όλους μας, η Κρίση στην Ελλάδα δεν μπορεί να ξεπεραστεί με νέα δάνεια υπό τον όρο της περεταίρω συρρίκνωσης του ΑΕΠ (την αυστηρή λιτότητα δηλαδή) και ενόσω η Ευρώπη τελεί υπό άρνηση, δημιουργώντας έτσι υφεσιακές συνθήκες σε ολόκληρη την ήπειρο. Στο βαθμό που το PSI+ δεν είναι παρά ένα φύλο συκής για την συνέχιση της πολιτικής αυτής, το ναυάγιό του είναι καθήκον της χώρας μας προς τον εαυτό της. Στο πλαίσιο του επανασχεδιασμού της ευρωζώνης που θα ακολουθήσει, θα μας δοθεί (για πρώτη φορά από τότε που ξέσπασε η Κρίση) η ευκαιρία να εκπονήσουμε ένα ρεαλιστικό Σχέδιο Απόδρασης.

2. Το ελληνικό δημόσιο, ό,τι και να γίνει με το PSI+, θα πρέπει από τώρα να αυτοχρηματοδοτείται. (Έχω αναφερθεί εδώ σε δύο τρόπους που μπορεί να επιτευχθεί η αυτοχρηματοδότηση για μια περίοδο έκτακτης ανάγκης.) Αν η ίδια η ελληνική κυβέρνηση πάρει την απόφαση ότι από εδώ και εμπρός (και μέχρι η ευρωζώνη είτε να διαλυθεί είτε να επανασχεδιαστεί) το δημόσιο θα ζει από τα έσοδά του, απορρίπτοντας επί τέλους τις ψευδαισθήσεις ότι ο συνδυασμός PSI+ και Μνημονίου Νο.2 θα μας επιτρέψουν να έχουμε πρωτογενή ελλείμματα και στο μέλλον, θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός.

3. Δύο χρόνια τώρα, η οικονομία της χώρας μας έχει στεγνώσει από επενδύσεις. Βασικός παράγοντας είναι το «έργο» που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «Περιμένοντας την Πτώχευση». Σε μια χώρα όπου όλοι ρωτούν (αν και ξέρουν την απάντηση) «Τι θα γίνει; Θα την αποφύγουμε την πτώχευση;», κανείς δεν επενδύει. Σε μια χώρα όπου το ερώτημα «Τελικά θα πτωχεύσουμε;» ισοδυναμεί με το ερώτημα «Θα μας δώσουν την επόμενη δόση;», η στάση επενδύσεων είναι φυσιολογική. Για αυτό πρέπει να πυροδοτηθούν τα CDS, για αυτό τον λόγο πρέπει να ειπωθούν τα λόγια «στάση πληρωμών», «default» κλπ ώστε να μπει ένα τέλος σε αυτή την αγωνία που εγγυάται ότι, όσο διαιωνίζεται, κανένας, έλληνας ή ξένος, δεν πρόκειται ποτέ να επενδύσει. Σκεφτείτε το: Με μηδενικό κόστος για το ελληνικό δημόσιο (καθώς έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα του χρηματοδοτεί τα πρωτογενή του ελλείμματα πλέον, ούτε καν η τρόικα), θα έχουμε σταματήσει αυτό το σήριαλ με την χρεοκοπία. Θα έχει εξαγγελθεί στα πρωτοσέλιδα και θα γυρίσουμε σελίδα. Εντός του ευρώ. Και με μια Ευρώπη που θα αναγκαστεί να επιστρέψει στο σχεδιαστήριο με στόχο την αναδόμηση της ευρωζώνης.

Συμπερασματικά, το μήνυμά μου είναι τόσο απλό όσο και αντίθετο με όλα όσα μας βομβαρδίζουν: Το πατριωτικό και ευρωπαϊκό μας καθήκον είναι να οδηγήσουμε το PSI+ σε ναυάγιο ώστε να προβούμε σε μια αναβολή της αποπληρωμής των δανείων μας τον Μάρτιο (η οποία θα καταγραφεί ως χρεοκοπία και θα πυροδοτήσει τα CDS). Αντί για την «καταστροφή», που μας λένε ότι θα φέρει, ένα ναυάγιο των διαπραγματεύσεων του PSI+ θα δώσει στην Ελλάδα μια ύστατη (έστω και μικρή) ευκαιρία απόδρασης από την Κρίση και στην Ευρώπη ένα κίνητρο να επιστρέψει στον δρόμο του ορθολογισμού. Το ότι, δυστυχώς, οι ηγέτες μας μάλλον θα θριαμβολογήσουν άλλη μια φορά για μια δήθεν σημαντική «συμφωνία» θα πρέπει να μας προβληματίσει. Και να μας κάνει να αναρωτηθούμε: Γιατί τους ανεχόμαστε ακόμα;

Γιάννης Βαρουφάκης αθηγητή Οικονομικών Πανεπιστημίου Αθηνών

Δεν επιθυμώ πλέον την ταύτιση με τη σκοτεινή πλευρά της μεταπολίτευσης

2012-01-25T04:49:00.000-08:00

Ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Αμυνας κ. Γ. Ραγκούσης μετά τα όσα έγιναν χθες στη Βουλή κατά τη ψηφοφορία του Πολυνομοσχεδίου έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Σέβομαι το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε επαγγελματικής ομάδας να επιδιώκει την υπεράσπιση των συμφερόντων των μελών της.

Σέβομαι το αναφαίρετο δικαίωμα του βουλευτή να αποφασίζει όπως αυτός κρίνει.

Αποτελεί, όμως, και δικό μου αναφαίρετο δικαίωμα να μην μπορώ να δικαιολογήσω την κοινοβουλευτική απόφαση που βάζει το συμφέρον 12.000 επαγγελματιών πάνω από το κοινωνικό συμφέρον, πάνω από το συμφέρον 11 εκατομμυρίων Ελλήνων.

Αποτελεί και δικό μου αναφαίρετο δικαίωμα να πιστεύω βαθιά πως, αν η χώρα μας παραμείνει κι άλλο εγκλωβισμένη στο καθεστώς του φόβου για την χρεοκοπία, εξαιτίας κι άλλων παλινωδιών και παλινδρομήσεων, οι επιπτώσεις για τους εργαζόμενους και τις επιχειρήσεις θα είναι καταστροφικές λόγω της ύφεσης που θα παραταθεί.

Αποτελεί και δικό μου αναφαίρετο δικαίωμα να μην επιθυμώ πλέον την ταύτιση με τους φορείς της αντίληψης, της σκοτεινής πλευράς της μεταπολίτευσης, η οποία όποτε τα δυο τελευταία χρόνια επικράτησε στην κυβέρνηση, στην αντιπολίτευση και στο κοινοβούλιο, εμπόδισε την Ελλάδα να πράξει το αυτονόητο, και σε τελική ανάλυση το κοινωνικά δίκαιο, με αποτέλεσμα να βαλτώσει η οικονομία στην παρατεταμένη αβεβαιότητα.

Η Βουλή που θέσπισε σειρά μέτρων σε βάρος του εισοδήματος τόσων εκατομμυρίων Ελλήνων δεν μπορεί να προστατεύει άλλο τις μικρές ολιγαρχίες, ακόμη και αυτά τα κρίσιμα εικοσιτετράωρα που καθορίζεται το μέλλον του τόπου και της νέας γενιάς.

Είναι για εμένα ζήτημα πολιτικής ηθικής, κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοσίου συμφέροντος».

Πολιτική περισσότερες ειδήσεις
Γιάννης Ραγκούσης

Κυριαρχεί μια παρασιτική Ελλάδα με μαφιόζικα χαρακτηριστικά

2012-01-25T04:44:00.000-08:00

Όλο και περισσότεροι ομολογούν ότι υπήρξε σειρά αστοχιών στην αντιμετώπιση της κρίσης, τόσο από την πλευρά των πιστωτών μας όσο και καθυστερήσεις και λάθη εκ μέρους της κυβέρνησης. Ο κόσμος αναρωτιέται γιατί ενώ λαμβάνονταν αποφάσεις που κρίνονταν αναγκαίες, στην πράξη δεν εφαρμόζονταν ποτέ. Τι έπρεπε να είχε γίνει που δεν έγινε;

Όταν έχει χειροτερέψει η ζωή τόσων Ελλήνων, όταν ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός έχει παραδώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, όταν το κόμμα που έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας φτάσαμε να πρέπει να συμμετέχει στην Κυβέρνηση για να βγει η χώρα από την κρίση, τότε πραγματικά υπάρχει μείζον πολιτικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί με αυτοκριτική και ειλικρίνεια.
Πιστεύω βαθιά ότι ο βασικότερος λόγος της υπό αυτή την έννοια αποτυχίας της προηγούμενης κυβέρνησης είναι το παρατεταμένο καθεστώς αβεβαιότητας, διάρκειας δύο περίπου ετών, για το αν και κατά πόσο η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει ή όχι, αν θα παραμείνει ή όχι στη ζώνη του ευρώ.

Ισχυρίζομαι ότι η αιτία του προβλήματος που σήμερα αντιμετωπίζει η Ελλάδα δεν είναι η ύφεση. Η ύφεση είναι το αποτέλεσμα. Η αιτία είναι η αβεβαιότητα, ο φόβος της χρεοκοπίας, για να μην πω πως είναι η διαδεδομένη πεποίθηση ότι η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει, δεν θα καταστήσει διαχειρίσιμο το δημόσιο χρέος, δε θα μπορέσει να βάλει σε τάξη τα δημόσια οικονομικά.

Στην πραγματικότητα, αυτό που σήμερα ζει η Ελλάδα δεν είναι αυτό που περιγράφεται στην οικονομική επιστήμη ως ύφεση, που μπορεί κανείς να θεωρήσει ότι οφείλεται στο λάθος μίγμα της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής. Ζούμε τα δύο τελευταία χρόνια την αναστολή κάθε οικονομικής απόφασης εκτός από τις απολύτως αναγκαίες. Ζούμε μια πραγματική καθίζηση της οικονομίας μας. Ποιος επενδυτής επενδύει, ποιος καταναλωτής καταναλώνει και ποιος αποταμιευτής δεν σκέφτεται να αποσύρει από την τράπεζα τις καταθέσεις του όταν βρίσκεται επί μια διετία αντιμέτωπος με την προοπτική είτε της χρεοκοπίας, είτε της εξόδου από τη ζώνη του ευρώ; Άρα πώς να μη χάνουν τη δουλειά τους τόσες χιλιάδες άνθρωποι, πώς να μην πνίγονται τόσες επιχειρήσεις από έλλειψη ρευστότητας, πώς να μη μειώνονται ραγδαία τα εισοδήματα και η κατανάλωση; Καμία οικονομία, ούτε χωρών ανεπτυγμένων όπως η Γαλλία και η Γερμανία, δεν θα άντεχε να μη βαλτώσει αν επί δύο χρόνια καλείτο να λειτουργήσει υπό καθεστώς παρόμοιας αβεβαιότητας.

Ποιος όμως ευθύνεται για αυτή την αβεβαιότητα; Το ΠΑΣΟΚ που ήταν κυβέρνηση και κατ’ επέκταση οι υπουργοί του δεν έχουν ευθύνες;

Πιστεύω πως η αποτελμάτωση που προκλήθηκε από την παρατεταμένη αβεβαιότητα δεν ήταν μοιραίο να συμβεί. Αντίθετα, νομίζω πως ήταν αδικαιολόγητη. Έχουν μεγάλη πολιτική ευθύνη όσοι, εντός και εκτός Ελλάδος, στους εθνικούς, διεθνείς και ευρωπαϊκούς θεσμούς με παλινωδίες, λανθασμένες αποφάσεις, υποχωρητικότητα και αναβλητικότητα οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση, με επιπτώσεις που απειλούν ήδη όλη την Ευρώπη. Όσοι από την πρώτη μέρα λειτουργίας της κυβέρνησης είτε ως μέλη της, είτε ως μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ καθώς και η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και των βουλευτών τους και ένα πολύ μεγάλο μέρος των συνδικάτων λειτούργησαν, ουσιαστικά, με τη λογική της σκοτεινής πλευράς της Μεταπολίτευσης -σας θυμίζω το «δόγμα» αυτής της σκοτεινής πλευράς που είναι το περίφημο «άλλα λέω, άλλα εννοώ και άλλα, εντέλει, πράττω.» Όλοι αυτοί δεν επέτρεψαν στην Ελλάδα να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα.

Δεν θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί;

Βεβαίως ναι. Όπου πιάσαμε τον «ταύρο από τα κέρατα» αμέσως, «με το καλημέρα», εκεί πετύχαμε ριζικές, ολοκληρωμένες αλλαγές. Θυμίζω, για να φέρω κάποια μόνον παραδείγματα από τον δικό μου τομέα ευθύνης, στον οποίο υποχρεούμαι να περιοριστώ, (www.ragkousis.gr, «Για μια νέα Εθνική και Ευρωπαϊκή αξιοπιστία»), ότι πριν από οποιοδήποτε Μνημόνιο και χωρίς το μπαμπούλα οποιασδήποτε Τρόικα καθιερώσαμε το 40ωρο στο δημόσιο, μειώσαμε κατά 130.000 τους δημοσίους υπαλλήλους και καταργήσαμε τα stages και τους συμβασιούχους.
Στον χώρο της αυτοδιοίκησης με την μεταρρυθμιστική επανάσταση του Καλλικράτη, καταφέραμε το δημοσιονομικό όφελος, μόνο στο αρχικό στάδιο, να ξεπερνά το 1,2 δις ευρώ και η Αυτοδιοίκηση να μην αναφέρεται πλέον, όπως συνέβαινε μέχρι το 2010, ως μία εκ των βασικών πηγών παραγωγής δημοσιονομικών ελλειμμάτων στην Ελλάδα.

Στον τομέα της διαφάνειας, με τη Δι@ύγεια, που διασφαλίστηκε μόνο μέσω της υποχρεωτικής συνάρτησής της με την εκτελεστότητα των αποφάσεων –κατηγορηθήκαμε και πάλι ότι θα παρέλυε, τάχα, η δημόσια διοίκηση, πάντοτε, βλέπετε, κάποιοι φέρνουν την καταστροφή και τον φόβο, όταν το μαχαίρι μπαίνει στο κόκκαλο. Είναι, όμως, γεγονός ότι μόνο τους πρώτους 12 μήνες εφαρμογής, έχουν αναρτηθεί και παραμένουν στο Διαδίκτυο πάνω από 3 εκατομμύρια κρατικές αποφάσεις από 3.000 φορείς και πλέον, με τις οποίες λόγω της προκαταβολικής δημοσιοποίησής τους και του συνεπαγόμενου διαρκούς δημόσιου ελέγχου επ' αυτών, έχει επιτευχθεί ένα εξαιρετικά σημαντικό δημοσιονομικό όφελος.
Καθιερώσαμε προσλήψεις στο δημόσιο αποκλειστικά και παντού μέσω του ΑΣΕΠ, δηλαδή μιας ανεξάρτητης αρχής. Εκεί, λοιπόν, τα αποτελέσματα επήλθαν γρήγορα, ήταν θετικά και, κυρίως, είχαν την αποδοχή της ελληνικής κοινωνίας γιατί ήταν προς όφελος των πολιτών και του κοινωνικού συμφέροντος. Θυμίζω όμως ότι σε αυτές τις μεγάλες τομές είχαμε απέναντί μας το σύνολο της αντιπολίτευσης, της αριστεράς συμπεριλαμβανομένης, σε όλες τις εκδοχές της.

Υπήρξαν όμως και λάθη… Πού έγιναν αυτά;

Σε όποιους τομείς κάναμε ασκήσεις οικοδόμησης προσωπικού φιλολαϊκού προφίλ των υπουργών, επιχειρώντας να κοροϊδέψουμε ή να χαϊδέψουμε αυτιά, καθυστερώντας τη λήψη επώδυνων αλλά σωτήριων αποφάσεων για την ελληνική κοινωνία, εκεί χάσαμε τον μπούσουλα, χάσαμε χρόνο, απογοητεύσαμε και εξοργίσαμε τη διεθνή κοινότητα, προκαλέσαμε την αγανάκτηση των Ελλήνων πολιτών και στο τέλος πλήξαμε πολύ πιο βίαια τα εισοδήματά τους και οδηγήσαμε την ελληνική οικονομία σε ύφεση. Στην πραγματικότητα, στο όνομα του λαού και της κοινωνικής ευαισθησίας κάποιοι έπληξαν καίρια τα λαϊκά συμφέροντα, καθώς και το εισόδημα μισθωτών και συνταξιούχων, εμποδίζοντας τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.
Μάλιστα θέλω να υπογραμμίσω ότι η τελική, η καθοριστική ζημιά δεν είχε γίνει μέχρι τον Ιούλιο του 2011. Μέχρι και τότε η Ελλάδα προλάβαινε, η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορούσε, το ΠΑΣΟΚ άντεχε.

…και τι το εμπόδισε;

Τελικά, ενώ το Μνημόνιο είχε εξαρχής δύο πυλώνες, τον δημοσιονομικό και τον διαρθρωτικό, φτάσαμε στο ακατανόητο και αδικαιολόγητο σημείο την ίδια στιγμή που υπουργοί και βουλευτές νομοθετούσαν τη λήψη μέτρων που μείωναν το εισόδημα εκατομμυρίων Ελλήνων, οι ίδιοι αυτοί να υποχωρούν σε πιέσεις ισχυρών συνδικάτων και συντεχνιών αναβάλλοντας τη λήψη διαρθρωτικών μέτρων. Εφαρμόστηκε λοιπόν ο ένας πυλώνας και εγκαταλείφθηκε ο άλλος, εφαρμόστηκε ο πιο «δυσάρεστος», που αφορούσε το εισόδημα όλων των Ελλήνων, ενώ αυτός που έθιγε τις «μικρές ολιγαρχίες» έμεινε ανενεργός. Μπροστά στις «μικρές ολιγαρχίες», σηκώθηκαν από ορισμένους τα χέρια ψηλά.

Δηλαδή το πρόβλημα με το Μνημόνιο ήταν μόνο πρόβλημα εφαρμογής και όχι περιεχομένου, όπως είπε ο κ. Σημίτης;

Κάνοντας μια αποτίμηση, η «αχίλλειος πτέρνα» περιεχομένου του Μνημονίου –κατά τη γνώμη μου- ήταν ότι προσέγγισε το θέμα του δημοσιονομικού ελλείμματος και της κάλυψης των δανειακών αναγκών χωρίς να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα και το πρόβλημα του συνολικού ύψους του εξωτερικού χρέους, το οποίο στην πραγματικότητα επιδεινώθηκε με την είσοδο της Ελλάδας στον Μηχανισμό Στήριξης. Πρόκειται για ευθύνη και των εταίρων, οι οποίοι σχεδίασαν με την αυταπάτη και την ψευδαίσθηση ότι η Ελλάδα θα κατάφερνε σύντομα να ξαναβγεί στις αγορές γιατί θα έπεφταν τα περίφημα spreads με την απλή ανακοίνωση μιας σειράς μέτρων «επικοινωνιακού χαρακτήρα», που θα ελάμβανε είτε η ελληνική κυβέρνηση είτε οι Σύνοδοι Κορυφής.

Συμφωνείτε, δηλαδή, με τον διοικητή της ΤτΕ που υποστηρίζει ότι η κρίση δεν υπήρξε εξαρχής αναπόφευκτη;

Στα όσα σας προανέφερα για την κρίση και τις αιτίες της να ξεκαθαρίσουμε μια κι έξω και το εξής: η Ελλάδα δεν βρέθηκε να πάσχει από την θανατηφόρο υπερχρέωση εξαιτίας όσων συνέβησαν μετά το 2009. Αντίθετα, αυτό οφείλεται στα όσα συνέβαιναν από το 1974 μέχρι το 2009, όταν το πολιτικό προσωπικό της χώρας και εθίστηκε το ίδιο και προκάλεσε τον εθισμό χιλιάδων συμπολιτών μας στο παραισθησιογόνο που ονομάζεται «εξωτερικός δανεισμός». Πλήθος πολιτικών το χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν εύκολα πολιτικές καριέρες μοιράζοντας αφειδώς τεχνητή χαρά και πλαστή ευημερία σε εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων, δημιουργώντας μια κυρίαρχη νοοτροπία, αυτήν που εγώ ονομάζω «αντίληψη του πολιτικού κατεστημένου της Μεταπολίτευσης.» Με αυτή οφείλαμε εμείς να συγκρουστούμε από το ’09 και εξής.

Επειδή όμως δεν θέλω να είμαι άδικος και ισοπεδωτικός, πρέπει να επισημάνω ότι η πορεία της χώρας από το ’74 και μετά συμπεριέλαβε και σημαντικές προόδους, τόσο ως προς την σταθερότητα της διακυβέρνησης και την κυβερνητική συνοχή όσο και ως προς κάποιες αποτελεσματικές προσπάθειες να συμμαζευτεί η χώρα δημοσιονομικά. Η Ελλάδα του 2000 δεν ήταν η Ελλάδα της χρεοκοπίας. Η διακυβέρνηση Καραμανλή ήταν αυτή που προκάλεσε την εθνική συμφορά.

Μήπως, όμως, τελικά για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας «φουσκώθηκαν» τα στοιχεία του 2009;
Κατ’ αρχάς, η εικόνα μιας Πολιτείας όπου, ενώ υποτίθεται πως θέλει να πατάξει τη φοροδιαφυγή, η εκτελεστική εξουσία συγκρούεται με τη δικαστική, είναι αποκρουστική για τους πολίτες και σκορπά απογοήτευση. Μακριά από εμένα και η υπόνοια ακόμη ότι σε μια ευνομούμενη πολιτεία, σε ένα κράτος-δικαίου θα μπορούσε να υπάρξει ασυλία και απυρόβλητο για τον οποιονδήποτε. Η ιδέα όμως ότι ο πρώην πρωθυπουργός και ο πρώην υπουργός Οικονομικών προσπάθησαν να «μαγειρέψουν» τα στατιστικά στοιχεία συνιστά μομφή που κατά τη γνώμη μου στερείται παντελώς σοβαρότητας. Σε μια εποχή μάλιστα που βοούσε το σύμπαν για τα δημοσιονομικά χάλια της Ελλάδας ή και μαθαίναμε ότι στην κ. Λαγκάρντ λίγους μήνες νωρίτερα ο Έλληνας υπουργός των Οικονομικών έδινε τα δημοσιονομικά στοιχεία της χώρας γραμμένα σε… χαρτοπετσέτα.

Τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει;

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτε πιο πατριωτικό και φιλολαϊκό από το να τελειώνει η αβεβαιότητα για τη χρεοκοπία. Kαμία παράταση στην αβεβαιότητα μα και καμία λευκή επιταγή στη διαδικασία εξόδου από την αβεβαιότητα. Αν η αβεβαιότητα συνεχιστεί, η ύφεση θα βαθύνει, το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων θα γνωρίσει καταβαράθρωση. Επίσης, αν η αβεβαιότητα συνεχιστεί, τότε οφείλω δημόσια να δηλώσω ότι κινδυνεύουμε να περάσουμε από την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση σε μια εθνική περιπέτεια, σε μια εθνική τραγωδία.
Αποτελεί ιστορική υποχρέωση και εθνικό καθήκον να τελειώσει τώρα η αβεβαιότητα. Να συνομολογηθεί με τρόπο σαφή, τεκμηριωμένο με χαρτί και μολύβι που λένε, από όλους, εντός και εκτός της χώρας ότι η Ελλάδα έχει ένα διαχειρίσιμο εξωτερικό χρέος, ότι δεν πρόκειται να υποχρεωθεί σε στάση πληρωμών, ότι διαθέτουμε αρκετά χρήματα ώστε να καλύπτουμε απρόσκοπτα τη λειτουργία του ελληνικού κράτους και τις δανειακές του υποχρεώσεις.

Επιτυγχάνοντας ένα τέτοιο PSI και μια τέτοια δανειακή σύμβαση η Ελλάδα κερδίζει κάτι πολύτιμο: βγάζει από πάνω της το φόβο για ενδεχόμενη χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ. Μόνον έτσι γυρίζει σελίδα, κυριολεκτικά. Έτσι θα αρχίσουν οι επενδυτές να επενδύουν, να δημιουργούνται θέσεις εργασίας, οι καταναλωτές να καταναλώνουν, οι αποταμιευτές να επιστρέφουν στις τράπεζες. Μόνο έτσι, θα πάψει η Ελλάδα να είναι η χώρα του κλινικού θανάτου της οικονομίας, όπως συμβαίνει σήμερα.

Μπορεί η προσεχής Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ να βάλει τέλος στην αβεβαιότητα που λέτε ή θα είναι επανάληψη των προηγούμενων Συνόδων που απέτυχαν να δώσουν οριστική λύση;

Κοιτάξτε, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε την έμπρακτη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, όπως εκφράστηκε από τον Μηχανισμό Στήριξης. Να αναγνωρίζουμε τη συμβολή των ευρωπαίων φορολογουμένων στο ελληνικό πρόβλημα. Τώρα όμως πρέπει να τους πούμε: «είναι η ώρα της οριστικής και τελικής λύσης που όχι μόνο από εμάς αλλά και από εσάς, εταίροι, απαιτεί συγκεκριμένες αποφάσεις». Η Ελλάδα δεν αντέχει να μείνει εγκλωβισμένη κι άλλο στην αβεβαιότητα. Οι Έλληνες θα βυθιστούν σε μια δυστυχία, χωρίς επιστροφή, απολύτως αδικαιολόγητη.
Βρισκόμαστε στο «ως εδώ και μη παρέκει». Πρέπει να τελειώνουμε οριστικά με τον κίνδυνο της χρεοκοπίας.
Εν όψει της ερχόμενης Συνόδου Κορυφής, καθώς και της κατάληξης των διαπραγματεύσεων, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι αν η δανειακή σύμβαση και το PSI δεν διασφαλίσουν πράγματι την οριστική λύση και παρατείνουν την αβεβαιότητα, τότε για μένα θα πρόκειται για συνέχιση του ίδιου ολέθριου λάθους και ειλικρινά επιφυλάσσομαι.

Η εξεύρεση μιας οριστικής λύσης συναρτάται από πολλούς με την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού και με την μείωση του κατώτερου μισθού. Πώς τοποθετείστε απέναντι σε μια τέτοια επιλογή;

Αφού σας εξήγησα ότι αιτία της σημερινής ύφεσης δεν είναι το μισθολογικό κόστος αλλά ο φόβος της χρεοκοπίας, η απάντηση προφανώς είναι «όχι με οποιοδήποτε τίμημα». Σημαίνει ότι και να μειώσουμε τους μισθούς, αν ο φόβος χρεοκοπίας διατηρηθεί, δεν θα βγούμε από την κρίση και το μόνο που θα πετύχουμε είναι να διαλύσουμε τη χώρα και τους Έλληνες. Άρα, όχι με περαιτέρω επιδείνωση του εισοδήματος και του βιοτικού επιπέδου της παραγωγικής Ελλάδας, είτε στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Δεν συναινώ σε καμία περικοπή αμοιβής που δικαιούται η Ελλάδα που παράγει, για να γλιτώσει η παρασιτική Ελλάδα. Ποτέ ξανά δε θα πρέπει το «θύμα» να είναι η παραγωγική Ελλάδα. Κι επειδή δε μου αρέσουν τα μισόλογα, σας λέω ότι πρέπει να γίνουν ταυτόχρονα και με απόλυτη αποφασιστικότητα όλες εκείνες οι αλλαγές που θα απογειώσουν την οικονομία. Θα πρέπει να επιτρέψουμε να πνεύσει ένας άνεμος ανταγωνισμού και ελευθερίας που είναι το οξυγόνο για την ανάπτυξη της κάθε οικονομίας.

Πρέπει να αρθούν όλα τα εμπόδια, όλα τα στεγανά και η Ελλάδα να γίνει μια πραγματικά ελεύθερη, όχι μια ψευδεπίγραφα ελεύθερη οικονομία όπου το πολιτικό προσωπικό θα δίνει μάχες οπισθοφυλακής για να διατηρήσει σε νομική ισχύ ρυθμίσεις που η πραγματική οικονομία, με τη σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων, τις έχει κονιορτοποιήσει ή για να διατηρήσει τα προνόμια συντεχνιών που υπήρξαν τα αγαπημένα παιδιά της Μεταπολίτευσης.

Τελευταία, άλλωστε, αποκαλύπτεται καθημερινά μια παρασιτική Ελλάδα που κυριαρχεί τις τελευταίες δεκαετίες - είτε είναι επιχειρηματική είτε συντεχνιακή είτε πολιτική, αυτοδιοικητική, δημοσιογραφική, εκκλησιαστική- δυστυχώς δεν εξαιρείται κανείς. Και αυτή η παρασιτική Ελλάδα βλέπουμε να έχει πελατειακά, παρακρατικά ακόμα και μαφιόζικα χαρακτηριστικά. Και να πλήττει τον τόπο επιβάλλοντας μια ομερτά, μια σιωπή σε μια αλυσίδα συνενοχής: σου καλύπτω την μικρή σου παρανομία, την μικροπαράβαση, ανέχεσαι την απάτη μου, και όλοι μαζί τα μεγαλύτερα εγκλήματα που συντελούνται με αυτουργούς ακόμη και μέλη των ηγεσιών κάθε χώρου. Αν δεν εκθεμελιωθεί άμεσα και οριστικά –δηλαδή χωρίς εξαίρεση και επιείκεια- αυτή η σιωπηρή αποδοχή της γενικευμένης ανομίας, η χώρα είναι καταδικασμένη να εκπέσει σε ένα ιδιότυπο «κράτος απόβλητο» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Γιάννης Ραγκούσης

Tο παιχνίδι στην δανειακή σύμβαση

2012-01-14T08:05:00.000-08:00

Το ζήτημα του σε ποιο δικαιο θα υπόκεινται τα νεα ομόλογα είναι ενα απίστευτα σοβαρό θέμα.
Εκεί βρίσκεται όλο το ζουμί. Οι δανειστές ομολογιούχοι ακολούθησαν μια πολύ συγκεκριμένη γραμμή διαπραγμάτευσης που περιείχε τις απαραιτητες μπλόφες, τρίπλες κλπ. που είχαν να κάνουν είτε με το ποσοστό της περικοπής το οποίο αλλαζε διαρκώς, είτε με άλλα δευτερεύοντα ζητήματα στα οποία θα υποχωρούσαν στο τελος προκειμένου να περάσουν οπωσδήποτε το θέμα της υπαγωγής των νεων ομολόγων στο Αγγλικό δίκαιο. Το έχουμε ξαναπεί από τον Ιούλιο και το λέμε πάλι τώρα.
Με απλά λόγια λέγοντας όσο τα ομόλογα υπάγονται στο Ελληνικό δίκαιο κάθε εκρεμότητα λύνεται σύμφωνα με την Ελληνική νομοθεσία και εκδικάζεται στα Ελληνικά δικαστήρια. Το Αγγλικο δίκαιο από την άλλη έχει αποδειχτεί οτι "καθαρίζει" πάντα για λογαριασμό των δανειστών, γι αυτό και το προτιμούν.
Ειναι βεβαια εντελώς περιττό να αναλύσουμε και πάλι το ότι το χρεος και μετα το "κούρεμα" δεν είναι βιώσιμο και επομένως θα υπάρχουν οπωσδήποτε επιπλοκές. Ειναι κάτι που το ξέρουν όλοι πιά. ...
Τα βασικά προβλήματα που δημιουργούνται για την Ελλάδα είναι κυρίως 2.
Το ένα έχει να κάνει με τις απαιτήσεις σε Δημόσια περιουσία, που σε συνδυασμό με την παραίτηση από την Εθν.Ανεξαρτησία που έχει υπογραφεί στο μνημόνιο καταλαβαίνουμε ότι μπορούν να έχουν εξωφρενικές συνέπειες.
Το δευτερο έχει να κάνει με την πιθανότητα αλλαγής νομίσματος(δεν εννοώ το άθλιο "θα μας διώξουν από το ευρώ" αφού υπάρχουν κι άλλες πιθανές εξελίξεις). Αν συμβεί κάτι τέτοιο ενω τα ομόλογα θα έχουν υπαχθεί στο Αγγλικό δίκαιο, αυτό θα έχει για την Ελλάδα τραγικές συνέπειες.
Με την υπαγωγή στο Αγγλικό δίκαιο χάνουμε το δικαίωμα της μετατροπής του χρέους σε δραχμές, πράγμα που μπορούμε να κάνουμε τωρα που το 93% των ομολόγων βρίσκονται υπό το Ελληνικό δίκαιο. Ετσι σε κάθε υποτίμηση του νεου νομίσματος ανάλογα θα μεγαλώνει και το χρέος, ενώ τωρα κάτι τέτοιο δεν ισχύει κι ας λένε οι τρομοκράτες των δελτίων ειδήσεων μπάμπηδες και σία.
Σε περίπτωση αλλαγής νομίσματος έχουμε το δικαίωμα να μετατρέψουμε το χρέος μας και να το αποπληρώσουμε σε δραχμές με την αρχική ισοτιμία που θα αποφασισθεί και να αδιαφορήσουμε στη συνέχεια εντελως για το αν και πόσο θα υποτιμάται το νόμισμα.
Οπως καταλαβαίνουμε η αποδοχή της υπαγωγής στο Αγγλικό δίκαιο ισοδυναμεί με άλλη μια δολοφονική ενέργεια κατά της χώρας και του λαού της.
Γιώργος Σαρρής

Απίστευτο

2012-01-11T14:01:00.001-08:00

http://vkontakte.ru/video_ext.php?oid=17289985&id=159542625&hash=7972d49cdaf886fd

Μαθαίνοντας από το ξυπόλητο κίνημα στην εκπαίδευση

2012-01-11T13:31:00.001-08:00

Μαθαίνοντας από το ξυπόλητο κίνημα από tvxorissinora

ΚΑΙ ΕΤΣΙ πολεμάει η Ιταλία την κατάντια της!

2012-01-11T12:56:00.000-08:00

Στις 12 Μαρτίου, ο Silvio Berlusconi κλήθηκε να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Η Ιταλία γιόρταζε τα 150 χρόνια από την ίδρυσή της και με αυτή την ευκαιρία, στην όπερα της Ρώμης, δόθηκε μια παράσταση όπερας, της πιο συμβολικής αυτής της ενοποίησης: Nabucco του Giuseppe Verdi υπό τη διεύθυνση του Riccardo Muti.
Το έργο Nabucco του Verdi είναι ένα έργο τόσο μουσικό όσο και πολιτικό: αφορά την ιστορία της σκλαβιάς των Εβραίων στη Βαβυλώνα, και η περίφημη άρια «Va pensiero" τραγουδιέται από τους καταπιεσμένους σκλάβους. Στην Ιταλία, το τραγούδι αυτό είναι το σύμβολο της αναζήτησης της ελευθερίας του λαού, ο οποίος στα 1840 -όταν και γράφτηκε η όπερα- ήταν καταπιεσμένος από την αυτοκρατορία των Αψβούργων, και πάλευε μέχρι τη δημιουργία της ενωμένης Ιταλίας.
Πριν αρχίσει η συναυλία, ο Gianni Alemanno, δήμαρχος της Ρώμης, ανέβηκε στη σκηνή για να καταγγείλει τις μειώσεις της κυβέρνησης στον προϋπολογισμό για τον πολιτισμό. Και αυτό, ενώ ο Alemanno είναι μέλος του κυβερνώντος κόμματος και πρώην υπουργός του Berlusconi.
Αυτή η πολιτική παρέμβαση, σε μια πολιτιστική στιγμή από τις πιο συμβολικές για την Ιταλία, θα προκαλέσει ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα, ιδίως τη στιγμή που ο ίδιος ο Berlusconi ήταν παρών στη συναυλία.
Όπως δήλωσε στους Times o Ricardo Muti, διευθυντής της ορχήστρας, ήταν μια βραδιά αληθινής επανάστασης.
«Στην αρχή, υπήρχε ένα μεγάλο χειροκρότημα από το κοινό. Στη συνέχεια ξεκινήσαμε τη συναυλία. Όλα πήγαιναν πολύ καλά, αλλά όταν φτάσαμε στο σημείο του Va pensiero, αισθάνθηκα αμέσως ότι η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη στο κοινό. Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να περιγράψετε, αλλά που τα αισθάνεστε. Πριν, υπερίσχυε η σιωπή του κοινού. Τη στιγμή όμως που το κοινό κατάλαβε ότι θα ξεκινούσε το Va pensiero, η σιωπή γέμισε από μια πραγματική θέρμη. Μπορούσαμε να αισθανθούμε τη σπλαχνική αντίδραση του κοινού στο θρήνο των σκλάβων που τραγουδούνε «Oh mia patria, cosi bella e perduta!». (Ω πατρίδα μου, τόσο όμορφη και χαμένη)
Ενώ η χορωδία έφτανε στο τέλος, στο κοινό κάποιοι είχαν ήδη αρχίσει να φωνάζουν «Bis". Το κοινό άρχισε να φωνάζει «Viva l'Italia!» και «Viva Verdi!». Άνθρωποι από τα θεωρεία άρχισαν να πετούν χαρτιά συμπληρωμένα με πατριωτικά μηνύματα -κάποια έγραφαν «Muti, senatore a vita».
Αν και το είχε κάνει για μία και μοναδική φορά στη Σκάλα του Μιλάνου το 1986, ο Muti δίσταζε να κάνει ένα bis για το Va pensiero. Για αυτόν, μία όπερα πρέπει να πηγαίνει από την αρχή ως το τέλος. «Δεν ήθελα να παίξουν απλά ένα encore. Θα έπρεπε να υπάρχει μια ιδιαίτερη πρόθεση».
Όμως στο κοινό είχε ήδη ξυπνήσει το πατριωτικό συναίσθημα. Με μία θεατρική κίνηση, ο διευθυντής της ορχήστρας γύρισε τελικά την πλάτη στο podium, κοιτάζοντας το κοινό και τον Berlusconi, και είπε τα εξής:
[Αφού οι εκκλήσεις του κοινού για ένα bis έχουν σταματήσει, από το κοινό ακούγεται «Ζήτω η Ιταλία»]
«Ναι συμφωνώ με αυτό «Ζήτω η Ιταλία» αλλά (χειροκροτήματα) δεν είμαι πια 30 ετών και έχω ζήσει τη ζωή μου, όμως σαν ένας Ιταλός που έχει γυρίσει τον κόσμο, ντρέπομαι για όσα συμβαίνουν στη χώρα μου. Για αυτό συναινώ με το αίτημά σας για bis για το Va pensiero. Δεν είναι μόνο για την πατριωτική χαρά που αισθάνομαι, αλλά γιατί απόψε, και ενώ διεύθυνα τη χορωδία που τραγουδούσε «Ω πατρίδα μου, όμορφη και χαμένη» σκέφτηκα ότι αν συνεχίσουμε έτσι, θα σκοτώσουμε τον πολιτισμό πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε η ιστορία της Ιταλίας. Και σε αυτή την περίπτωση, εμείς, η πατρίδα μας, θα είναι πραγματικά «όμορφη και χαμένη».
[Επευφημίες, συμπεριλαμβανομένων των καλλιτεχνών πάνω στη σκηνή]
Θα ήθελα τώρα. πρέπει να δώσουμε νόημα σε αυτό το τραγούδι. Αφού είμαστε στο Σπίτι μας, το θέατρο της πρωτεύουσας, και με μία χορωδία που τραγούδησε περίφημα, και που συνοδεύεται περίφημα, αν θέλετε, σας προτείνω να ενωθείτε μαζί μας και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί».
Έτσι προσκάλεσε το κοινό να τραγουδήσει μαζί με τη χορωδία των σκλάβων. «Είδα ομάδες ανθρώπων να σηκώνονται. Όλη η Όπερα της Ρώμης σηκώθηκε. Η χορωδία επίσης σηκώθηκε. Ήταν μια μαγική στιγμή μέσα στην όπερα. Εκείνη τη βραδιά δεν ήταν μόνο μια συναυλία του Nabucco, αλλά επίσης ήταν μια δήλωση (statement) του θεάτρου της πρωτεύουσας υπ' όψη των πολιτικών.

O μύθος και το παραμύθι του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη

2012-01-06T12:48:00.000-08:00

Δημοσιευμένο στις 5 Ιαν 2012 | ΡΕΠΟΡΤΑΖ-ΕΙΔΗΣΕΙΣ | Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης
Τα θαύματα λένε διαρκούν τρεις μέρες. Το θαύμα Λαυρεντιάδη διαρκεί 20 χρόνια.
Το θαύμα του γιου ενός μικρού επιχειρηματία στο Αιγάλεω που κατάφερε να κυριαρχήσει πάνω στα κύματα της ελληνικής πραγματικότητας, πατώντας πάντα σε περίεργες συμπτώσεις. Ξένοι κολοσσοί που ήταν έτοιμοι να τον χρηματοδοτήσουν, ακόμη και να εξαπατηθούν προκειμένου να ανδρωθεί και να φανεί αξιόπιστος, εκδοτικά συγκροτήματα που εφημερίδες είχαν αλλά δεν έβγαζαν μιλιά για όσα περίεργα συνέβαιναν και πολιτικοί που του χάριζαν πέρα από χαμόγελα και ευνοικές ρυθμίσεις.
Από τα θαύματα δεν λείπει η Εκκλησία.Τον έχρισε με μεγαλεπίβολους τίτλους και πρόσφερε ανοιχτόχερα την αγάπη της με ανταλλάγματα που μοιάζουν περισσότερο με μυστικά εξομολόγησης παρά με δωρεές. Όπως ομολογεί ο ίδιος, άλλωστε, δε θα έκανε ό,τι έκανε αν δεν υπήρχε το Βατοπαίδι. Είναι άγνωστο αν το εννοεί με την θρησκευτική έννοια ή με την σκανδαλώδη οικονομική. Ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης πάλεψε για να δημιουργήσει την εικόνα ενός αυτοδημιούργητου σύγχρονου Ωνάση αλλά εδώ και καιρό βρίσκεται αντιμέτωπος με το προφίλ ενός Κοσκωτά. Ίσως και με τη μοίρα του.
Λίγες μέρες μετά τις εκλογές του 2009,ο Γιώργος Παπανδρέου, επισκέφτηκε για φαί στο αγαπημένο του στέκι στο Νέο Ηράκλειο.
Την ψαροταβέρνα «Ψάριστον». Έφτασε με δύο αυτοκίνητα της φρουράς του, μπήκε στο μαγαζί, έμεινε για δύο ώρες και αποχώρησε όπως έφτασε, διακριτικά. Λίγο μετά την αποχώρηση του πρωθυπουργού, ο δρόμος μπροστά στην ψαροταβέρνα άστραψε από τους μπλε φάρους θωρακισμένων τζιπ.
Μια ομάδα αγριωποί άντρες βγήκαν από τα αυτοκίνητα, απλώθηκαν στους γύρω δρόμους και περίμεναν έως ότου βγει αργά από το αυτοκίνητο ο μελαχρινός κοντός άντρας. Οι μισοί από αυτούς μπήκαν στο εστιατόριο και στάθηκαν μπροστά από την πόρτα και γύρω από τα τραπέζια.
Έμειναν εκεί έως ότου ο άντρας που φρουρούσαν φάει και δώσει εντολή για να αποχωρήσουν.
Πάνω από τα κεφάλια των εκνευρισμένων πελατών που αναρωτιόντουσαν ποιος είναι αυτός ο προκλητικός τύπος που χρειαζόταν φρουρά τέσσερις φορές μεγαλύτερη και ισχυρότερη από τον ίδιο τον πρωθυπουργό που μόλις είχε αποχωρήσει.
«Ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης», ψιθύρισαν κάποιοι που τον αναγνώρισαν.
Οι συζητήσεις επεκτάθηκαν στις παρέες για την προκλητική άφιξη και παραμονή του Λαυρεντιάδη. Από ποιούς κινδύνευε τόσο πολύ ένας επιχειρηματίας; Περισσότερο από τον ίδιο τον πρωθυπουργό;
Ένας θαμώνας τελικώς διηγήθηκε ένα περιστατικό που είχε παρακολουθήσει στην Ελούντα της Κρήτης το προηγούμενο καλοκαίρι όταν η διεύθυνση του ξενοδοχείου Elounda Beach εκκένωσε το βράδυ ολόκληρη την παραλία για να παρακολουθήσει σε γιγαντοοθόνη ο Λαυρεντιάδης με τη μητέρα του βίντεο με την βάφτιση των παιδιών του.
Λίγο αργότερα από την παραλία άρχισαν να φεύγουν βεγγαλικά που σήμαναν το τέλος της ιδιωτικής προβολής που παρακολουθούσαν άθελά τους μερικές δεκάδες αποσβολωμένοι ένοικοι. Το πρόβλημα του Λαυρεντιάδη μπορεί να μην ήταν η ασφάλειά του αλλά η εικόνα του. Η εικόνα ενός ισχυρού άντρα. Και όπως αποδείχθηκε, με τις πλάτες των άλλων.
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα ορφανό αγόρι
Στο ξεκίνημά της, η ιστορία του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη μοιάζει με παραμύθι. Στη συνέχεια είναι που προστίθενται διάφοροι μύθοι. Προσεκτικά δημιουργημένοι από τα Μέσα Ενημέρωσης,τους τζογαδόρους της αγοράς και κάποιους οργανισμούς που οι ιδιοκτήτες τους, για έναν άγνωστο λόγο, αποφάσισαν να μάθουν να προφέρουν το δύσκολο όνομα του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη.
Ο Λαυρεντιάδης, έμεινε ορφανός το 1990, στα 18 του χρόνια. Ο πατέρας του Βασίλης Λαυρεντιάδης είχε το 50% μια μικρής εταιρείας διανομής χημικών προιόντων στο Αιγάλεω, της Νεοχημικής.
Ο Λαυρέντης αναγκάστηκε όπως έχει δηλώσει, να αρχίσει να δουλεύει στην πατρική εταιρεία που απασχολούσε 20 άτομα. Αποφάσισε, ωστόσο, να παρακολουθήσει νυχτερινά μαθήματα λογιστικής στο Αμερικάνικο Κολλέγιο. Το άγχος και η πίεση, όπως αφήνει να εννοηθεί , ήταν υπεύθυνα για την ρευματοειδή αρθρίτιδα που εμφάνισε. Δίπλα του, αυτά τα χρόνια της δοκιμασίας, είναι ένας φίλος του πατέρα του. Ο Πέτρος Κυριακίδης, ένας άγνωστος βιβλιοπώλης.
Το 1994,η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται. Αποφασίζει να πάει στο Αγιο Όρος, στην Μονή Βατοπαιδίου. Είναι η εποχή που ο Εφραίμ γίνεται γνωστός φέρνοντας την Αγία Ζώνη για προσκύνημα σε πολιτικούς στην Αθήνα και αργότερα για τους πιστούς.
Γίνεται τηλεοπτικά γνωστός δια των συνεντεύξεων στον Θόδωρο Ρουσόπουλο και δηλώνει στις κάμερες, σαν να περιγράφει ειδικότητες γιατρού, πως η Αγία Ζώνη έχει ειδικότητα θεραπείας «σε καρκίνους και στειρότητες». Απ’ ό,τι φαίνεται όμως είχε και θεραπευτική επίδραση και στην ρευματοειδή αρθρίτιδα του Λαυρεντιάδη, ο οποίος δηλώνει μετά από χρόνια, όταν διαμορφώνει το δημόσιο προφίλ του στις εφημρίδες που φροντίζει να αγοράζει, πως το Βατοπαίδι άλλαξε τη ζωή του.
Οι Αμερικανοί θέλουν Λαυρεντιάδη
Το 1996 αγοράζει το ποσοστό του συνεταίρου του στην Νεοχημική και δύο ακόμη εταιρείες χημικών.
Την Hoechst στην Αυλίδα και την Henkel στην Αταλάντη. Αρχίζει να παράγει απορρυπαντικά και αναλαμβάνει φασόν για τις μεγάλες πολυεθνικές. Μέχρι το 2003,ο άπειρος νεαρός Λαυρεντιάδης καταφέρνει να αποκτήσει σχέσεις με χρηματοπιστωτικούς κολοσσούς, όπως είναι η Sal Oppenheim. Το 2003, η Νεοχημική μπαίνει στο Χρηματιστήριο το οποίο την εποχή εκείνη βγαίνει καταρακωμένο από την μεγάλη κρίση. Περιέργως όμως, κάποιοι ξένοι επενδυτές αποφασίζουν να επενδύσουν σε μια άγνωστη, ασήμαντη χημική εταιρεία στην μικρή και ασήμαντη Ελλάδα. Γιατί; Κανένας δεν έχει απαντήσει.
Το χρήμα έρχεται από παντού και η Νεοχημική παρουσιάζει χρηματιστηριακές συμπεριφορές λες και είναι η εταιρεία που ανακάλυψε το φάρμακο για την φαλάκρα.
Δεν το έχει ανακαλύψει βέβαια.Το 2007 η μετοχή της Νεοχημικής έχει ανέβει 1400% από το 2003. Πρόκειται για ένα ακόμη «θαύμα» στην επιχειρηματική ζωή του Λαυρεντιάδη.
Το επόμενο θαύμα θα έρθει σε λίγο. Η Carlyle , η εταιρεία που έχει συνδέσει το όνομά της με τον Μπους και το συντηρητικό καταστημένο της Αμερικής, ενδιαφέρεται να αγοράσει την Νεοχημική. Όσοι γνωρίζουν την αγορά, δεν έχουν καμιά εξήγηση στο γιατί το γκρουπ των σκληρών επενδύσεων και της γεωστρατηγικής παρέμβασης θέλει να πάρει την Νεοχημική που έφτιαξε κάποιος Βασίλης Λαυρεντιάδης στο Αιγάλεω.
Το 2008 η Νεοχημική πουλιέται στους αμερικανούς 749 εκατομμύρια ενώ λίγο πριν είχε αποτιμηθεί μόλις 70. Την επόμενη χρονιά όμως η Carlyle αφήνει να εννοηθεί πως εξαπατήθηκε από την πώληση, αφού η εταιρεία εμφανίζει ζημιές. Ξεσπά μια κρίση μεταξύ Carlyle και Λαυρεντιάδη που καταλήγει στο να αγοράσει ξανά ο Λαυρεντιάδης την Νεοχημική δίνοντας μόλις 86 εκατομμύρια. Δηλαδή ο οικονομικός αμερικανικός κολοσσός, η εταιρεία των Μπους, όχι μόνο την πατάει με την επένδυση αλλά χάνει και σε ένα χρόνο 700 εκατομμύρια. Είναι αναμφισβήτητα άλλο ένα θαύμα.
Με τα λεφτά που έχει εισπράξει ο Λαυρεντιάδης κάνει-υποτίθεται- άλλες επενδύσεις. Αγοράζει 29 εταιρείες και πάνω τους στήνει την φαρμακευτική ALAPIS. Η αγορά βοά από την φημολογία για το πώς εξοικονομεί λεφτά και αν οι εταιρείες στοιχίζουν όσα ανακοινώνεται αλλά κανένας δεν μπορεί να βρει άκρη. Κάθε χρόνο η εταιρεία έχει εξαγοράσει και μια άλλη, οπότε στους ισολογισμούς συγκρίνονται ανόμοια πράγματα.
Οι ορκωτοί λογιστές που αναλαμβάνουν να κάνουν την αποτίμηση των εταιρειών, είναι οι ίδιοι που αποτιμούν την περιουσία του ALTER σε ποσά που αργότερα θα αμφισβητηθούν, όταν αποκαλύπτεται το σκάνδαλο με τα εικονικά τιμολόγια και τις υπερτιμολογήσεις στο κανάλι. Και όχι μόνο αυτό. Η εταιρεία αυτή λίγο αργότερα θα εξαγοραστεί από μέλος της οικογένειας ανθρώπου που ήταν στα ΔΣ του ομίλου Λαυρεντιάδη.
Την ίδια εποχή ο Λαυρεντιάδης γίνεται τραπεζίτης αγοράζοντας μετοχές της OMEGA BANK. Γίνεται μέλος του ΔΣ συμβουλίου της. Μέλη του ΔΣ είναι ακόμη ο Νίκος Παπανδρέου, αδελφός του μετέπειτα πρωθυπουργού και ο Νίκος Μπακατσέλος, ξάδελφος της γυναίκας του Ευάγγελου Βενιζέλου.
Ένα χρόνο μετά την ανάληψη τραπεζικού ρόλου, ο Λαυρεντιάδης, όπως θυμούνται συνάδελφοί του τραπεζίτες, έγινε πολύ ανήσυχος, ζητώντας να λειτουργεί η τράπεζα με τρόπο που πολλοί δεν ήθελαν. Αποχώρησε από την Τράπεζα αγοράζοντας μία άλλη, την PROTON BANK. Αμέσως μετά την αγορά, οι δύο τράπεζες συγχωνεύητηκαν με τρόπο που δημιούργησε αρκετό θόρυβο. Ο Λαυρεντιάδης αγόρασε τις μετοχές του Μ. Σάλα στην OMEGA(περίπου το 30 %) δίνοντας ποσό που αντιστοιχούσε στο σύνολο της Τράπεζας.
Στην τράπεζα διευθύνων σύμβουλος θα αναλάβει και ο Ντάνιελ Σπέκχαρντ, ο οποίος διετέλεσε πρέσβης στην Ελλάδα και αμέσως μετά την αποχώρησή του θέλησε να ενταχθεί και αυτός στον όμιλο Λαυρεντιάδη.
Οι σχέσεις του Λαυρεντιάδη είναι εντυπωσιακά καλές με τους αμερικανούς οι οποίοι όχι μόνο δεν δείχνουν να δυσαρεστούνται από την περιπέτεια με την Carlyle αλλά δημιουργούν έδρα “Βασίλη Λαυρεντιάδη» στο αμερικανικό κολέγιο ACS και «Λαυρέντη Λαυρεντιάδη» στο CSIS.Το CSIS είναι η αμερικανική δεξαμενή σκέψης για τα γεωστρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ.
Αυτοί που το διοικούν-και ανάμεσά τους ο Μπρεζίνσκι,υπέυθυνος μαζί με τον Κίσινγκερ στη διαμόρφωση πολιτικής της χώρας και τέως νούμερο δύο στην Εθνική Ασφάλεια-θεώρησαν πως έχουν ανάγκη τον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη.
Θα χρειαστεί να περάσουν δύο χρόνια ακόμη για να αποκαλυφθεί αυτό που όλοι υποψιάζονταν αλλά κανένας δεν έλεγε. Η Τράπεζα Proton, σύμφωνα με τις ανακριτικές αρχές, χρησιμοποιήθηκε από τον Λαυρεντιάδη, όπως η Τράπεζα Κρήτης από τον Κοσκωτά. Για να χρηματοδοτεί δηλαδή τις επιχειρήσεις του. Και αναζητείται αν ουσιαστικά χρηματοδοτούσε τον ίδιο και μόνο μέσα από ένα πολύπλοκο εταιρικό σχήμα στο οποίο συνεχώς προστίθονταν πολλές και αρκετές φορές άχρηστες εταιρείες.
Οι εσωτερικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί στην Τράπεζα δεν υπήρχαν, ενώ η Τράπεζα της Ελλάδας δε θεώρησε ποτέ πως υπάρχει πρόβλημα με την λειτουργία της Τράπεζας, παρά τα 15μερα, μηνιαία και τριμηνιαία report που ήταν αρκετά ενημερωμένα. Τον Ιούνιο οι εισαγγελικές αρχές, εντόπισαν μια κατάχρηση 51 εκατομμυρίων στην Proton.
Την περίοδο εκείνη που οι εισαγγελικές αρχές ελέγχουν τον Λαυρεντιάδη και την Proton για καταχρηση και ξέπλυμα μαύρου χρήματος, ο υπουργός Οικονομικών παίρνει απόφαση να επιδοτήσει την Proton από τα αδιάθετα του Δημοσίου. Τα στελέχη του λογιστηρίου του κράτους ενημερώνουν τον βενιζέλο ότι αυτό είναι παράνομο γιατί με βάση το νόμο η Τράπεζα έπρεπε να επιστρέψει 70 εκατομμύρια.
Ο Βενιζέλος όμως δίνει 100 εκατομμύρια στην Proton και λίγο αργότερα άλλα 800 για να την κρατικοποιήσει. Και όχι μόνο αυτό. Φροντίζει να βάλει τροπολογία στο νόμο 4002/11 η οποία προβλέπει ακαταδίωκτο αναδρομικά από το 1996 για όσους υπουργούς οικονομικών έχουν επιδοτήσει τις Τράπεζες στο όνομα μια αόριστης έννοιας που ονομάζουν «συστημική ευστάθεια των Τραπεζών».
Ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης επιστρέφει τα 51 εκατομμύρια που του αποδίδουν πως καταχράστηκε, για να κάνει χρήση ενός άλλου νόμου,τον οποίο έχει υπογράψει επίσης ο Ευάγγελος Βενιζέλος, τον 3904/10 που προβλέπει ακαταδίωκτο για όσους επιστρέψουν χρήματα από κατάχρηση.
Τελικώς, όμως, ο Λαυρεντιάδης δεν φαίνεται να εξασφαλίζει το ακαταδίωκτο. Αν όσα του καταλογίζουν αυτή τη στιγμή οι εισαγγελικές έρευνες αποδειχθούν αληθινά, τότε ο Κοσκωτάς θα φαντάζει μπροστά του ένας ευγενής πρόσκοπος. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις που προκύπτουν από τα πορίσματα της Τράπεζας της Ελλάδος τα οποία δεν αξιοποιήθηκαν όταν έπρεπε και όπως έπρεπε, ο Λαυρεντιάδης έχει δώσει από την Τράπεζά του 700 εκατομμύρια για να χρηματοδοτήσει επιχειρήσεις του άμεσου ή έμμεσου ενδιαφέροντός του. Χωρίς βέβαια εγγυήσεις και αντικρύσματα.
Ο βιβλιοπώλης που έγινε εκδότης
Ο Πέτρος Κυριακίδης είναι από τα κεντρικά πρόσωπα στην υπόθεση Λαυρεντιάδη. Ο βιβλιοπώλης που τον στήριξε όπως λέει όταν έμεινε ορφανός, έγινε ξαφνικά επιχειρηματίας. Όχι μόνο είναι μέλος ΔΣ των εταιρειών Λαυρεντιάδη, αλλά φαίνεται να έχει αγοράσει μετοχές από τουλάχιστον 20 Μέσα Ενημέρωσης. Η χρηματοδότηση προήλθε βέβαια από την Proton και μάλιστα με συνοπτικές διαδικασίες.
Ο Λαυρεντιάδης λειτούργησε με τον Τύπο με τρόπο που είναι έξυπνος.’ Εχοντας σύμβουλό του και στέλεχος στις επιχειρήσεις του έναν από τους ανθρώπους που συμμετείχαν στο σκάνδαλο Κοσκωτά, γνώριζε πολύ καλά πως αυτό που έφαγε τον Γιώργο Κοσκωτά, ήταν η παραγνώριση των εκδοτικών συμφερόντων την εποχή εκείνη. Έτσι αποφάσισε να ακολουθήσει μια στρατηγική με τους εκδότες.
Η τράπεζά του δανειοδότησε τον Πέτρο Κυριακίδη, ο οποίος με τη σειρά του μέσω της εταιρείας ΝΕΠ, άρχιζε να αγοράζει ποσοστά από εκδοτικά συγκροτήματα. Ο κανόνας ήταν απλός «όταν τρώνε δεν μιλάνε».
Αγόρασε λοιπόν ποσοστά από το ΔΟΛ, τον ΠΗΓΑΣΟ του Μπόμπολα, τον όμιλο Αλαφούζου, τις εκδόσεις Λιβάνη, το VETO του Τριανταφυλλοπουλου, το ΠΟΝΤΙΚΙ, περιοδικά, αλλά και κουτσά άλογα της δημοσιογραφίας. Εξυπηρετούσε έτσι δύο σκοπούς.
Έδινε την εντύπωση ενός ισχυρού επενδυτή, αλλά κυρίως εξασφάλιζε τη σιωπή των εν δυνάμει αντιπάλων που έκανε συμμάχους.
Επιπλέον οι εφημερίδες γέμιζαν με συνεντεύξεις και παρουσιάσεις των δραστηριοτήτων Λαυρεντιάδη. Μιλούσαν για «δυναμικό επιχειρηματία», «θρησκευόμενο άνθρωπο», «διορατικό πατριώτη» κλπ. Επεκτάθηκε βέβαια και σε άλλες επενδύσεις με λαικό έρισμα, όπως η αγορά μετοχών στο Καραισκάκη. Την τελευταία στιγμή δεν κατάφερε να αγοράσει την Ολυμπιακό.
Ο Λαυρεντιάδης φρόντισε επίσης να χρηματοδοτήσει παρακμιακά έντυπα μηδενικής αξίας για να κλείσει το στόμα των ιδιοκτητών τους. Είναι εντυπωσιακό πως αγόρασε την Financial Box του Τράγκα, μια εφημερίδα που πουλούσε 300 φύλλα τη μέρα και η οποία δεν είχε καμιά πρακτική αξία γι’ αυτόν.
Ο μοναδικός εκδότης που αρνήθηκε να πουλήσει στον Λαυρεντιάδη ήταν η εκδότρια της Ελευθεροτυπίας Μάνια Τεγοπούλου.
Ο Λαυρεντιάδης κατάφερε ωστόσο να συγκεντρώσει μετοχές της Ελευθεροτυπίας από την διασπορά και να αποκτήσει το 10% της εφημερίδας. Όταν η Τεγοπούλου κατάλαβε τι συνέβαινε, έγινε έξαλλη. Αποτέλεσμα της οργής της ήταν η απόλυση του διευθυντή της Κυριακάτικης Γιάννη Βλαστάρη τον οποίο θεωρούσε άνθρωπο του Λαυρεντιάδη στην εφημερίδα της. Ο Βλαστάρης βρέθηκε λίγο αργότερα ως εκδότης εφημερίδων, όπως η «Ισοτιμία» οι οποίες χρεώνονται επίσης στον Λαυρεντιάδη αν και ο ίδιος το έχει αρνηθεί στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Ο Λαυρεντιάδης ποτέ δεν παραδέχθηκε πως είναι κάτοχος ΜΜΕ.
Χαριτολογώντας έλεγε πως απλώς έχει φίλο εκδότη, εννοώντας τον Πέτρο Κυριακίδη. Από τα στοιχεία που υπάρχουν στην εισαγγελική έρευνα προκύπτει πως όλες οι αγορές ΜΜΕ από τον όμιλο Κυριακίδη έγιναν με δάνεια της Proton. Στις δε περισσότερες των περιπτώσεων τα έξοδα αγοράς τίτλων είναι υπέρογκα.
Οι άυλοι τίτλοι δηλαδή και τα εμπορικά σήματα αποτιμούνται από την εταιρεία ορκωτών λογιστών- η οποία φέρεται να έχει κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα με τον ALTER- σε παράλογα ποσά. Μόνο για το σήμα της Espresso έχουν δοθεί 61 εκατομμύρια. Η Proton έδωσε δάνειο 22 εκατομμύρια στον Κυριακίδη για να πάρει το 49% της εφημερίδας VETO του τριανταφυλλόπουλου η οποία στήθηκε με μετοχικό κεφάλαιο 300.000 ευρω μερικούς μήνες πριν. Τα πορίσματα της Τράπεζας της Ελλάδας, διαπιστώνουν πως υπήρξαν αγορές, όπως αυτή του Καναλιου 10 του Τράγκα που δεν αποσκοπούσαν σε οικονομικούς σκοπούς.
Όταν τρώνε δεν μιλάνε, ευλογημένε
Ο Λαυρεντιάδης, μέσα σε αυτή την τρικυμία των αποκαλύψεων φαίνεται ότι παραμένει ένας πολύ θρήσκος άνθρωπος. Τις ημέρες που η ALAPIS και οι θυγατρικές της πτώχευαν, ο Λαυρέντης λαυρεντιάδης πέταξε με το ελικόπτερό του ως τη Σύμη, στο Μοναστήρι του ταξιάρχη Μιχαήλ για προσκύνημα.
Το ελικόπτερο προσγειώθηκε προκλητικά ανάμεσα στον κόσμο και οι μοναχοί του μοναστηριού υποδέχθηκαν ένα αδελφό.
Μια που δεν υπάρχει εντολή “ου υπεξαιρέσεις”, η Εκκλησία κάνει σαν να μην τρέχει τίποτα με τον Λαυρεντιάδη.
Ο άλλοτε κυρίαρχος της ελληνικής οικονομικής σκηνής πέταξε και ως τη Ντοχα ως Άρχων του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων για να παρακολουθήσει διαθρησκευτικό συνέδριο. Εκεί συνάντησε τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και συνέφαγε μαζί του. Οι σχέσεις του Λαυρεντιάδη με το σκληρό θρησκευτικό πυρήνα παραμένουν και ίσως αποδειχθούν ευεργετικές. Η ισχύς της Εκκλησίας ξεπερνάει το ιερό και την πόρτα της και φτάνει ως τα δικαστήρια και τα πολιτικά γραφεία.
Οι παλιοί φωτογραφηθέντες πάντως με τον Λαυρεντιάδη, κάνουν πως δεν τον ξέρουν. Ο άνθρωπος που επιχορήγησε από το Μέγαρο μουσικής ως το Μουσείο Μπενάκη και την Εθνική πινακοθήκη “από αγάπη στην τέχνη” όπως έλεγε, πλησιάζει προς την απομόνωση και την μοναξιά με την ταχύτητα του ανθρώπου που ζει την ήττα.
Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται πως στην Ελλάδα κανένας επιχειρηματίας δεν ανακάλυψε μόνος την υπεξαίρεση ή την αυθαιρεσία. Ο Λαυρεντιάδης πέρασε πρώτα από τα πολιτικά γραφεία, έγινε αιμοδότης του πολιτικού συστήματος, κινήθηκε με ένα κοκτέιλ ως τις εκθέσεις τέχνης και τις κοσμικές συγκεντρώσεις και κατέληξε στα γραφεία των εκδοτών με ένα μπλοκ επιταγών στο χέρι.
Παρότι ήξερε τη συνταγή της επιτυχίας, δεν μπορούσε ίσως να περιμένει πως όταν σκοντάψει, οι πρώτοι που θα περάσουν από πάνω του είναι όσοι ευεργέτησε, υπακούοντας απλώς στον νόμο της επιβίωσης που συνοδεύει όλους.
Κυρίως τα θηρία.
Άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη που δημοσιεύτηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Unfollow

Όταν ο υπόκοσμος και η παρακμή γίνονται πρότυπα

2012-01-06T03:33:00.000-08:00

Ο έγκλειστος στις φυλακές των Σκοπίων Μάκης Ψωμιάδης, προσεβλήθη από την ταύτιση της προσωπικότητάς του με τον «Αγαπούλα» της τηλεοπτικής διαφήμισης της εταιρείας Wind.

Ακόμη και ο Μάκαρος δεν άντεξε να βλέπει τον «εαυτό» του σ’ αυτό το διαφημιστικό τσουνάμι πλύσης εγκεφάλου του χρεοκοπημένου Έλληνα πολίτη.

Το πρότυπο της συγκεκριμένης διαφήμισης είναι ο μάτσο Ελληνάρας, ο Νονός, ο φοροφυγάς, ο Αλογάκιας, ο κομπιναδόρος, ο μάγκας ο αούα, ο πολλά βαρύς.

Είναι ότι πρέπει για την εξαθλιωμένη χώρα η οποία στερείται πνευματικής διαύγειας και αξιακών αντανακλαστικών.

Έτσι ένα πρότυπο του υποκόσμου προβάλλεται σαν πρότυπο επιβίωσης , παράδειγμα προς μίμηση και κανείς βαρύγδουπος καθηγητής απ’ αυτούς που μας πλακώνουν καθημερινά στις αναλύσεις μέσω τηλεπαραθύρων δεν βγαίνει να φωνάξει «τι κάνετε ρε πούστηδες; Που οδηγείτε το λαό μας;»

Κανείς αντιμνημονιακός πολιτικός, δεν μπορεί να δει τα αυτονόητα σ’ αυτή την διαφήμιση του υποκόσμου και της ρεμούλας;

Τι να περιμένουμε για τη συνέχεια;

-Μήπως τη συμμορία των Αλβανών με τα Καλάσνικοφ, ως πρότυπα επιβίωσης;

Φυσικά το σχόλιό μου δεν αφορά τον ταλαντούχο ηθοποιό. Αυτός πληρώθηκε για να υποδυθεί ένα ρόλο και το έκανε όσο καλύτερα μπορούσε.

Το ίδιο θα πω και για τον ηθοποιό –«Ομορφάντρα» της Cosmote.

Ταλαντούχοι καλλιτέχνες, πληρώθηκαν, έπαιξαν.

(Και ο Τραβόλτα έπαιζε σε σκουπίδια ώσπου τον ανακάλυψε ο Ταραντίνο.)

Ο «Ομορφάντρας» της Cosmote, παραπαίμπει σε παρακμιακή σεξιστική φιγούρα, στα όρια του παιδέρα, με τις εμετικές ατάκες-«έμπνευση» του διαφημιστή.

Το πιο χυδαίο στις συγκεκριμένες διαφημίσεις είναι η παθητικότητα της κοινωνίας στη κατανάλωση των συγκεκριμένων προτύπων.

Αυτή η παθητικότητα εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την κατάντια της κοινωνίας η οποία δέχεται δίχως αντίδραση το ένα χαστούκι μετά το άλλο.

Με τέτοια παθητικότητα απέναντι στην συνδυασμένη επέλαση των σκουπιδιών και του φορομπηχτικού μηχανισμού, είναι λογικό να ενθαρρύνει τους ασελγούς και τα νοσηρά μυαλά να συνεχίζουν τον σκοτεινό, υπόγειο πόλεμο στην γλώσσα και την πολιτισμική μας ιστορία που έχουν μπει εδώ και δεκαετίες στο στόχαστρό τους…
Από την Λίλιαν Αργυρίου-αναγνώστρια

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

2012-01-06T03:00:00.000-08:00

Αξιότιμε κ. Κούβαρη

Δεν σας γνωρίζω προσωπικά. Έτυχε απλά και έπεσα πάνω σε μία ανοιχτή επιστολή σας στον Φαρμακευτικό Σύλλογο Πειραιά και για την ακρίβεια σε μία συγκεκριμένη φράση. Ανάμεσα σε όλα τα άλλα, γράφετε αυτολεξεί: «Συνάδελφοι , αυτές τις δύσκολες ώρες έχοντας στα χέρια μας ακόμα το φάρμακο, είμαστε σε θέση να επιβάλλουμε και να ......
επιλύσουμε το σύνολο των προβλημάτων, αρκεί να αποφασίσουμε να το στερήσουμε από τον Έλληνα ασφαλισμένο».

Θα ήθελα αρχικά να σας συγχαρώ για την εντιμότητα και την ειλικρίνειά σας. Παρά τα όσα αγωνιστικά και ανούσια κλισέ προλογίζετε, οφείλω να αναγνωρίσω την ειλικρίνεια στο σκεπτικό και τις προθέσεις σας.

Στη συνέχεια όμως, θα ήθελα να σας μουτζώσω, αλλά με μία ξεχωριστή μούτζα. Αυτή την τιμητική που δεν δίνω σε όποιον και όποιον, αλλά σε αυτόν που μπορεί και με τόση ευκολία και ειλικρίνεια, να ξεγυμνώνει τον πραγματικό Ελληναρά που κρύβει μέσα του. Τέτοιου είδους μούτζες, έχουν μεγάλη σημασία για μένα κυρίως γιατί στρέφονται σε πρόσωπα έξω από τα γνωστά πλαίσια αντίστοιχων στόχων. Το να μουτζώσεις έναν πολιτικό, έναν δημοσιογράφο, ή ένα μεγάλο λαμόγιο, δεν έχει πλέον και τόσο μεγάλη αξία. Έχει κορεστεί και σίγουρα δεν δημιουργεί κάτι νέο. Το να μουτζώνεις όμως τον «άνθρωπο της διπλανής πόρτας», τον τυχαίο πολίτη αυτής της χώρας που συμμετείχε μέχρι πρόσφατα στο τσιμπούσι και τον ελιτισμό που απολαμβάνει ένα κλειστό επάγγελμα, και εν πάση περιπτώσει κατέχει επάξια ένα μικρό μεριδιάκι ευθύνης στην κρίση, έχει άλλη ευχαρίστηση. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο άνθρωπος πουλάει ψόφια ιδεολογία και συναδελφικότητα με τους γνωστούς αριστερίστικους θούριους που έχουμε σιχαθεί όλοι μας.

Μην δείτε αυτό το κείμενο επιθετικά. Δείτε το τιμητικά. Δεν συνηθίζω να λασπολογώ ή να κατακρίνω ανθρώπους προσωπικά με τόση ευκολία. Στο πρόσωπό σας, όμως, εκπροσωπείτε μία μεγάλη μερίδα της κοινωνίας μας που έμαθε να ελίσσεται ανάμεσα σε κομματικές φωλίτσες, που κοίταζε πάντα την πάρτη του και που όταν απειλούνταν τα προσωπικά του κεκτημένα, έβρισκε τον τρόπο να τα ανάγει σε συλλογικά. Ελληναράδες σαν του λόγου σας έχουν «αγανακτήσει», έχουν εκβιάσει, έχουν μουτζώσει και έχουν λυσσάξει γενικότερα στα πλαίσια της ξύλινης ιδεολογίας που, όπως προείπα, δεν αφορά πλέον κανέναν.

Δεν γνωρίζω πόση αξιοπρέπεια σάς έχει μείνει για να έχετε ακόμα αναρτημένη την ανοιχτή σας επιστολή στην ιστοσελίδα του Φαρμακευτικού Συλλόγου Πειραιά, αλλά επειδή κατ’ εμέ, επιστολές που εκθέτουν τέτοιες ιδέες, πρέπει να μένουν κάπου αλώβητες για να τις κρίνει ο καθένας όπως νομίζει, σας κάνω την τιμή να την αναδημοσιεύσω εδώ. Θεωρείστε το ως χάρη εκ μέρους μου, ώστε να περάσει λιγότερο απαρατήρητη από όσο πέρασε μέσα στις μέρες των γιορτών. Ευτυχώς για εσάς, σε αυτή τη χώρα, τέτοιες δηλώσεις και τέτοιες στάσεις δεν αφορούν την Δικαιοσύνη και γενικότερα το Κράτος. Δυστυχώς, αφορούν όλους εμάς τους υπόλοιπους που πρέπει να ανεχτούμε ό,τι γράφετε δημοσίως.
Με καμία εκτίμηση,
ελληνάκι
http://neakeratsiniou.blogspot.com

Ο τρόμος του ευνουχισμού

2012-01-05T05:40:00.000-08:00

Με συναρπάζουν οι εκλεκτικές συγγένειες που αποκαλύπτονται ανυποψίαστα, γι’ αυτό πρέπει να σταθώ λίγο στην περίπτωση του Δ. Καπελέρη. Ο τέως γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών κατηγορείται ότι, ουσιαστικά, συγκάλυψε τη λαθρεμπορία καυσίμων. Δεν διανοούμαι να κρίνω αν ο άνθρωπος είναι αθώος ή ένοχος, ούτε και να υπεισέλθω στην ουσία της υπόθεσης. Μου μένει όμως ότι, ανάμεσα στην επιχειρηματολογία, με την οποία ο ίδιος υπερασπίζεται τον εαυτό του, μέσω συνεντεύξεων, είναι και το ψυχοπονιάρικο ότι τα πρόστιμα είναι εξοντωτικά και συνεπάγονται την εξαφάνιση των επιχειρήσεων (πρατηρίων) στις οποίες επιβάλλονται. Δεν κρίνω αν έχει δίκιο ή άδικο ο Δ. Καπελέρης, αλλά επισημαίνω ότι με το ίδιο ακριβώς επιχείρημα υπερασπιζόταν τον εαυτό του και ο πάντα ευρηματικός και διασκεδαστικός Παναγιώτης Ψωμιάδης, στην υπόθεση παραγραφέντων προστίμων σε λαθρέμπορους καυσίμων, για την οποία καταδικάστηκε και απομακρύνθηκε από το αξίωμά του. Ο πρατηριούχος είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας και το πρόστιμο θα τον εξόντωνε, αποστολή του Ψωμιάδη στον κόσμο είναι η αγάπη, όχι η εξουθένωση του συνανθρώπου, peace brother, peace -κάτι τέτοια δακρύβρεκτα έλεγε.

Είναι πολύ ωραίο και συγκινητικό ότι, μέσα στο άπειρο σύμπαν των αναρίθμητων ποικιλιών, οι ευαισθησίες του βαθέος ΠΑΣΟΚ και της «γκαγκάν» Λαϊκής Δεξιάς διασταυρώνονται επάνω στην έγνοια για τον συνάνθρωπο, κάνοντας χρήση (δικαίως ή αδίκως, δεν ξέρω) του προνομίου παροχής εύνοιας και εξυπηρετήσεων. Εδώ ο καλόψυχος νομάρχης, εδώ ο φιλάνθρωπος εφοριακός, και οι δυο τους πρόθυμοι να θεραπεύσουν τον πόνο και την αδικία, εφόσον μπορούν...

Αυτό που συχνά περιγράφεται ως παθογένεια του συστήματος είναι, στην πραγματικότητα, ο λόγος της ύπαρξής του. Νομίζουμε ότι κάτι πηγαίνει στραβά στο σύστημα, όταν διαπιστώνουμε ότι η λύση του θέματος επαφίεται στην παρέμβαση ενός κομματικού στελέχους (με τη θεσμική ιδιότητα, έστω, του αιρετού άρχοντα ή του κρατικού αξιωματούχου) και στην ευχέρειά του να παρακάμψει τύπους και κανόνες. Μας είναι δύσκολο να καταλάβουμε, όμως, ότι ακριβώς γι’ αυτή τη δυνατότητα υπάρχει το Δημόσιο στην Ελλάδα. Το τεράστιο κράτος και η γραφειοκρατία του, η δαιδαλώδης νομοθεσία και η πολυνομία, το φετίχ της αναξιοποίητης κρατικής περιουσίας, ο λαβύρινθος κανονισμών και διατάξεων που διέπουν τα πάντα, όλα αυτά υπάρχουν, προκειμένου μερικές χιλιάδες άνθρωποι σαν τον Ψωμιάδη και τον Καπελέρη -κομματικά στελέχη δηλαδή- να διαθέτουν εξουσία επί της κοινωνίας. Από τις «παθογένειες» πηγάζει η ισχύς των εκάστοτε διαχειριστών του ηλίθιου τέρατος που λέγεται ελληνικό Δημόσιο.

Αυτές τις παθογένειες, λοιπόν, καλούνται τώρα τα κόμματα που μετέχουν στην κυβέρνηση να αποδείξουν ότι τις αντιμετωπίζουν ριζικά. Να αποδείξουν ότι προχωρούν στις μεταρρυθμίσεις και απελευθερώνουν την οικονομία από το καρκίνωμα του κράτους ως αυτοσκοπού. Για να το πω απλά, αν πρόκειται να επιβιώσουμε στην Ευρώπη, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. πρέπει να στραφούν εναντίον του εαυτού τους. Να με συγχωρείτε, αλλά δεν μπορώ να φαντασθώ κανέναν που να συμφωνεί, όταν ο γιατρός τού λέει ότι θα πρέπει να αυτοευνουχισθεί, ώστε κάποιος τρίτος να τη γλιτώσει. Αυτά δεν γίνονται στη ζωή. Για τον λόγο αυτόν, όσο και αν θλίβομαι και αγωνιώ εν όψει της προδιαγεγραμμένης πορείας, δεν ματαιοπονώ με το ερώτημα αν οι πολιτικοί μας θέλουν ή όχι τη σωτηρία της χώρας μέσα στο πλαίσιο των διεθνών υποχρεώσεών της. Δεν το θέλουν αυτό, γιατί σημαίνει την αυτοκτονία τους· και σοβαρότερος λόγος από αυτόν, για να μην θέλεις να κάνεις κάτι, δεν υπάρχει.

Δεν τον άκουσαν
Οι λόγιοι του μέλλοντος, που θα εξιστορήσουν κάποτε την παρούσα φάση της ευρωπαϊκής Ιστορίας, δεν ξέρω πόση σημασία θα δώσουν στην αποκάλυψη που έκανε ο Γιώργος μας -ως πρόσωπο της περασμένης χρονιάς- στο αυστριακό περιοδικό «Profil», αλλά εσείς οφείλετε να το γνωρίζετε: στην αρχή η ορολογία της κρίσης του ήταν άγνωστη γλώσσα, είπε ο Γιώργος, αλλά «συμβουλευόμουν πολλούς ειδικούς ανά τον κόσμο. Με τον τρόπο αυτό εμβάθυνα στο πρόβλημα. Αυτή την τεχνογνωσία προσπάθησα να μεταφέρω στους άλλους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων στην Ευρώπη, κάτι που, ωστόσο, δεν λειτούργησε». Εδώ ο νους παγώνει για λίγο. Δηλαδή, ο Γιώργος ήξερε, αλλά οι άλλοι δεν ήθελαν να ακούσουν. Βλέπουμε απότομα την τραγική διάσταση της ζωής του Γιώργου σε όλο το βάθος της. Ανατριχιάζει κανείς, όπως όταν πλησιάζεις στην άκρη του βαράθρου και ρίχνεις μια στιγμιαία ματιά στο χάος.

Ωστόσο, μήπως φταίει και ο Γιώργος; Μήπως, βρε παιδάκι μου, δεν προσπάθησε να εξηγήσει τα πράγματα στους Ευρωπαίους ηγέτες με τον σωστό τρόπο; Με το μαλακό, δηλαδή, όπως έκανε και με το Υπουργικό Συμβούλιό του: πρώτα να τους δείξει ένα ντοκιμαντέρ για την κλιματική αλλαγή και τον ουραγκοτάγκο της Σουμάτρας, έπειτα για εκείνον τον Ινδό που έχτισε ένα σπίτι με τα χεράκια του και σιγά σιγά να τους μιλήσει και για τα CDS...

Ομολογία
Παραδέχομαι ότι δεν το περίμενα. Γνωρίζω, βέβαια, ότι ορισμένοι ενοχλούνται από το ύφος και τη ματιά της στήλης στα πράγματα, αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι η αναφορά στην πολιτισμική ομογενοποίηση Παναθηναϊκών και Ολυμπιακών (υπό την αιγίδα του επικρατήσαντος χουλιγκανικού πολιτισμού) θα προκαλούσε την έξαψη τέτοιων παθών, όπως αυτά που καταγράφονται σε αρκετές επιστολές της χθεσινής ημέρας. Ευχαριστώ τους επιστολογράφους, διότι με βοηθούν να καταλάβω καλύτερα γιατί αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτε...
Tου Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr

Εφραίμ και Σκάνδαλο Βατοπεδίου, σε συντομία

2012-01-02T14:17:00.000-08:00

Πρέπει να καταλήξουμε σε αυτή τη χώρα τι θέλουμε. Να τιμωρούνται οι υπεύθυνοι των σκανδάλων ή να γκρινιάζουμε; Να φτάνουμε ως το τέλος ή να επιστρέφουμε στην αρχή, όποτε το τέλος δεν μας αρέσει; Να υπάρχει Δικαιοσύνη ή να αρχίζει παζάρια με τις προτιμήσεις μας; Θρησκευτικές, πολιτικές, ιδεολογικές, οικονομικές. Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου ήταν το μεγαλύτερο της μεταπολίτευσης. Ένα μοναστήρι υπό την ηγεσία μιας ομάδας διωγμένης κακήν κακώς από την Κύπρο, θέλησε να πάρει την λίμνη Βιστωνίδα και τις γύρω εκτάσεις με χρυσόβουλα που εμφάνιζε ως τίτλους ιδιοκτησίας. Από τους αγρότες καλλιεργητές δηλαδή και από τους ψαράδες. Αυτό από μόνο του είναι σκάνδαλο. Πάμε παρακάτω. Το δικαστήριο που εξέτασε την υπόθεση αποφάσισε πως η γη ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο. Πριν καθαρογραφεί η απόφαση, ο υπουργός Πέτρος Δούκας απέσυρε την διεκδίκηση του ελληνικού Δημοσίου χρησιμοποιώντας μια γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (οι νομικοί σύμβουλοι σήμερα είναι κατηγορούμενοι γι αυτό). Αυτό ήταν παράνομο γιατί ήταν σε εξέλιξη νομική διαδικασία. Στη συνέχεια αυτή η γη ανταλλάχθηκε με απόφαση του υπουργού Μπασιάκου, με οικοδομικά φιλέτα σε όλη την Ελλάδα. Οι «εκτιμητές» μάλιστα είχαν αποτιμήσει ακριβά τις καλαμιές τις λίμνης και φτηνά τα φιλέτα. Ο λόγος για να πάρει όσο το δυνατόν περισσότερα το Βατοπέδι. Και ενώ ο Εφραίμ έλεγε πως θέλει τη γη της Βιστωνίδας για να κάνει βυζαντινό χωριό, έφτιαξε offshore εταιρείες μαζί με φίλους και γνωστούς του, στις οποίες πήγαν τα οικόπεδα φιλέτα. Όλα αυτά έγιναν με διαδικασίες εξπρές τις οποίες εξασφάλισαν υπουργοί της κυβέρνησης. Από αποχαρακτηρισμούς δασών έως αρχαιολογικών χώρων. Όταν το 2008 το «Κουτί της Πανδώρας» αποκάλυψε την υπόθεση, έγινε μια τεράστια προσπάθεια συγκάλυψης. Δεν τα κατάφεραν. Κατάφεραν ωστόσο να παραγράψουν τα αδικήματα των υπουργών. Με το νόμο Βενιζέλου (περί ευθύνης υπουργών) και αιφνίδιο κλείσιμο της Βουλής από τον Καραμανλή, όλα παραγράφηκαν. Όταν το ΠΑΣΟΚ ανέβηκε στην εξουσία, το μόνο αδίκημα που δεν είχε παραγραφεί ήταν του ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Δεν υπήρχαν στοιχεία γι αυτό, αλλά για λόγους επικοινωνιακούς στήθηκε μια διαδικασία «τιμωρίας» η οποία δεν οδήγησε πουθενά. Τα τρία αυτά χρόνια ωστόσο, η εφέτης ανακρίτρια Ειρήνη Καλού, κατάφερε με στοιχεία που καταθέσαμε ως εκπομπή, να κάνει μια εκτεταμένη έρευνα. Με τα στοιχεία που συνέλεξε, διαπίστωσε πως 3 υπουργοί ήταν οι φυσικοί αυτουργοί του σκανδάλου, αλλά δεν μπορούσε να τους αγγίξει η Δικαιοσύνη, λόγω νόμου. Εντόπισε όμως 32 μη πολιτικά πρόσωπα που ευθύνονταν για το σκάνδαλο. Λίγο πριν τελειώσουν οι απολογίες των κατηγορουμένων, ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΙ, ξεκίνησε μια σειρά από αφιερώματα στο Βατοπέδι. Η βάση του «ντοκιμαντέρ» είναι τα γυρίσματα που έχει χρηματοδοτήσει το Βατοπέδι και έχει πριν από μήνες διαφημίσει η «Πεμπουσία», μια οργάνωση του Βατοπεδίου. Αυτό το υλικό βρέθηκε χωρίς υπογραφή και αντίλογο να παίζει ως ντοκουμέντο αθώωσης του Εφραίμ. Σε αυτό μπορείτε να βρείτε ονόματα μοντέρ, μακιγιέζ και άλλων συντελεστών, αλλά όχι δημοσιογράφων που έκαναν την έρευνα. Την ίδια εποχή ο Εφραίμ βρίσκεται στη Ρωσία να περιφέρει για μία ακόμη φορά την Αγία Ζώνη. Ο λόγος δεν ομολογείται αλλά υπάρχει. Ένα τμήμα της Κόκκινης Πλατείας, όπως και πολλά μετόχια στη Ρωσία ανήκουν στο Βατοπέδι. Με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, η Μονή μπορεί να εγείρει διεκδικήσεις. Αυτές λοιπόν τις διεκδικήσεις έθεσε σε διαπραγμάτευση με τους Ρώσους ο Εφραίμ, προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξή τους. Σε ένδειξη καλής θέλησης πήγε την Αγία Ζώνη στην Πετρούπολη για προσκύνημα, δίνοντας στον χαμηλής πλέον δημοφιλίας Πούτιν προεκλογικά, μια θρησκευτική αίγλη και ψήφους πιστών. Οι επαγγελματίες της θρησκείας στην Ελλάδα, φρόντισαν να δημιουργήσουν ένα κλίμα θρησκευτικότητας και διεθνούς κύρους για τον Εφραίμ. Ο ηγούμενος του Βατοπεδίου (αλήθεια γιατί παραμένει ενώ είναι καταδικασθείς και υπόδικος για κακουργήματα;) δεν είναι ένας ιδρυτής offshore που μπέρδεψε το προσευχητάρι με το μπλοκ επιταγών, αλλά σύμμαχος των Ρώσων στην μάχη της Ορθοδοξίας. Επιστρατεύονται ακόμη και «προφητείες» του Ιωσήφ του Βατοπεδίου (εκδιώχθηκε για παιδεραστία από την Κύπρο), που μιλάνε για νίκη της Ελλάδας και της Ρωσίας εναντίον των Τούρκων. Κάπου εκεί μπαίνουν και διάφορα λιακοπούλια εφευρήματα για το ξανθό γένος, τα Νεφελίμ, τα Ελωχίμ και άλλα ευτράπελα. Όσο πιο γελοία είναι, τόσο πιο πολύ δημιουργούν γύρω τους προϋποθέσεις πίστης. Και φτάσαμε εδώ που είμαστε. Με έναν τύπο ο οποίος έχει 3 κακουργήματα, μια καταδίκη ήδη, και πρέπει να προφυλακιστεί σύμφωνα με τον νόμο. Και υπάρχουν αυτοί, οι οποίοι επιμένουν πως δεν είναι ένας υπόδικος που έκανε κομπίνες, αλλά ένας θρησκευτικός ηγέτης που πρέπει να είναι ελεύθερος. Υπάρχει Έλληνας που με αυτές τις κατηγορίες δεν θα προφυλακιζόταν; Υπάρχει πραγματικός μοναχός που θα αρνιόταν να τραβήξει τον Γολγοθά του ώσπου να έρθει η ανάσταση; Ας απαντήσει ο καθένας σε αυτό. Και όσοι είναι δύσπιστοι, ας κοιτάξουν απλώς μια φωτογραφία του Εφραίμ. Στα μάτια.
Του Κώστα Βαξεβάνη

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το άρθρο αυτό προηγείται χρονικά της σύλληψης και τελικά ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ στις Φυλακές Κορυδαλλού του Εφραίμ, στις 28-12-2011.

Το τσουβάλιασμα τελείωσε. Ήρθε η ώρα της ατομικής ευθύνης.

2012-01-02T12:40:00.000-08:00

Απολογισμός-παρέμβαση από τον Γιάννη Ραγκούση στη προσωπική του ιστοσελίδα.

Η Ελλάδα, και ολόκληρη η Ευρώπη, χρειάζονται μια νέα συμφωνία της Νέας Εποχής, που θα εγγυάται μια νέα εθνική και ευρωπαϊκή αξιοπιστία. Να δουλέψουμε από κοινού για μια νέα συμφιλίωση. Να καλλιεργήσουμε μια νέα νοοτροπία. Να ορίσουμε ξανά με σύγχρονους όρους τη δημοκρατική προοδευτική παράταξη.

Οι προοδευτικές και καινοτόμες πολιτικές δυνάμεις πρέπει να εκφράσουν το ήδη πλειοψηφικό στην κοινωνία μας ρεύμα. Την πλειοψηφία των πολιτών που επιλέγουν τον ανθρωπισμό που δεν είναι λαϊκισμός και τον ορθολογισμό που διαθέτει το σθένος και δεν λογαριάζει το πολιτικό κόστος. Η πολιτική μας πρέπει να κάνει πράξη τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, υπηρετώντας την πλειοψηφία των πολιτών, την κοινωνική δικαιοσύνη, το κοινωνικό συμφέρον, το μέλλον των παιδιών μας. Δεν χαρίζουμε το μέλλον στον επικίνδυνο λαϊκισμό των άκρων.

Η συνέπεια λόγων και έργων κρίνεται από την κοινωνία. Εμείς πρέπει να λογοδοτούμε με ευθύνη στους πολίτες.

7 εισαγωγικές επισημάνσεις

«…Ο καθένας από εμάς είχε αναλάβει το χρέος και το καθήκον απέναντι στο κοινωνικό σύνολο να φέρει σε πέρας συγκεκριμένες αλλαγές.

Λοιπόν, ήρθε η ώρα ο καθένας να βάλει κάτω στο πλαίσιο ενός απολογισμού τι είχε αναλάβει και τι έκανε

Το τσουβάλιασμα τελείωσε. Ήρθε η ώρα της εξατομίκευσης της ευθύνης…».

(Δεκέμβριος 2011)

1)Στη δημοκρατία, η λογοδοσία των κυβερνώντων αποτελεί καθήκον και υποχρέωσή τους, για όλα όσα ο λαός τους εμπιστεύεται και τους αναθέτει. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει ανάληψη και απόδοση ευθύνης. Με βάση το έργο τους τίθενται στην κρίση των πολιτών οι κυβερνώντες.

2)Για τα μεγάλα ζητήματα της μεταρρύθμισης του κράτους, της σύγχρονης και αποτελεσματικής δημόσιας διοίκησης, της διαφάνειας, της αποκέντρωσης, της μάχης εναντίον της διαφθοράς, ο ελληνικός λαός μας εμπιστεύθηκε τη διακυβέρνηση της χώρας το 2009 με βάση συγκεκριμένες προγραμματικές δεσμεύσεις στον τομέα αυτό της άσκησης κυβερνητικής πολιτικής. Παρά τις καταιγιστικές εξελίξεις που μεσολάβησαν με την ελληνική κρίση χρέους αλλά και με την επίταση της διεθνούς οικονομικής κρίσης, οφείλουμε να θυμόμαστε ποιες υπήρξαν οι σχετικές δεσμεύσεις μας όταν αναλάβαμε να κυβερνήσουμε. Στο δημόσιο διάλογο έχουμε συχνά την τάση να ξεχνάμε τις υποχρεώσεις που, χωρίς καμία διεθνή πίεση, τρόικα ή μνημόνιο, ρητά αναλάβαμε προεκλογικά, τις δεσμεύσεις μας για βαθιές τομές και μεγάλες μεταρρυθμίσεις στο κράτος και στη δημόσια διοίκηση.

3)Έχουμε όμως υποχρέωση και να ενημερώσουμε τον ελληνικό λαό για τις συγκεκριμένες πράξεις με τις οποίες υλοποιήσαμε πρώτα και κύρια τις δικές του εντολές, και να του δώσουμε τη δυνατότητα να βγάλει τα συμπεράσματά του για όλους μαζί και για τον καθένα ξεχωριστά. Γιατί η ευθύνη μιας κυβέρνησης είναι, βέβαια, συλλογική αλλά δεν πρέπει, εν ονόματι της συλλογικότητας, να διαγράφονται οι ατομικές ευθύνες. Η εξατομίκευση της ευθύνης αποτελεί όρο για να λειτουργεί απρόσκοπτα το δημοκρατικό πολίτευμα. Μόνον έτσι κρίνεται πραγματικά η συνέπεια λόγων και έργων.

4) Καμία από τις παρακάτω προοδευτικές μεταρρυθμίσεις δεν υλοποιήθηκε κατ’ επιταγήν της τρόικας, η οποία ακόμη και για τα ταξί και τα φορτηγά, όπως έχει δημοσίως καταγραφεί, αρχικά είχε συμφωνήσει με ρυθμίσεις, όσον αφορά και περιεχόμενα και χρονοδιαγράμματα, διαφορετικές από αυτές που αναφέρονται παρακάτω.

5)Την πολιτική ευθύνη για την εισήγηση και την υλοποίηση των διαρθρωτικών αλλαγών που φέραμε σε πέρας, ανέλαβα πάντοτε προσωπικά είτε ως Υπουργός Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης είτε ως Υπουργός Μεταφορών Υποδομών και Δικτύων, καθώς και ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι αυτές οι αλλαγές πρέπει να πραγματοποιηθούν διότι επιβάλλονται από το μνημόνιο και την τρόικα.

Για παράδειγμα, το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ήταν σχεδόν έτοιμο πριν υπογραφεί το μνημόνιο,όπως και η μείωση του αριθμού των μισθοδοτούμενων από το Δημόσιο, η οποία ξεκίνησε πριν από την υπογραφή του μνημονίου με τη μείωση του αριθμού των συμβασιούχων αλλά και την κατάργηση των πελατειακών προσλήψεων μέσω προγραμμάτων stage. Ακόμη και η πρόθεση για την αύξηση των ωρών εργασίας στο δημόσιο ήταν κάτι για το οποίο πρώτα ενημερώθηκε η ΑΔΕΔΥ και μετά η τρόικα.

6) Οι διαρθρωτικές αλλαγές που αναφέρονται παρακάτω, κατά τη γνώμη μου, ήταν απολύτως απαραίτητες για να έχει η Ελλάδα ένα μέλλον προκοπής, ευημερίας και προόδου.

Πρόκειται για αλλαγές που στηρίζονται όχι στη λογική των εξαιρέσεων, ατομικών ή συντεχνιακών, αλλά στη λογική των δίκαιων κανόνων για όλους, αλλαγές που στηρίζονται στις αρχές της ισονομίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της διαφάνειας, της αξιοκρατίας, της αποτελεσματικότητας και τελικά υπηρετούν μόνο το κοινωνικό συμφέρον.

7) Ειδική αναφορά οφείλω στο γεγονός ότι, κατά τη γνώμη μου, η ΑΔΕΔΥ κινήθηκε πάντοτε με πνεύμα συνεργασίας και ότι για καμία από τις παρακάτω θεμελιώδεις θεσμικές μεταβολές δεν αντέδρασε με δημαγωγικό και ανεύθυνο τρόπο

Λογοδοσία και Ευθύνη – Καθήκον και Υποχρέωση

Νομοθετήθηκαν και τέθηκαν σε εφαρμογή κατά τη διάρκεια της 20μηνης θητείας στο Υπουργείο Εσωτερικών και της 5μηνης θητείας στο Υπουργείο Μεταφορών Υποδομών και Δικτύων:

- Νόμος 3812/2009 «Αναμόρφωση συστήματος προσλήψεων στο δημόσιο τομέα», , ο οποίος κατατέθηκε και ψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής τον Δεκέμβριο του 2009, και ήταν ουσιαστικά ο πρώτος νόμος της νέας κυβέρνησης.

Κατοχυρώθηκε με αυτόν η απόλυτη αξιοκρατία στις προσλήψεις του Δημοσίου, αφού όλες οι προσλήψεις από τη Βουλή και την Προεδρία της Δημοκρατίας έως την Εκκλησία της Ελλάδος, είτε αφορούν σε μόνιμους είτε αφορούν σε συμβασιούχους έργου και ορισμένου χρόνου, υπάγονται για πρώτη φορά πλέον υποχρεωτικά στο ΑΣΕΠ.

Παράλληλα, τερματίστηκε το πελατειακό καθεστώς των «stage», το οποίο κρατούσε σε ομηρεία τη νέα γενιά και προσέβαλε την αξιοπρέπειά της. Η ψήφιση και η εφαρμογή του Νόμου 3812 είχε ως αποτέλεσμα το ΑΣΕΠ να αναφέρει στην Ετήσια Έκθεσή του για το 2010: «Το 2010 υπήρξε έτος-σταθμός, γιατί σήμανε την έναρξη εφαρμογής του βασικού νόμου 3812/2009, με τον οποίο υπήχθησαν όλες οι διαδικασίες πρόσληψης στο ΑΣΕΠ…».

- Νόμος 3861/ 2010, «Ενίσχυση της διαφάνειας με την υποχρεωτική ανάρτηση νόμων και πράξεων των Κυβερνητικών, Διοικητικών και Αυτοδιοικητικών Οργάνων στο Διαδίκτυο «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΑΥΓΕΙΑ» και άλλες διατάξεις», ο οποίος όχι μόνο προβλέπει την ανάρτηση όλων των αποφάσεων του κράτους στο Διαδίκτυο, αλλά ορίζει -κάτι το οποίο δεν είχε ποτέ στο παρελθόν προταθεί- ότι καμία κρατική απόφαση δεν θα μπορεί να εκτελεστεί χωρίς προκαταβολική δημοσιοποίησή της μέσω Διαδικτύου.

Η ριζική αυτή μεταρρύθμιση διαφάνειας στο κράτος αναγνωρίζεται διεθνώς και φέρνει την Ελλάδα στην παγκόσμια πρωτοπορία, αφού τέτοιο νομικό καθεστώς διαυγούς διαχείρισης των δημόσιων υποθέσεων και του δημόσιου χρήματος δεν συναντάται σε κανένα άλλο κράτος του κόσμου, καθώς και σε κανένα διεθνή οργανισμό.

Μόνο τους πρώτους 12 μήνες εφαρμογής, έχουν αναρτηθεί και παραμένουν στο Διαδίκτυο πάνω από 3 εκατομμύρια κρατικές αποφάσεις από 3.000 φορείς και πλέον, με τις οποίες λόγω της προκαταβολικής δημοσιοποίησής τους και του συνεπαγόμενου διαρκούς δημόσιου ελέγχου επ' αυτών, έχει επιτευχθεί ένα εξαιρετικά σημαντικό δημοσιονομικό όφελος.

Πέραν των παραπάνω, για πρώτη φορά με το πειθαρχικό δίκαιο που προετοιμάστηκε προβλέφθηκε και η μετατροπή σε βαρύ πειθαρχικό αδίκημα η μη ανάρτηση απόφασης στο Διαδίκυο.

- Νόμος 3852/2010, «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης - Πρόγραμμα "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ"», με το οποίο επαναθεμελιώθηκε ηθικά, λειτουργικά, θεσμικά και οικονομικά η Αυτοδιοίκηση πρώτου και δεύτερου βαθμού, καθώς και η Αποκεντρωμένη κρατική Διοίκηση. Εξαντλώντας τα περιθώρια του Συντάγματος, μεταφέρθηκαν πρωτοφανείς εξουσίες από το κέντρο στις τοπικές κοινωνίες, όπως το ΕΣΠΑ, συγκροτώντας νέους ισχυρούς δήμους και για πρώτη φορά νέες αιρετές περιφέρειες.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη πράξη εμπιστοσύνης της ελληνικής πολιτείας προς τις τοπικές κοινωνίες και τις μεγάλες αναπτυξιακές δυνατότητες που αυτές διαθέτουν.

Συγκροτήθηκαν 7 Αποκεντρωμένες κρατικές Διοικήσεις στη θέση των 13 κρατικών Περιφερειών που υπήρχαν.

Ιδρύθηκαν 13 αιρετές Περιφέρειες οι οποίες αντικατέστησαν τις 73 Νομαρχίες και Επαρχεία που λειτουργούσαν.

Μετά από συγχώνευση και κατάργηση των 1034 Δήμων και Κοινοτήτων που ακόμη υπήρχαν, δημιουργήθηκαν 325 ισχυροί Δήμοι, οι οποίοι οριοθετήθηκαν με αντικειμενικά, χωροταξικά, αναπτυξιακά και κοινωνικό-οικονομικά κριτήρια, με αποτέλεσμα να αρθούν όλες οι αδικαιολόγητες και ευνοιοκρατικές οριοθετήσεις και διαφοροποιήσεις Δήμων, που υπήρχαν σε ομοειδείς κατά τα άλλα περιπτώσεις.

Παράλληλα, καταργήθηκαν 4500 δημοτικές επιχειρήσεις, οι οποίες δημιουργήθηκαν μετά το 1996 και οι οποίες λειτουργούσαν χωρίς προληπτικό έλεγχο των δαπανών τους από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Με τον «Καλλικράτη» όλες οι δαπάνες της αυτοδιοίκησης και των δημοτικών επιχειρήσεων, πριν πραγματοποιηθούν ελέγχονται από τη Δικαιοσύνη, συγκεκριμένα από το Ελεγκτικό Συνέδριο, όλες οι προσλήψεις διεξάγονται με την ευθύνη του ΑΣΕΠ, καθώς και όλες οι αποφάσεις αναρτώνται υποχρεωτικά μέσω του προγράμματος «Δι@ύγεια» στο Διαδίκτυο για να μπορούν να είναι εκτελεστές.

Το δημοσιονομικό όφελος, μόνο στο αρχικό στάδιο, ξεπέρασε το 1,2 δις ευρώ, με αποτέλεσμα η Αυτοδιοίκηση να μην αναφέρεται πλέον, όπως συνέβαινε μέχρι το 2010, ως μία εκ των βασικών πηγών παραγωγής δημοσιονομικών ελλειμμάτων στην Ελλάδα. Μάλιστα, σύμφωνα με την εθνικολογιστική προσέγγιση, όπως αυτή αποτυπώνεται στον κρατικό προϋπολογισμό, ενώ η αυτοδιοίκηση εμφανιζόταν όλα τα προηγούμενα χρόνια να δημιουργεί συνεχώς δημοσιονομικό έλλειμμα που το 2010 έφτασε στο ύψος των 550 εκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2012 που πρόσφατα ψηφίστηκε στη Βουλή, η αυτοδιοίκηση το 2011 κατέγραψε πλεόνασμα 35 εκατομμυρίων ευρώ και το 2012 υπολογίζεται ότι θα καταγράψει πλεόνασμα 135 εκατομμυρίων ευρώ.

- Νόμος 3870/2010, «Εκλογικές δαπάνες συνδυασμών και υποψηφίων και έλεγχος αυτών, κατά τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές», με τον οποίο καταργήθηκαν για πρώτη φορά οι ανώνυμες πηγές χρηματοδότησης, ανώνυμα κουπόνια, και ασκείται ανεξάρτητος έλεγχος των εκλογικών δαπανών συνδυασμών και υποψηφίων, κατά τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές.

- Νόμος 3839/2010, «Σύστημα επιλογής προϊσταμένων οργανικών μονάδων με αντικειμενικά και αξιοκρατικά κριτήρια – Σύσταση Ειδικού Συμβουλίου Επιλογής Προϊσταμένων (ΕΙ.Σ.Ε.Π.) και λοιπές διατάξεις», με τον οποίο έγινε για πρώτη φορά ένα πραγματικό βήμα προς την κατεύθυνση της ανεξαρτησίας της Δημόσιας Διοίκησης, αναδεικνύοντας μια νέα γενιά στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης.

Συγκροτήθηκε Ειδικό Συμβούλιο Επιλογής Προϊσταμένων από 4 μέλη του ΑΣΕΠ και ένας 1 μέλος του Συνηγόρου του Πολίτη με σκοπό, για πρώτη φορά από συστάσεως του ελληνικού κράτους, την αξιοκρατική και αποκομματικοποιημένη προαγωγή διευθυντικών στελεχών του Δημοσίου, γεγονός που επέτρεψε πλέον να μην απαιτείται η συμμετοχή συνδικαλιστικών εκπροσώπων στα όργανα επιλογής.

Επίσης, με τον συγκεκριμένο νόμο, προβλέφθηκε για πρώτη φορά η πραγματοποίηση και γραπτού διαγωνισμού υπό την ευθύνη του ΑΣΕΠ, για την προαγωγή διευθυντικών στελεχών.

Σύμφωνα με το ΑΣΕΠ και την Ετήσια Έκθεσή του για το 2010, το έτος αυτό υπήρξε έτος-σταθμός λόγω του καθοριστικού ρόλου που ανατέθηκε στο ΑΣΕΠ στο πλαίσιο του νέου συστήματος επιλογής προϊσταμένων.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι εναντίον της ψήφισης του συγκεκριμένου νόμου εκδηλώθηκε μόνον μία απεργιακή κινητοποίηση και αυτή προήλθε αποκλειστικά από το συνδικάτο των εφοριακών.

- Νόμος 3979/2011, «Για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και λοιπές διατάξεις» , ένας νόμος που δίνει για πρώτη φορά νομική υπόσταση στο ηλεκτρονικό έγγραφο και την ηλεκτρονική υπογραφή και με τον οποίο, βάσει του επιχειρησιακού σχεδίου που είχε εκπονηθεί, μπορούσε ήδη να έχει συντελεστεί το προγραμματισμένο για να ξεκινήσει τον περασμένο Οκτώβριο, σταδιακό πέρασμα της Δημόσιας Διοίκησης στην ψηφιακή εποχή, δηλαδή την μετά-ΚΕΠ εποχή, που ισοδυναμεί με σημαντικό βήμα για την πλήρη απογραφειοκρατικοποίηση.

- Νόμος 3838/ 2010, «Σύγχρονες διατάξεις για την Ελληνική Ιθαγένεια και την πολιτική συμμετοχή ομογενών και νομίμως διαμενόντων μεταναστών και άλλες ρυθμίσεις» , με τον οποίο εξυγιάνθηκε πλήρως το απαράδεκτο, αδιαφανές, πελατειακό καθεστώς απονομής της ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς που πολλές φορές δεν γνώριζαν καν την ελληνική γλώσσα, το οποίο επικρατούσε επί χρόνια.

Επίσης, εισήχθησαν αντικειμενικές διαδικασίες, με τις οποίες μπορούν να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια τα παιδιά μόνο νομίμων μεταναστών, που είναι στην πραγματικότητα πια όχι 2ης αλλά 3ης γενιάς (δηλαδή παιδιά που ζουν νόμιμα και γεννήθηκαν στην Ελλάδα όχι μόνον αυτά αλλά ΚΑΙ οι γονείς τους), ενώ παράλληλα δόθηκε και το δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές σε όσους ομογενείς και μετανάστες διαμένουν μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα.

Καμία νομιμοποίηση αλλοδαπού χωρίς χαρτιά δεν πραγματοποιήθηκε, ακόμη και όταν χρειάστηκε να αντιμετωπιστεί η πολυήμερη απεργία πείνας στην Υπατία.

Παρά τις ακραίες και ακροδεξιές φωνές και αντιδράσεις περί δήθεν κινδύνου αλλοίωσης του έθνους, ένα σχεδόν χρόνο μετά την ψήφιση και εφαρμογή του Νόμου 3838, και ενώ το 2009, πριν το συγκεκριμένο νόμο, ο αριθμός των εκδοθεισών αποφάσεων πολιτογράφησης άγγιξε τις 13.000 όπως και τα τελευταία χρόνια, το 2010 ο αριθμός αυτός περιορίστηκε σε 6.537 και έως και το Νοέμβριο του 2011 σε 5.863 εκδοθείσες αποφάσεις πολιτογράφησης.

Όσον αφορά στη δυνατότητα συμμετοχής στις Δημοτικές Εκλογές, ο αριθμός αυτών που ζήτησαν να ψηφίσουν τελικά δεν ήταν μεγαλύτερος από 13.000, ενώ περίπου 2.650 παιδιά 2ης και 3ης γενιάς πήραν την ελληνική ιθαγένεια.

- Θέσπιση των 40 ωρών εργασίας στο Δημόσιο. Για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης και αύξησης της παραγωγικότητας στο Δημόσιο, εξισώθηκαν οι ώρες εργασίας μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (Νόμος 3979/ Άρθρο 41). Σημειώνεται ότι οι 37,5 ώρες εργασίας εβδομαδιαίως, μόνο όμως για τον Δημόσιο Τομέα, καθιερώθηκαν από την κυβέρνηση του Γ. Ράλλη, τον Μάιο του 1981.

- Θεσμοθέτηση της ταυτόχρονης διεξαγωγής των Ευρωεκλογών και των Δημοτικών - Περιφερειακών εκλογών, που για πρώτη φορά θα διεξαχθούν μαζί τον Ιούνιο του 2014 (Νόμος 3852/ Άρθρο 9).

- Καθιέρωση πενταετούς θητείας για τις Δημοτικές και Περιφερειακές αρχές, που θα ισχύσει από το 2014 (Νόμος 3852/ Άρθρο 9 και Άρθρο 114).

- Άνοιγμα του Εθνικού Τυπογραφείου στους πολίτες, με την καθιέρωση της δωρεάν και ελεύθερης πρόσβασης στα Φύλλα Εφημερίδας της Κυβέρνησης –ΦΕΚ- (Νόμος 3861/ Άρθρο 7).

- Δημοσιοποίηση στο Διαδίκτυο του πόθεν έσχες των Βουλευτών που θεσμοθετήθηκε για πρώτη φορά με τον Νόμο 3979 (Άρθρο 56) και εφαρμόστηκε πρόσφατα από τη Βουλή.

- Απογραφή τον Ιούλιο του 2010 των μισθοδοτούμενων από το Δημόσιο υπαλλήλων, με την οποία αποκτήθηκε για πρώτη φορά πραγματική εικόνα του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα (μετά από συνεργασία και νομοθετική πρωτοβουλία του ΥΠ.ΟΙΚ.). Απεγράφησαν, και μάλιστα αδαπάνως, συνολικά 768.009 μισθοδοτούμενοι έως τις 31 Ιουλίου 2010.

- Μείωση, μέχρι τον Ιούνιο του 2011, του συνολικού αριθμού δημοσίων υπαλλήλων κατά περίπου 130.000, ενώ διαχρονικά ο αριθμός αυτός αύξανε.

Η μείωση αυτή επιτεύχθηκε με τον περιορισμό των συμβασιούχων κατά 75% περίπου, την κατάργηση των stage, τη μείωση χιλιάδων στελεχών της Αυτοδιοίκησης λόγω «Καλλικράτη».

Επίσης, με την απαρέγκλιτη εφαρμογή του κανόνα 1:5 (μία πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις μονίμων υπαλλήλων), η οποία μάλιστα ασκήθηκε από τον Ιανουάριο του 2011- από τότε δηλαδή που η ευθύνη εφαρμογής και παρακολούθησης των προσλήψεων ανατέθηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών- μέχρι τον Ιούνιο του 2011 με ακόμα πιο περιοριστικό τρόπο και έφτασε στο 1:10. Συγκεκριμένα, από τον Ιανουάριο του 2011 μέχρι τον Ιουνιο του 2011 εγκρίθηκαν μόνον 1.150 προσλήψεις έναντι 53.500 αποχωρήσεων το 2010. Υπενθυμίζεται ότι με βάση το αρχικό μνημόνιο μέχρι 31 Δεκεμβρίου του 2010, οι προσλήψεις απαγορεύονταν σε όλο το δημόσιο τομέα εκτός από τους τομείς της ασφάλειας, της παιδείας και της υγείας, που ήταν ελεύθερες.

Επίσης, σε αντίθεση με την πρόταση για εφεδρεία, διατυπώθηκε δημοσίως η πρόταση για τον τερματισμό των τυφλών μετατάξεων και την καθιέρωση διαδικασιών αντικειμενικής αξιολόγησης των μετατασσομένων υπό την ευθύνη του ΑΣΕΠ, που θα είχε σαν αποτέλεσμα να πάψουν να επιβαρύνουν τον Έλληνα φορολογούμενο όσοι δεν αξιολογούνταν θετικά. Σημειώνεται ότι καμία νομοθετική πρωτοβουλία για την εφεδρεία δεν ελήφθη μέχρι τις 15 Ιουνίου του 2011.

Ακόμη, στο πλαίσιο της επερχόμενης συνταγματικής αναθεώρησης, δημοσίως διατυπώθηκε η άποψη ότι πρέπει να αναθεωρηθεί ο θεσμός της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και αυτή να διατηρηθεί μόνο για όσους, μετά από αδιάβλητες και αντικειμενικές διαδικασίες αξιολόγησης, κριθεί ότι πράγματι την αξίζουν.

Τέλος και πέραν του χώρου της Αυτοδιοίκησης που προαναφέρθηκε, από τους ελάχιστους φορείς που το Υπουργείο Εσωτερικών είχε στην εποπτεία του, καταργήθηκαν το Μουσείο και η Βιβλιοθήκη του Εθνικού Τυπογραφείου και το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής (Ι.ΜΕ.ΠΟ.).

- Η δράση του Σώματος Επιθεωρητών - Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης του Υπουργείου Εσωτερικών (Σ.Ε.Ε.Δ.Δ.), κατά το έτος 2010, επικεντρώθηκε σε μείζονος σημασίας επιθεωρήσεις στο πλαίσιο των οποίων εντοπίστηκαν σοβαρά προβλήματα κακοδιοίκησης, αναποτελεσματικότητας και παραβίασης της αρχής της νομιμότητας σε μεγάλους δημόσιους φορείς αρμόδιους για τη διαχείριση σημαντικών οικονομικών μεγεθών.

Συγκεκριμένα, εγκρίθηκαν από την αρμόδια Επιτροπή του ΣΕΕΔ 1.030 εκθέσεις επιθεώρησης-ελέγχου και ελέγχου περιουσιακής κατάστασης υπαλλήλων, ολοκληρώθηκαν 33 προκαταρκτικές εξετάσεις μετά από Εισαγγελικές παραγγελίες και 7 ένορκες διοικητικές εξετάσεις (Ε.Δ.Ε.) των οποίων τα πορίσματα ενσωματώθηκαν στις αντίστοιχες εκθέσεις επιθεώρησης-ελέγχου.

Οι επιθεωρήσεις πραγματοποιήθηκαν σε πολεοδομικές υπηρεσίες, σε δασικές υπηρεσίες, σε κληροδοτήματα, σε φορείς Παιδείας, σε οργανισμούς Υγείας- ΙΚΑ, καθώς και σε πολλούς άλλους φορείς που ανήκουν σε Υπουργεία και στην Αυτοδιοίκηση.

- Εκπονήθηκε εθνικό σχέδιο δράσης για την παύση λειτουργίας και το κλείσιμο των ΧΑΔΑ (συνεργασία με ΥΠΕΚΑ), αποτέλεσμα του οποίου ήταν το κλείσιμο τους πρώτους μήνες του 2011, ήδη 141 από τους 249 Χώρους Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Απορριμμάτων (ΧΑΔΑ) που ήταν εν λειτουργία το Νοέμβριο του 2010.

Χάρη στην πρόοδο που επιτεύχθηκε μέχρι τον Ιούνιο του 2011, ανεστάλη η διαδικασία που επρόκειτο να κινηθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την επιβολή προστίμων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή λόγω της διατήρησης Χώρων Ανεξέλεγκτης Διάθεσης Απορριμμάτων (ΧΑΔΑ).

Ταυτόχρονα, προωθήθηκε το σχέδιο για την περιβαλλοντική αποκατάσταση των ΧΑΔΑ που έκλεισαν. Επιταχύνθηκε η ωρίμανση για τη δημοπράτηση νέων εργοστασίων διαχείρισης των απορριμμάτων της Αττικής, μέσα στο πλαίσιο του νομοθετημένου Περιφερειακού Σχεδιασμού, που προέβλεπε και τα έργα στο Γραμματικό και την Κερατέα. Η ματαίωση του συγκεκριμένου έργου στην Κερατέα προκάλεσε το πρώτο σε μια σειρά από αδιέξοδα με τα οποία ήρθε αντιμέτωπη στη συνέχεια η κυβέρνηση, καθώς και, όπως θα αποδειχθεί μεσοπρόθεσμα, επέτεινε την αδυναμία να επιλυθούν τα περιβαλλοντικά προβλήματα στην Αττική.

Με βάση το άρθρο 61 του νόμου 3979/2011, θεσμοθετήθηκε για πρώτη φορά η δυνατότητα των Δήμων, να μπορούν εναλλακτικά να αναθέτουν την αποκομιδή των απορριμμάτων τους σε ιδιώτες, προκειμένου οι συγκεκριμένες υπηρεσίες να παρέχονται με τον πληρέστερο και αποτελεσματικότερο τρόπο στους Δημότες τους.

- Υπουργική Απόφαση για την καθιέρωση ανωτάτου ορίου κυβισμού Κρατικών Αυτοκινήτων (1.600 και 1.400 cc), η οποία και τίθεται σε ισχύ από τον Οκτώβριο του 2009. Μάλιστα, η απόφαση αυτή ήταν η πρώτη κανονιστική πράξη, με τη μορφή Υπουργικής Απόφασης, που τέθηκε για πρώτη φορά σε δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση.

ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΝΟΜΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟ

Εκτός από το νομοθετικό έργο που ολοκληρώθηκε και τέθηκε σε εφαρμογή είχαν ετοιμαστεί, παράλληλα, ολοκληρωμένα προσχέδια νόμων για:

- Ένα νέο πειθαρχικό δίκαιο, μετά από 50 (πενήντα) χρόνια, με το οποίο μπαίνει τέλος στην ατιμωρησία στο Δημόσιο.

Με το νέο πειθαρχικό, για πρώτη φορά, προστατεύεται, με κάθε τρόπο, το κύρος όλων των έντιμων και ευσυνείδητων δημοσίων υπαλλήλων και τιμάται η ακεραιότητα τους, ενώ τιμωρούνται αποτελεσματικά οι επίορκοι, εκείνοι που αμαυρώνουν- έως και σήμερα ατιμώρητα- την εικόνα όλων, απαξιώνοντας τη δημόσια διοίκηση στο σύνολό της.

Ορισμένες από τις καινοτομίες που έχουν περιληφθεί σε αυτό είναι η τελείως διαφορετική σύσταση πενταμελών πρωτοβάθμιων πειθαρχικών συμβουλίων, το οποίο αποτελείται από Πρόεδρο δικαστή, 2 μέλη είτε του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους είτε εν ενεργεία Δικαστές και 2 μέλη διευθυντές από άλλα υπουργεία κατόπιν κληρώσεως με ετήσια θητεία , σε αντίθεση με το καθεστώς που ισχύει σήμερα, δηλαδή, πενταμελή υπηρεσιακά συμβούλια στα οποία συμμετέχουν τρεις διευθυντές και δύο αιρετοί εκπρόσωποι των εργαζομένων, προερχόμενοι όλοι από το ίδιο Υπουργείο-Φορέα με τον εργαζόμενο του οποίου το πειθαρχικό παράπτωμα πρέπει να κρίνουν.

Επίσης προβλέπεται, η περάτωση όλων των ΕΔΕ σε 1 μήνα, η αυτοδίκαιη αργία για όσους παραπέμπονται για δωροδοκία και υπεξαίρεση, η επιβολή κυρώσεων στους προϊσταμένους για μη επιβολή προβλεπόμενων πειθαρχικών μέτρων.

Τέλος, προβλέπονται αυστηρές οικονομικές κυρώσεις ακόμη και μετά τη συνταξιοδότηση και για πρώτη φορά ορίζονται ως πειθαρχικά αδικήματα αποτρόπαιες πράξεις που μπορεί να προέρχονται από δημόσιους λειτουργούς, όπως ασέλγεια σε βάρος ανηλίκων, ναρκωτικά κ.ά.

-Ένα νέο δίκαιο μισθολόγιο, με βασικό στόχο και σκοπό την άρση των μισθολογικών ανισοτήτων και όχι την μείωση του μισθολογικού κόστους.

Άλλωστε, η συγκεκριμένη αναφορά της 3ης επικαιροποιημένης εκδοχής του μνημονίου του Φεβρουαρίου του 2011, προέβλεπε τα εξής:

3η έκθεση προόδου Επιτροπής

"Government establishes a process to simplify the remuneration system in the public sector. It shall apply to all public sector employees. This should lead to a system where remuneration reflects productivity and tasks. Government ensures that there is no increase in the wage bill in the public sector as a result of the reform."

Με δεδομένο ότι δεν είχε επιλεγεί η ενσωμάτωση στο μισθολόγιο του μηχανισμού της «προσωπικής διαφοράς»- που είχε υιοθετηθεί στις συλλογικές συμβάσεις σε πολλές ΔΕΚΟ-, η ωριμότητα της προετοιμασίας του προσχεδίου νόμου, όπως είχε επιτευχθεί μέχρι τις 15 Ιουνίου με βάση την κοινή δουλειά με το Υπουργείο Οικονομικών, διασφάλιζε την υλοποίηση του κυβερνητικού προγραμματισμού και ήταν δεδομένη η δυνατότητα ψήφισης του νόμου τις δύο τελευταίες εβδομάδες του Ιουλίου του 2011.

- Ένα νέο θεσμικό πλαίσιο για τα οικονομικά των κομμάτων που διασφαλίζει τη διαφάνεια στη χρηματοδότησή τους και τον αποτελεσματικό από ανεξάρτητα όργανα έλεγχο των οικονομικών τους και επιφέρει 75 πραγματικά ριζικές αλλαγές στο υφιστάμενο καθεστώς ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων και του πόθεν έσχες των πολιτικών. Είναι πολύ σημαντικό να τονιστεί ότι με την υπερψήφιση αυτού του νομοσχεδίου, η Ελλάδα θα πάψει να συγκαταλέγεται παγκοσμίως ανάμεσα στα κράτη εκείνα των οποίων το πολιτικό σύστημα θεωρείται αδιαφανές και διεφθαρμένο.

- Ένα νέο εκλογικό νόμο, με βάση το μοντέλο των μονοεδρικών περιφερειών, που μπορεί να αλλάξει ριζικά τον τρόπο εκλογής των βουλευτών, να αντιμετωπίσει την κρίση εκπροσώπησης των πολιτών, που προκαλείται μέσα από τις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες. Και βέβαια, μεταξύ άλλων, να περιορίσει στο ελάχιστο δυνατό το κόστος του προεκλογικού αγώνα και να ενισχύσει, έτσι, την αυτονομία της πολιτικής.

- Τέλος, στα μέσα του 2010, ανατέθηκε στον ΟΟΣΑ η πολύ σημαντική μελέτη με την οποία ξεκίνησε «ο Καλλικράτης στο κεντρικό κράτος» προκειμένου να καταστεί εφικτή η ριζική αναμόρφωσή του προς ένα επιτελικό κράτος, ενώ επίσης προωθήθηκε και η εκπόνηση της «λευκής βίβλου» για την αναμόρφωση του κράτους. Τον Ιανουάριο του 2011, συγκροτήθηκαν 16 ομάδες καταγραφής και ανάλυσης της υφιστάμενης κατάστασης της Δημόσιας Διοίκησης, μία σε κάθε Υπουργείο, καθώς και στη Γενική Γραμματεία της κυβέρνησης, οι οποίες, μέχρι τις αρχές Ιουλίου, συγκέντρωσαν όλα τα στοιχεία, τα οποία αποτέλεσαν την πρώτη ύλη για την προαναφερόμενη μελέτη του ΟΟΣΑ.

Στο Υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων

Από τον Ιούνιο του 2011, μεταξύ άλλων, σε εφαρμογή του νόμου 3919/2011, που είχε ήδη ψηφιστεί από το Κοινοβούλιο από τον Μάρτιο του 2011, και ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν εξαιρούσε τα ταξί, προχώρησε η επεξεργασία - ενός κρίσιμου για την ανάπτυξη- νομοσχεδίου για την πραγματική απελευθέρωση των επαγγελμάτων στις οδικές μεταφορές (φορτηγά - ταξί), με το οποίο τερματίζεται το καθεστώς της φοροδιαφυγής και της μαύρης οικονομίας που τα τελευταία 10 χρόνια έφτασε στα 4 δις € και το οποίο και λαμβάνει την ομόφωνη έγκριση του υπουργικού συμβουλίου.

Με το νομοσχέδιο αυτό επιτυγχάνεται:

Πρώτον, η έκδοση, κατά το πρώτο εξάμηνο εφαρμογής του νόμου, νέων αδειών ταξί έως 30% επιπλέον των υφισταμένων, στο πλαίσιο συγκεκριμένων κανόνων που τίθενται και οι οποίοι αποκλείουν το ανεξέλεγκτο άνοιγμα του επαγγέλματος.

Δεύτερον, η πάταξη της μαύρης παραοικονομίας και φοροδιαφυγής στον χώρο αυτό,

Τρίτον, η απελευθέρωση των ταξί ειδικών μισθώσεων (τουριστικά εννιαθέσια ταξί, ταξί χωρίς ταξίμετρο )

Τέταρτον, η πλήρης και πραγματική απελευθέρωση των εμπορευματικών μεταφορών (φορτηγών) από 1η Ιανουαρίου του 2012.

Υπογραμμίζεται ότι η επιλογή της 2ας Ιουλίου, ως ημερομηνία μετά την οποία άνοιξαν πλήρως όλα τα επαγγέλματα, δηλαδή στην αρχή του καλοκαιριού, δεν ήταν απόφαση του Υπουργού Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, αλλά ρητή διάταξη του νόμου 3919, ο οποίος είχε ψηφιστεί από τον Μάρτιο του 2011 και, άρα, απόφαση της Βουλής.

Σημειώνεται ότι κατά τη διάρκεια της ψήφισης του συγκεκριμένου νόμου, καθώς και στο διάστημα μέχρι τις 2 Ιουλίου, ποτέ σε κυβερνητικό όργανο ή στο Υπουργικό Συμβούλιο δεν υπήρξε εισήγηση και δεν λήφθηκε απόφαση, ώστε να παραμείνει κλειστό κατ΄εξαίρεση το επάγγελμα των ταξί.

Τέλος, υπογραμμίζεται ότι για πρώτη φορά στην 5η αναθεώρηση του μνημονίου, συμπεριελήφθη ειδική αναφορά όχι μόνο για τα ταξί αλλά και για την απελευθέρωση στα φορτηγά από 1.1.2012, η οποία ήταν απαραίτητη ώστε να καταστεί απολύτως ξεκάθαρο και αναντίλεκτο, ότι η Ελλάδα προχωρά σε πραγματική απελευθέρωση στις οδικές μεταφορές. Και με αυτό τον τρόπο να εκλείψουν πια τα περιθώρια να επαναληφθούν προσβλητικές δηλώσεις σε βάρος της χώρας μας, ότι δηλαδή δεν προχωρά στην υλοποίηση αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών παρότι δεσμεύεται και ψηφίζει νόμους, δηλώσεις που κατ’ επανάληψη έχουν γίνει από ευρωπαίους ηγέτες, όπως η Καγκελάριος της Γερμανίας, κα. Α. Μέρκελ.

(5η αναθεώρηση μνημονίου για ταξί-φορτηγά)

The transitional period established in Law 3887/2010 for the reduction in costs for issuing new road transport operator licences is brought to an end on 1 January 2012. The necessary secondary legislation as foreseen in that law (Article 14(11)) is adopted, specifying the cost for issuing new road transport operator licences. This cost is transparent, objectively calculated in relation to the number of vehicles of the road transport operator and does not exceed the relevant administrative cost. [Q4-2011]

In line with the policy objectives of Law 3919/2011 on regulated professions, the Government removes entry barriers to the taxis market (in particular, restrictions on the number of licences and price of new licences), in line with international best practice. [Q4-2011])

Από το παραπάνω κείμενο, γίνεται φανερό ότι η Ελλάδα έπρεπε να είχε κάνει πράξη την απελευθέρωση των οδικών και εμπορευματικών μεταφορών μέχρι 31.12.2011.

Παράλληλα, στον τομέα των Υποδομών, μεταξύ άλλων, εκδηλώθηκε πρωτοβουλία, με θετικά αποτελέσματα, διακομματικής συνεννόησης για την απεμπλοκή των Συμβάσεων Παραχώρησης που αφορούν στην κατασκευή των πέντε μεγάλων οδικών αξόνων, οι οποίες έχουν ιδιαίτερη αναπτυξιακή σημασία.

Επίλογος

Θα ήταν ανειλικρινές να ισχυριστεί κανείς ότι, όταν σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα επιχειρούνται τόσες πολλές αλλαγές, αποφεύχθηκαν τα λάθη και οι παραλείψεις. Είτε ότι όλες αυτές οι αλλαγές δεν χρειάζονται μια διαρκή φροντίδα, παρακολούθηση και προσαρμογή στα διαρκώς μεταβαλλόμενα δεδομένα της ζωής.

Σε κάθε περίπτωση, η προσπάθεια για την επίτευξη των δύσκολων μεταρρυθμίσεων και των αλλαγών τις οποίες φέραμε σε πέρας ή θεμελιώσαμε υπήρξε πέρα για πέρα συλλογική.

Ευχαριστώ τους Υφυπουργούς Γ. Ντόλιο, Θ. Τζάκρη, τους Γενικούς και Ειδικούς Γραμματείς Δ. Στεφάνου, Ε. Μπεργελέ, Α. Τάκη, Α. Μπουρδάρα, Στ. Γκρίτζαλη, Μ. Στρατηγάκη και Ν. Γεωργαράκη.

Επίσης, τον Υφυπουργό Γ. Μαγκριώτη, τους Γενικούς Γραμματείς Α. Μπουρδάρα, Γ. Οικονομίδη, Σ. Λαμπρόπουλο, Σ. Κάτσικα, τη Διοίκηση και τους Διοικητές των ΔΕΚΟ του Υπουργείου Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, την Διοίκηση και την Διοικήτρια της ΥΠΑ, Φ. Παπαδημητροπούλου.

Τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, κ. Π. Πικραμένο, τους Συμβούλους και Παρέδρους του ΣτΕ, για τη θεσμική συνεργασία χάρη στην οποία επιτεύχθηκε η έγκαιρη έκδοση των δεκάδων Προεδρικών Διαταγμάτων, που ήταν απαραίτητα για την πλήρη και απρόσκοπτη εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτη» και των άλλων νόμων. Τον Πρόεδρο του ΑΣΕΠ, κ. Γ. Βέη, και τα μέλη του ΑΣΕΠ, τον Συνήγορο του Πολίτη, κ. Γ. Καμίνη και κα. Κ. Σπανού, καθώς και τους Βοηθούς του, όπως και τα υπόλοιπα μέλη των Ανεξάρτητων Αρχών.

Τους Νομικούς Συμβούλους του κράτους κ. Ν. Μαυρίκα, κ. Ν. Δασκαλαντωνάκη, κ. Π. Παναγιωτουνάκο, κ. Χ. Μητκίδη, κ. Α. Ροϊλό και κα. Ε. Βελώνη.

Ευχαριστώ ιδιαίτερα, επίσης, τους πανεπιστημιακούς κ. Ν. Αλιβιζάτο, κ. Χ. Ανθόπουλο, κ. Θ. Διαμαντόπουλο, κ. Σ. Δώδο, κ. Χ. Κουταλάκη, κα. Λ. Μήτρου, κ. Γ. Μοσχονά, κ. Η. Νικολακόπουλο, κα. Λ. Παπαδοπούλου, κ. Φ. Σπυρόπουλο, κ. Γ. Σωτηρέλη, κ. Θ. Χατζηπαντελή, κ. Ν. Χλέπα, τους ανώτατους Δικαστικούς κ. Γ. Σταυρόπουλο (τ. Αντιπρόεδρος του ΣτΕ) και τους Συμβούλους του ΣτΕ, κ. Γ. Βηλαρά και κ. Μ. Πικραμένο, καθώς και τους κ. Α. Αντωνόπουλο, κ. Ρ. Γκέκα, κ. Θ. Ξηρό, κ. Θ. Κανταρτζή, κ. Θ. Καρούνο, κ. Ν. Σπυρόπουλο, οι οποίοι όλο αυτό το διάστημα και χωρίς αμοιβή συνέβαλαν τα μέγιστα στην υλοποίηση του παραπάνω έργου.

Ακόμη, τους Γενικούς Γραμματείς Κρατικών Περιφερειών και στην συνέχεια Αποκεντρωμένων Διοικήσεων, τους Αιρετούς και τα στελέχη του Α΄ και Β΄ βαθμού της Αυτοδιοίκησης, την εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ και της ΠΟΕ ΟΤΑ, της ΚΕΔΚΕ και της ΕΝΑΕ, καθώς και το σύλλογο αποφοίτων της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης.

Τους Γενικούς Διευθυντές, Διευθυντές και στελέχη, και εργαζόμενους των Υπουργείων Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και Υποδομών Μεταφορών και Δικτύων, καθώς και του συνόλου της αυτοδιοίκησης, με τους οποίους είχα μια εξαιρετική συνεργασία και οι οποίοι αποτέλεσαν για μένα επιβεβαίωση των δυνατοτήτων που έχει η ελληνική δημόσια διοίκηση,

Τους Συμβούλους, Ειδικούς Συνεργάτες και διοικητικά στελέχη που κοντά μου για να γίνουν όλα αυτά πράξη ξέχασαν τι πάει να πει σαββατοκύριακο, αργία, γιορτή. Χωρίς τη βοήθεια και την ουσιαστική συνεργασία και συμπόρευση μαζί τους δεν θα είχαμε καταφέρει τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο.

Τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, που με τις προτάσεις, παρατηρήσεις και επισημάνσεις τους, συνέβαλαν στη βελτιστοποίηση των νομοθετικών πρωτοβουλιών.

Και βεβαίως, πριν από όλους, ευχαριστώ ιδιαίτερα τον τ. Πρωθυπουργό, κ. Γ. Α. Παπανδρέου, καθώς και τους συναδέλφους μέλη της κυβέρνησης, με τους οποίους συνεργαστήκαμε όλο αυτό το διάστημα της 20μηνης θητείας μου στο Υπουργείο Εσωτερικών Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και της 5μηνης θητείας στο Υπουργείο Μεταφορών Υποδομών και Δικτύων.
http://www.ragkousis.gr/
Γιάννης Ραγκούσης

Από το 2011 στο 2012

2012-01-01T02:02:00.001-08:00

Γιατί πρέπει να επιστρέψουμε στην δραχμή

2011-12-29T11:01:00.000-08:00

Η επιστροφή στη δραχμή δαιμονοποιείται από την πλειοψηφία του πολιτικοδημοσιογραφικού συστήματος της χώρας ως ο Εξαποδώ που θα μας γυρίσει στο Μεσαίωνα. Ως «συμμορία της δραχμής» αποκαλούνται όσοι υποστηρίζουν την άποψη αυτή, χωρίς να προβάλλονται ισχυρά επιχειρήματα, εκτός από ύβρεις και υπονοούμενα για συμφέροντα, για λαϊκισμό, κλπ.

Η «συμμορία του ευρώ», αντιπαρέρχεται το καταλυτικό γεγονός ότι, τα τελευταία εκατό χρόνια με το εθνικό μας νόμισμα, τη δραχμή, ποτέ δε ζήσαμε παρόμοια τραγωδία όπως η σημερινή. Και ενώ η ένταξή μας στην ευρωζώνη το 2001 έγινε για να στηριχθεί και να αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία, συνέβη ακριβώς το αντίθετο.

Είναι γεγονός ότι, μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία οφείλεται στη φαυλότητα του πολιτικού μας συστήματος, στην κακοδιοίκηση από τις πολιτικές ηγεσίες, που κάποτε πρέπει να λογοδοτήσουν. Αλλά αυτό δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την έκταση της πρωτοφανούς κρίσης. Σε οικονομική κατάρρευση βρίσκονται οι περισσότερες χώρες της ευρωζώνης, σε αντίθεση με όσες δεν έχουν ενταχθεί σε αυτήν. Μια ματιά στα ισοζύγια πληρωμών των χωρών μέσα και έξω από το ευρώ, το αποδεικνύει.

Στην κρίση αντέχουν οι περισσότερες χώρες έξω από την ευρωζώνη, αλλά και έξω απο την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Αργεντινή, ύστερα από την αποσύνδεσή της από το σκληρό Αμερικάνικο δολάριο, σε συνδυασμό με κούρεμα των χρεών της σε επίπεδα του 70% και υποτίμηση του νομίσματός της, σήμερα αναπτύσσεται με αλματώδεις ρυθμούς. Δεκάδες είναι οι περιπτώσεις χωρών που πτώχευσαν τα τελευταία πενήντα χρόνια και αναστήθηκαν μετά.

Η Κίνα, διατηρώντας χαμηλά την ισοτιμία του γουάν, έχει σωρευτικό πλεόνασμα άνω των 3 τρισ. δολαρίων. H απογείωση της ελληνικής οικονομίας έγινε από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν ο «δεξιός» Σπύρος Μαρκεζίνης έκοψε την ισοτιμία της τότε δραχμής με το δολάριο στη μέση. Και η Γερμανία το 1953, έκοψε το 50% των χρεών της, αλλά δεν κατέβαλε πολεμικές αποζημιώσεις.
Η Ελλάδα γονυπετούσα
Η χωρίς όρους και όρια παραμονή στο ευρώ, συνοδεύεται από μια Ελλάδα γονυπετούσα στην Τρόικα και το Μνημόνιο. Η ελληνική οικονομία εξοντώνεται και υποθηκεύεται στους άτεγκτους δανειστές της. Και το χειρότερο, δολοφονείται η ελπίδα για ανάσταση, αφού έχει πέσει στα Τάρταρα. Στην πραγματικότητα έχουμε ήδη πτωχεύσει. Τι περισσότερο τραγικό μπορεί να μας συμβεί; Πόση μεγαλύτερη φτώχεια, ανεργία, αυτοκτονίες απελπισμένων μένει να δούμε; Πόσες άλλες επιχειρήσεις και μικρομάγαζα θα κλείσουν; Πόσο περισσότερο μπορεί να μας υποβαθμίσουν από την κατηγορία σκουπίδια, οι περιώνυμοι οίκοι αξιολόγησης.

Η ανυπαρξία εθνικού νομίσματος με δυνατότητα υποτίμησής του και εκτύπωσης δικού μας χρήματος, (βλέπε και βραβείο Νόμπελ στον Ρόμπερτ Μαντελ σχετικά με τις ζώνες νομισμάτων), μας καθιστά υποχείριους στους πιστωτές, ευάλωτους στο διεθνή ανταγωνισμό και στους διεθνείς κερδοσκόπους. Όπως έχει πει και ο παλαιός μεγαλοτραπεζίτης Ρότσιλντ «δώστε μου εμένα τη διαχείριση του νομίσματος και αφήστε τους άλλους να φτιάχνουν νόμους!».
Αντί να εκδώσουμε χρήμα -με σύνεση και φειδώ βέβαια- για να πληρώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις, απλώνουμε το χέρι ως επαίτες για να μας δανείσει η φοβερή Τρόικα με επαίσχυντους όρους χώρας-αποικίας.

Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των δανείων κατευθύνεται σε παλαιότερα χρέη, τα οποία γιγαντώνονται συνεχώς, ως ένας δολοφονικός φαύλος κύκλος. Το σκληρό ευρώ, μας αποδυναμώνει όπως και τις άλλες περιφερειακές οικονομίες και ευνοεί κυρίως τη Γερμανία που παράγει ολιγοπωλειακά βιομηχανικά και τεχνολογικά προϊόντα και ανταγωνίζεται με επίσης σκληρά νομίσματα όπως των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας.

Η ίδια χώρα - δυνάστης της Ευρώπης, συγκεντρώνει τεράστιες διεθνείς αποταμιεύσεις με χαμηλά ή μηδενικά επιτόκια, αφού θεωρείται ασφαλής επενδυτικός προορισμός. Η Ελλάδα, με κυρίως τουριστική και γεωργική κατεύθυνση, ανταγωνίζεται χώρες με μαλακά νομίσματα, δηλ. με χαμηλές ισοτιμίες προς το σκληρό ευρώ. Και η όποια θλιβερή ανταγωνιστικότητά της, εξοντώνεται ολοένα και περισσότερο.
Μόνη λύση η επιστροφή στη δραχμή
Τελικά, η μόνη βιώσιμη λύση είναι η επιστροφή στη δραχμή, σε συνδυασμό με περίοδο χάριτος, κουρέματος και αναδιάρθρωσης του χρέους, με ικανή και έντιμη διακυβέρνηση, νοικοκύρεμα των δημόσιων οικονομικών, αναπτυξιακή προοπτική και παραμένοντας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως πολλές άλλες χώρες.
Αυτή η λύση προτείνεται από τους Ζισκάρ ντʼ Εσταίν, Πωλ Κρούγκμαν, Τζόζεφ Στίγκλιτς, Κένεθ Ρογκόφ, Μάρτιν Σμίθ, Κώστα Λαπαβίτσα, Στέργιο Σκαρπέδα, Νουλιέλ Ρομπινί, μέχρι και τον Τζώρτζ Σόρος, τους Ιάπωνες της Ναμούρα, διεθνή οικονομικά ινστιτούτα και πολλούς άλλους, όλοι τους μέλη της «συμμορίας της δραχμής»!
Αλλά με την ίδια «συμμορία» φαίνεται ότι συμφωνεί και μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού που ασφαλώς θα αποτελούσε και την συντριπτική πλειοψηφία, αν υπήρχε ελάχιστη ισονομία στην πληροφόρησή του μεταξύ των δύο απόψεων.

Το νέο γερμανικό imperium αν δε βολευόταν με την παραμονή μας στο ευρώ, ασφαλώς και θα μας είχε εκδιώξει από την ευρωζώνη κακήν κακώς προ πολλού. Γιʼ αυτό είναι καιρός πια να αφήσουμε την κα Μέρκελ να ρυθμίσει τα του οίκου της και εμείς να πράξουμε τα αυτονόητα, αναζητώντας διεθνείς συμμαχίες και αλλού. Αλλά η μεγάλη έξοδος πρέπει να γίνει το συντομότερο, πριν οι δανειστές μας υποθηκεύσουν τα πάντα και μεταφέρουν την επίλυση των όποιων διαφορών σε διεθνή δικαστήρια με βάση το αγγλικό δίκαιο.

Γιατί δυστυχώς εκεί το πάνε οι δυνάστες της Ευρώπης, που επιμένουν στο σκληρό ευρώ, που δεν καταβάλουν τις πολεμικές αποζημιώσεις, που προξένησαν και έχασαν δύο παγκόσμιες συρράξεις και κερδίζουν την τρίτη. Και θέλουν να μας μεταβάλουν σε αποικία τους. Αν η μεγάλη επιστροφή καθυστερήσει, τότε αλίμονο μας.

Γιʼ αυτό και οι εκλογές πρέπει να γίνουν σύντομα. Ας σκεφτούν τις τεράστιες ευθύνες τους αυτοί που διαφεντεύουν τη χώρα. Και οι ζαλισμένοι επικριτές τους, οι αντιπολιτευόμενοι χωρίς θέσεις, θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν μπορεί να αντιτίθενται στο Μνημόνιο και την ίδια ώρα να απαιτούμε-επαιτούμε νέα δάνεια σε ευρώ".
Θ.Κατσανέβας

Τω αγνώστω και (προσήκοντι) ηγέτη

2011-12-28T03:47:00.000-08:00

Ένα κράτος ιλαροτραγωδία. Κοινωνικοποιημένη διαφθορά. Δημόσια Διοίκηση-χελώνα με στομάχι ελέφαντα. Δικαιοσύνη βουτηγμένη στα σκάνδαλα. Στο όνομα της αποσυμφόρησης, εγκληματίες ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους να κατακρεουργούν τις κοινωνικές ανοχές. Μια κοινωνία εντελώς απροστάτευτη στο έλεος της σκληρής εγκληματικότητας , της τρομοκρατίας και της λαθρομετανάστευσης. Δημόσια τάξη και ασφάλεια… αγνώστων λοιπών στοιχείων. Σωφρονιστικό σύστημα της πλάκας - πεδίο ασκήσεων για δραπετεύσεις παντός...
καιρού και πολυκατάστημα διακίνησης πασών των ουσιών. Παιδεία παραπαιδείας, οικογενειοκρατίας, προθάλαμος αναξιοκρατίας και διαπλοκής. Υγεία για γερά νεύρα και γερά πορτοφόλια. Οικονομία σε κατάρρευση, ανεργία, κατάφωρη λιτότητα, ανικανότητα διαχείρισης των δημοσιονομικών, συστημική υπερφορολόγηση των παραγωγικώς εργαζομένων, μόνιμη φοροδιαφυγή των συστηματικών απατεώνων. Να γνωρίζεις ότι είσαι το κορόιδο και να μη μπορείς να κάνεις τίποτα. Κοινωνική συνοχή θρύψαλα. Πολιτισμός πελατειακών επιδοτήσεων. Δημοσιογραφικές χωματερές εν σειρά και εν χορώ στον τηλεοπτικόν ορίζοντα. Εθνικό σπορ το ποδόσφαιρο της οργανωμένης αλητείας. Εθνικοί εργολάβοι-προμηθευτές-καναλάρχες, τρεις σε συσκευασία του ενός - η μεταπολιτευτική Κυρίαρχη Τάξη, υπεύθυνη για την αναπαραγωγή της πολιτικής μετριότητας των εγκαθέτων. Εθνικός Στρατός ασπόνδυλων υπαλληλάκων. Διεθνής διασυρμός. Ούτε ένας τομέας που να λειτουργεί έστω υποφερτά. Ιδού το Μεταπολιτευτικόν Άγος. Για τους λογής δελφίνους, τους ταλαιπωρούντες την αισθητική μας, το δικό τους μεταπολιτευτικό τρόπαιο.
Όλη τούτη η φλυαρία περί ανασυγκροτήσεων και επανιδρύσεων των υπαρκτών πολιτικών δυνάμεων διέπεται από την εξοργιστική αντίφαση :- οι υπεύθυνοι της κατάρρευσης να προαλείφονται για ηγέτες της επανεκκίνησης. Ε, όχι λοιπόν. Να συμφωνήσουμε τουλάχιστον σε τούτο. Στον apriori αποκλεισμό όσων, χωρίς δημόσια διαφωνία και αντίδραση, συμμετείχαν από θέσεις πολιτικής ευθύνης στον τριακονταετή σταδιακό εθνικό εκτροχιασμό. Και μετά να ψάξουμε με ζήλο ανάμεσα στους υπόλοιπους, ανάμεσα σε κείνους που από την αργυρώνητη σιωπή του βολέματος προτίμησαν την αξιοπρεπή σιωπή της ιδιώτευσης. Και να αναδείξουμε ηγέτη (ηγέτες) με πολιτικό νου και ψυχή πρόθυμη να ματώσει, πολιτικό ηγέτη ικανό να εκτιμήσει την εξαιρετική τιμή τού να είσαι Πρώτος για να γίνεις όλων των άλλων Διάκονος.
Ίσως έφτασε η ώρα της Ελληνικής Κοινωνίας. Εκείνης που σφίγγει γροθιά και ζωνάρι και στέκεται ακόμα όρθια. Απέναντι στους ιθαγενείς σπιθαμιαίους επαγγελματίες της πολιτικής παρακμής και στην κτηνωδία του παγκοσμιοποιημένου τζόγου.
Οι λίγες αυτές σκέψεις αναρτώνται ως προ πολλού οφειλόμενο ανάθεμα στους γνωστούς ηγετίσκους της συμφοράς και ως ελπιδοφόρο ανάθημα τω αγνώστω (και προσήκοντι) ηγέτη.
Νίκου Δόικου
http://www.nikosdoikos.com/

Πολιτικές επιλογές ως πολιτικές κοινωνικής ανισότητας...

2011-12-27T00:26:00.000-08:00

Η κυβέρνηση (με αυξανόμενες διαφοροποιήσεις), η τρόικα (με αυξανόμενη σιωπή) και οι σύμβουλοί τους (με αυξανόμενο κρυφτό), εμφανίζουν την πολιτική που προωθούν ως αναγκαιότητα και μονόδρομο. Αντίθετα με αυτούς, που συναποτελούν το Κόμμα του Μνημονίου, υποστηρίζω ότι οι πολιτικές επιλογές των κυρίαρχων σήμερα δυνάμεων, υπηρετούν συγκεκριμένα μειοψηφικά συμφέροντα ενάντια στην πλειοψηφία του λαού. Δεν φτάνει δε, ότι αυτές οι πολιτικές είναι καταστροφικές για τη χώρα, επιπλέον, η εφαρμογή τους χαρακτηρίζεται από...
αυξανόμενο αντικοινωνικό πάθος προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα 15 οικογενειών στην Ελλάδα, καθώς και των πολιτικών και δημοσιογράφων που συνδέονται με αυτές.
Το Κόμμα του Μνημονίου εμφανίζει ότι είναι να παρθεί από τους μη έχοντες και αδύναμους ως θεϊκή επιταγή (μόνο που ως θεός εμφανίζεται ο ξένος παράγοντας) καθώς και οικονομική αναγκαιότητα. Αντίθετα, δεν λαμβάνει ανάλογα μέτρα ενάντια στους έχοντες και κατέχοντες, όπως είναι τα μεγάλα συμφέροντα, η διαπλοκή και η διεθνής τοκογλυφία. Με βάση αυτό το γεγονός, υποστηρίζω από την αρχή της κρίσης ότι οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών είναι ιδιαίτερα σκληρές απέναντι των αδύναμων, και όλο ευγένεια έναντι των ισχυρών. Πρόκειται για μια πολιτική που με σκληρά αντικοινωνικά κριτήρια ανάγει τους απλούς και καθημερινούς ανθρώπους σε κύριο εχθρό του μέλλοντος της πατρίδας, ενώ, ταυτόχρονα, προστατεύει τους πραγματικά υπεύθυνους. Αυτή η θεμελιακή θέση που υποστηρίζω, προκύπτει από εκατοντάδες παραδείγματα, ορισμένα από τα οποία παραθέτω στη συνέχεια.
Σε ποιόν χρωστά το κράτος;Η καθημερινή προπαγάνδα και οι απαιτήσεις της τρόικας έχουν ως στόχο να πληρώσει το ελληνικό δημόσιο τα χρέη του. Ως δεσμευτικοί δεν θεωρούνται όλες οι κατηγορίες χρεών, αλλά μόνο δύο. Η πρώτη αφορά τον δημόσιο δανεισμό. Αυτός σε μεγάλο βαθμό αφορά τοκογλύφους οι οποίοι λαμβάνουν δάνεια με 1% από την ΕΚΤ και δανείζουν κατόπιν με 6% το ελληνικό κράτος. Όπως δείχνω στο νέο μου βιβλίο «Πολιτική Σωτηρίας» (εκδόσεις Λιβάνη) ο αρχικός δανεισμός της Ελλάδας με αφετηρία του 1994 έχει ήδη ξεπληρωθεί έξη (ναι! 6!) φορές και χρωστάμε άλλες πέντε (ναι! Άλλες 5!). Άρα οι δανειστές μας ως σύνολο έχουν ήδη λάβει τα αρχικά τους απαιτητές τοκοχρεολύσια στο πολλαπλάσιο.
Η τρόικα επιμένει στον υπέρτατο βαθμό να πληρωθούν χρέη που έχει το ελληνικό δημόσιο προς ιδιώτες επιχειρηματίες. Χρέη που αν είναι «έντιμα», όπως αυτά των ταμείων προς τους φαρμακοποιούς πράγματι πρέπει να πληρωθούν. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ελάχιστο που πρέπει να γίνουν, είναι να συμψηφιστούν με τα χρέη ιδιωτών προς το δημόσιο. Υπάρχουν, όμως, ιδιωτικά χρέη που προήλθαν από υπερτιμολογήσεις, διαφθορά και άλλους τρόπους, όπως είναι ορισμένα εκ των χρεών προς φαρμακευτικές εταιρείες. Σε αυτή την περίπτωση η βιασύνη της τρόικας και οι απαιτήσεις που διατυπώνει μάλλον απορρέουν από τους έλληνες πληροφοριοδότες της και τα ελληνικά συστήματα προεργασίας και προετοιμασίας των μνημονίων. Σε κάθε περίπτωση, όπως δείχνουν και τα δύο παραδείγματα, το ελληνικό δημόσιο καλείται να πληρώνει τους κάθε μορφής επιχειρηματίες «δανειστές» του.
Υπάρχουν, όμως, πολλοί περισσότεροι δανειστές του ελληνικού δημοσίου. Άνθρωποι του καθημερινού μόχθου. Που ουσιαστικά δάνεισαν το ελληνικό δημόσιο από το υστέρημά τους. Αυτοί είναι όλοι οι μισθωτοί, γενικότερα όλοι οι ασφαλισμένοι. Η κυβέρνηση κάθε τρίτο μήνα περιορίζει το κοινωνικό κράτος, μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις, προσπαθεί να καταργήσει το εφάπαξ των δημοσίων. Το ερώτημα είναι πολύ απλό: αυτά είναι χρήματα της τρόικας και της κυβέρνησης ή χρήματα των μισθωτών που τα έχουν καταθέσει, δηλαδή, δανείσει, στο δημόσιο; Η απάντηση είναι εξίσου απλή. Ας πάρουμε ως παράδειγμα το εφάπαξ. Οι δημόσιοι υπάλληλοι κόβουν ένα κομμάτι του μισθού τους και το παραδίδουν στα χέρια του κράτους προκειμένου να τους το φυλάξει και να τους το επιτρέψει αρχικά μετά από περίπου 35 χρόνια. Στο διάστημα αυτό, το ελληνικό κράτος διαθέτει για τρίτους σκοπούς ποσά που έχει δανειστεί από τους δημόσιους υπαλλήλους. Άρα οφείλει να τους τα επιστρέψει προσθέτοντας έναν καλό τόκο. Τα ίδια ισχύουν στον ένα ή άλλο βαθμό για όλα τα συνταξιοδοτικά ταμεία και δικαιώματα.
Προκύπτει, λοιπόν, ένα πολύ απλό ερώτημα, γιατί η κυβέρνηση και η τρόικα δείχνουν τόσο πόνο για τα όποια (συχνά μη νόμιμα) χρέη του δημοσίου προς ιδιώτες επιχειρηματίες και τράπεζες, αλλά δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία για τους έχοντες προπληρώσει το εφάπαξ και τις συντάξεις τους; Γιατί η τρόικα απαιτεί να πληρωθούν οι φαρμακοβιομηχανίες και να μην εκπέσει ούτε σεντς από τα χρωστούμενα, αλλά αυθαιρετεί ως προς το εφάπαξ (πέραν του γεγονότος της αδυναμίας της ΑΔΕΔΥ να αντιδράσει ουσιαστικά); Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή: Κυβέρνηση και Τρόικα πιστεύουν ότι ο επιχειρηματίας δεν πρέπει να χάσει ούτε ένα σεντς, ενώ τα δάνεια που έχει λάβει το δημόσιο από τους εργαζομένους μπορούν να λεηλατηθούν πολλαπλά. Ότι δηλαδή δεν μπορεί κανείς να κόβει από τα κέρδη των καπιταλιστών, αλλά μπορεί να αυθαιρετεί επί των χρημάτων που ανήκουν σε μισθωτούς. Και όλα αυτά στο όνομα των αγορών.
2. Η αγορά είναι «ελεύθερη» ή γίνονται μονόπλευρες ρυθμίσεις;Σύμφωνα με τους κεϋνσιανούς και τμήματος της αριστεράς, το δημόσιο θα πρέπει να παρεμβαίνει στην αγορά και να κάνει ρυθμίσεις. Ιδιαίτερα να ρυθμίζει τον τρόπο λειτουργίας της αγοράς χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων. Σύμφωνα με τους νεοφιλελεύθερους το δημόσιο δεν θα πρέπει να παρεμβαίνει στις αγορές. Οφείλει να αφήνει να εξελίσσονται τα πράγματα μόνα τους. Σε κάθε περίπτωση, μόνο ο τύπος του κορποριτιστικού κράτους του φασιστικού μοντέλου της Ιταλίας στον μεσοπόλεμο έκανε συστηματικά κατασταλτικές παρεμβάσεις στην «αγορά εργασίας».
Τι συμβαίνει στη σημερινή Ελλάδα; Καταρχάς δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική παρέμβαση και έλεγχος στις αγορές όσον αφορά τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών. Στα δύο χρόνια κρίσης ενώ υπάρχει μεγάλη ύφεση, οι τιμές δεν μειώνονται. Η δε αύξηση αυτή δεν οφείλεται κατά κύριο λόγο στις αυξήσεις του ΦΠΑ, αλλά οφείλεται στην προσπάθεια που κάνουν –όσο βέβαια τους παίρνει και φαίνεται ότι τους παίρνει- να διατηρήσουν ακόμα και να αυξήσουν τις τιμές και κατά προέκταση τα κέρδη τους στην εποχή της κρίσης. Αντίθετα, υπάρχει η μέγιστη δυνατή παρέμβαση όσον αφορά την αγορά εργασίας. Αντί προστασίας αποδιοργανώνεται όλο το σύστημα των δικαιωμάτων που απέρρεαν από τις εργασιακές σχέσεις που είχαν διαμορφωθεί μέσα στις τελευταίες δεκαετίες. Η τρόικα και το κράτος κάνουν συνεχείς παρεμβάσεις περιορισμού αυτών των δικαιωμάτων και διαμόρφωσης μιας μικρότερης τιμής για την μισθωτή εργασία. Με αυτό τον τρόπο, ρυθμίζουν προς τα κάτω τους μισθούς και κατά προέκταση τις συντάξεις της πλειοψηφίας των ελλήνων.
Στο ερώτημα εάν λειτουργεί η αγορά, η απάντηση είναι ότι σε μεγάλο βαθμό η ελληνική οικονομία χαρακτηρίζεται από απουσία του κράτους εκεί που πρέπει να προστατεύεται το λαϊκό εισόδημα και να ελέγχονται τα ανεξέλεγκτα κέρδη. Αντίθετα το ελληνικό κράτος μαζί με την τρόικα παρανόμως παρεμβαίνουν ως προς το ύψος των μισθών και των συντάξεων, καθώς και τον ελάχιστο μισθό. Παρεμβαίνει, επίσης, προκειμένου να στηρίξει μεγαλοεπιχειρηματίες που έχουν αποτύχει, όπως είναι οι εργολάβοι που πληρώνονται για διόδια εθνικών οδών που δεν κατασκευάζουν και τραπεζίτες που προσπαθούν να αποφύγουν την κρατικοποίηση των επιχειρήσεών τους που στηρίζονται στα λεφτά του δημοσίου/ των φορολογουμένων.
Ποιόν υβρίζουν οι κυβερνώντες;Η πολιτική της μονόπλευρης λιτότητας, της μονόπλευρης παρέμβασης στις αγορές καθώς και της μονόπλευρης «αναγνώρισης» χρεών, προκειμένου να υλοποιηθεί, προϋποθέτει την ύβρη έναντι όλων εκείνων που αδικεί και την στήριξη με όλα τα μέσα ενημέρωσης και προπαγάνδας εκείνων στους οποίους κάνει παροχές. Για αυτό, η τρόικα, η κυβέρνηση και τα περισσότερα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης εμφανίζουν τα μέτρα ενάντια στους μισθωτούς, τους μικρομεσαίους και τους συνταξιούχους ως αναγκαία και μοναδικά, ενώ αποσιωπούν όσο μπορούν την στήριξη που δίνουν, όπως έδειξα σε δύο παραδείγματα και υπάρχουν μυριάδες ανάλογα, στα μεγάλα συμφέροντα και στην διαπλοκή. Με αυτό τον τρόπο παράγουν μια στρεβλή εικόνα του ποιος φταίει για την κρίση και ποιος καρπώνεται της κρίσης. Όσοι, λοιπόν, από τους κυβερνητικούς θέλουν να κάνουν αυτοκριτική, θα όφειλαν πριν από όλα να μιλήσουν για τις αδικίες που υφίστανται ιο συνταξιούχοι και οι εργαζόμενοι, για την ανάγκη καταπολέμησης των συμφερόντων που κινούνται ως Κόμμα του Μνημονίου.

Νίκου Κοτζιά

Να σώσουμε το σύστημα...

2011-12-27T00:12:00.000-08:00

Καθώς αφήνουμε πίσω μας το 2011 αυτό το οποίο με εντυπωσιάζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είναι η ανθεκτικότητα του ελληνικού πελατειακού πολιτικού συστήματος. Διότι πράγματι το σύστημα αυτό είτε ονομάζεται «κυβέρνηση Παπανδρέου» είτε «κυβέρνηση Παπαδήμου» είτε πιθανώς αύριο «κυβέρνηση Σαμαρά», έδειξε και συνεχίζει να δείχνει μια εκπληκτική αντοχή και δυνατότητα να υπερασπίζεται τα κεκτημένα του. Εννοείται ότι στο σύστημα αυτό ανήκουν όλα τα κόμματα συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ και του Συνασπισμού.
Από την πρώτη ημέρα πριν από δυο περίπου έτη που ξεκίνησε η κρίση μέχρι σήμερα, το ντόπιο πολιτικό σύστημα είχε ένα και μοναδικό στόχο: όπως είχε δηλώσει ο κατ’ εξοχήν εκφραστής του πελατειοκρατικού παλαιοκομματισμού Δημήτρης Ρέππας, ο στόχος ήταν «να μην απολυθεί ούτε ένας δημόσιος υπάλληλος». Αυτός ήταν ο στόχος της κυβέρνησης Παπανδρέου και αυτός είναι ο στόχος της κυβέρνησης Παπαδήμου. Από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα όλες οι ενέργειες αποσκοπούν στο πώς να αποφευχθούν οι απολύσεις στον δημόσιο τομέα. Έτσι ένα πρόβλημα το οποίο θα ήταν σήμερα λυμένο αν ο Παπανδρέου από την πρώτη ημέρας της κρίσης απέλυε 300 χιλιάδες αργόμισθους ρουσφετολογικά διορισμένους δημοσίους υπαλλήλους, σήμερα έχει γίνει ένα τεράστιο πρόβλημα που θα καταδικάσει την χώρα σε ένα μαρασμό που θα διαρκέσει για αρκετές δεκαετίες.
Έτσι έχουμε φτάσει στο εκπληκτικό σήμερα σημείο ότι σε μια χώρα της οποίας η κρίση προέρχεται κατά 90% από κρατικά ελλείμματα και κρατικό δανεισμό, μια χώρα που έχει τον πιο διεφθαρμένο δημόσιο τομέα στην Ευρωπαϊκή Ένωση – σε αυτή την χώρα δεν έχει απολυθεί ούτε ένας (αριθμός 1) κομματικός εγκάθετος ενώ έχουν απολυθεί 800 χιλιάδες δύσμοιροι ιδιωτικοί υπάλληλοι που σε τελική ανάλυση δεν είχαν καμιά σχέση με την κρίση! Η πιο πρόσφατη ένδειξη του ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν αποτελεί τίποτα άλλο παρά μια ακόμη προσπάθεια διάσωσης του πελατειακού συστήματος, αποτελεί η πρόσφατη απόφαση της αύξησης των τιμολογίων της ΔΕΗ: Προκειμένου να διατηρήσει τους κομματικούς στρατούς που λυμαίνονται την επιχείρηση, η κυβέρνηση προχώρησε σε αύξηση των τιμολογίων αντί να προχωρήσει σε απολύσεις και ιδιωτικοποίηση. (Είναι γεγονός ότι η ΔΗΜΣΥΜ κατήγγειλε αυτή την πρακτική όμως διερωτάται κανείς σε ποιό βαθμοί οι ενστάσεις αυτές είναι αξιόπιστες όταν το κόμμα συνεχίζει να στηρίζει την παρούσα κυβέρνηση).
Δεν υπάρχει λοιπόν κανένα μέλλον για την Ελλάδα; Ασφαλώς όχι. Θα έλεγα μάλλον ότι το πρόβλημα όσο περνάει ο χρόνος θα επιδεινώνεται καθώς όλοι όσοι θα θέλουν να δοκιμάσουν τις ικανότητες και τις ιδέες τους θα φεύγουν κατά κύματα από την Ελλάδα. Έτσι και η τελευταία πληθυσμιακή ομάδα που πιθανώς να μπορούσε να ασκήσει κάποια πίεση για αλλαγή δεν θα υπάρχει πια.
Σας εύχομαι ένα ευτυχισμένο 2012!

Τάκη Μίχα

Η συμμορία της δραχμής και η μπίζνα του αιώνα

2011-12-26T10:22:00.000-08:00

Η «συμμορία της δραχμής» έχει παρεξηγήσει τη συναινετική διάθεση του πρωθυπουργού και του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η άμυνα της δημοκρατικής Ελλάδας συνίσταται στην αποτελεσματική λειτουργία της κυβέρνησης Παπαδήμου, ώστε να μπορέσει να υλοποιήσει τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες πρέπει να προωθηθούν οι απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις ώστε να ευοδωθούν οι κρίσιμες διαπραγματεύσεις με την τρόικα στα μέσα Ιανουαρίου. Από αυτές θα εξαρτηθεί η παραμονή ή η υποχρεωτική απόσυρση της χώρας από την Ευρωζώνη. Από αυτές θα εξαρτηθεί αν η χώρα θα διασωθεί ή θα κηρύξει γενική παύση πληρωμών και θα επιστρέψει στη 10ετία του 1950 από άποψη βιοτικού επιπέδου και λίγα χρόνια νωρίτερα από άποψη δημοκρατικού ελλείμματος και κρατικού αυταρχισμού.
Η «συμμορία της δραχμής», ως σύγχρονος Εφιάλτης, επιδιώκει την κατάρρευση αυτής της άμυνας.
Οσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες με αφορμή το θέμα των επικουρικών συντάξεων είναι ενδεικτικά. Το πρόβλημα ήταν γνωστό σε όλους. Οπως γνωστό ήταν ότι, αν δεν επιλυθεί, θα κλονιστεί η βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων και των δημόσιων οικονομικών. Γι’ αυτό, άλλωστε, στον κρατικό προϋπολογισμό 2012 (που ψήφισε, βεβαίως, και η Ν.Δ…) προβλέπεται μείωση 40% της κρατικής επιχορήγησης στα Ταμεία, με τη ρητή διευκρίνιση ότι αυτή η μείωση δεν θα θίξει τις κύριες αλλά τις επικουρικές συντάξεις. Η συζήτηση στο υπουργικό συμβούλιο είχε ως αντικείμενο να παρουσιαστεί το πρόβλημα σε όλες του τις διαστάσεις και να συζητηθούν σχετικές προτάσεις. Οπερ και εγένετο.
Κατά τη συζήτηση ουδεμία αντίρρηση διατυπώθηκε. Ολοι οι υπουργοί συμφώνησαν ότι το θέμα πρέπει να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, άμεσα. Ολοι συμφώνησαν να προχωρήσει η επεξεργασία και να κατατεθεί στη Βουλή το σχετικό νομοσχέδιο μέχρι τις 10-12 Ιανουαρίου, ώστε να είμαστε έτοιμοι για τις διαπραγματεύσεις με τη τρόικα. Μάλιστα, ο κ. Αβραμόπουλος έκανε σαφές ότι οι υπουργοί δεν πρέπει να παριστάνουν τους εκπροσώπους των αρχηγών των κομμάτων τους, αλλά να συμμετέχουν με το αίσθημα ευθύνης που αρμόζει σε υπουργούς μιας κυβέρνησης συνεργασίας. Αυτή είναι η αλήθεια. Τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν – είπαν κάποιοι. Και άρχισαν να μεταδίδουν μια πολύ «δική τους» εκδοχή: την εικόνα της δήθεν διάλυσης της κυβέρνησης και των δήθεν αντιστασιακών υπουργών. Γιατί; Η «συμμορία της δραχμής» προετοιμάζει το έδαφος για την επίθεση του Ιανουαρίου.
Στόχος, να φθαρεί και να πέσει η κυβέρνηση Παπαδήμου, ώστε να ακυρωθούν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, να μην πάρουμε τα 89 δισ. ευρώ τον Φεβρουάριο, να αδυνατούμε να πληρώσουμε μισθούς, συντάξεις και τα 14 δισ. ομόλογα που λήγουν τον Μάρτιο, να υποχρεωθούμε σε απόσυρση από την Ευρωζώνη και σε έκδοση εθνικού νομίσματος. Και γι’ αυτό, θα φταίνε όλοι… οι προηγούμενοι. Το σχέδιο προβλέπει ότι ο Χολαργός θα αρχίσει να κόβει νόμισμα ώστε, με νέα θαλασσοδάνεια, να σωθούν οι φαύλοι εκδοτικών, τραπεζικών και άλλων ευαγών ιδρυμάτων. Τα ελληνικά νοικοκυριά θα καταστραφούν, η αξία γης, εργασίας και επιχειρήσεων θα εκμηδενιστεί, οι μαυραγορίτες που έχουν βγάλει έξω τα λεφτά τους θα αγοράσουν την Ελλάδα έναντι πινακίου φακής. Αυτή θα ήταν η «μπίζνα του αιώνα»…
Δεν θα ευοδωθεί. Οσοι τοκίζουν σε αυτήν, θα βρεθούν ξανά στο περιθώριο. Η Ελληνική Δημοκρατία έχει γνώση και δύναμη. Η Ελλάδα δεν θα αφεθεί να γίνει Αργεντινή. Ούτε, βεβαίως, Κολομβία…
Κωστας Kαλλιτσης

Χολαργός 2011

2011-12-24T05:43:00.001-08:00

Αντιμνημονιακός

2011-12-24T05:31:00.000-08:00

Ο διαπραγματευτής (Λουράντος-φαρμακεία) στο αντιμνημονιακό γλέντι της Λαϊκής Δεξιάς με το Μανώλη. Δεν τα κατάφερε και άσχημα στη διαπραγμάτευση με το Λοβέρδο για το (μη) άνοιγμα του επαγγέλματός του. Ο δε Λοβέρδος έχει ένα μεγάλο ατού στη μάχη για τη διαδοχή: το (μη) άνοιγμα διάπλατα του κλειστού επαγγέλματος των φαρμακοποιών !!!!!! χα χα χα

ΜΜΕ

2011-12-24T01:29:00.000-08:00

-Λαμόγια μεγαλοδιαφημιστές, τραπεζίτες και ξιπασμένοι μηντιάρχες, τα καλύτερα έρχονται...

Ένα σεσημασμένο lifestyle κύκλωμα που αποτελούσαν τυχοδιώκτες των ΜΜΕ, ξιπασμένοι διαφημιστές και τραπεζίτες μοίραζαν την σημαδεμένη τράπουλα της ενημέρωσης στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών.

Εκβιαζόμενοι τραπεζίτες –κάποιοι από αυτούς ακόμη και για προσωπικούς, οικογενειακούς λόγους-κλεφτρόνια μεγαλοδιαφημιστές, οι οποίοι βγαίνουν από τις βίλες τους κάτω από μια ανθρώπινη ομπρέλα με γορίλες, και ξιπασμένοι μηντιάρχες οδήγησαν τα ΜΜΕ στη σημερινή κατάσταση.

Θα είχε ενδιαφέρον για παράδειγμα μια επίσκεψη του ΣΔΟΕ στα γραφεία κάποιων μεγαλοαλητών της διαφήμισης οι οποίοι παντελόνιασαν εκατοντάδες εκατομμύρια υποδυόμενοι τους μεσίτες ανάμεσα σε κρατικούς οργανισμούς και ΜΜΕ.

Αυτά τα καλόπαιδα της διαφήμισης που ξεκίνησαν άφραγκοι και πένητες κατάφεραν μέσα σε μια δεκαετία να γίνουν βαθύπλουτοι μανατζαρέοι του κρατικού χρήματος, δηλαδή του δικού σου μαλάκα Έλληνα πολίτη.

Τα δύο μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα συμπορεύθηκαν με συγκεκριμένους διαφημιστές για δεκαετίες ολόκληρες. Στην ουσία πρόκειται για αναθέσεις εκατομμυρίων ευρώ σε κολλητούς με το αζημίωτο. Μαύρο χρήμα και μίζες έγιναν βίλες και γλυκιά ζωή στα βόρεια προάστια και στις Κυκλάδες.

Το κωλομπαριλίκι διαφημιστών και ξιπασμένων τραπεζιτών και μηντιαρχών δημιούργησε τις σημερινές φούσκες στο χώρο της ενημέρωσης φροντίζοντας στο μεταξύ να προσφέρει αντί για δημοσιογραφία τηλεοπτικές βίζιτες όλων των φύλων.

Κάτι αμόρφωτα τσογλάνια βρέθηκαν σε θέσεις κλειδιά των ΜΜΕ, με τις πλάτες ενός διεφθαρμένου ως το μεδούλι συστήματος.

Που ήταν οι δημοσιογράφοι όλα αυτά τα χρόνια;

Που ήταν η ΕΣΗΕΑ του κυρ- Πάνου;

Τώρα που τους έπνιξαν τα σκατά με τα οποία οι ίδιοι βομβάρδιζαν τον κόσμο αποφάσισαν να αγωνισθούν.

Μάλιστα στην περίπτωση του Alter πρωταγωνιστεί στους «αγώνες» ένα γνωστό λαμόγιο της πιάτσας που στη διάρκεια της ηρωικής μάχης που έδιναν οι κάτοικοι της Κερατέας, ο ίδιος τους ειρωνεύονταν.

Για τέτοιο θράσος μιλάμε.

Φυσικά την πληρώνουν και αξιόλογοι δημοσιογράφοι, αξιοπρεπείς άνθρωποι, χαμηλών τόνων. Όλοι αυτοί πληρώνουν την ανοχή τους στο σκουπιδαριό.

Είναι βέβαια και το άλλο πρωτοφανές: Κάθε τυχάρπαστη κιλότα έβγαινε και δήλωνε δημοσιογράφος με την σφραγίδα της ΕΣΗΕΑ.

Όσο για τους εκδότες και τους καναλάρχες, πάρτε τους έναν-έναν και δείτε με ποιους έχουμε να κάνουμε.

Από πράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών, μιζαδόρους, εργολάβους, προμηθευτές του δημοσίου και διάφορα λαμόγια έτοιμα να πουλήσουν και τη μάνα τους.

Ήταν λογικό οι συγκεκριμένες συμμορίες τώρα που το χρήμα τελειώνει ν αρχίσουν το μακελειό.

Τα καλύτερα έρχονται με το κολασμένο 2012…
Μαύρος Γενάρης

Καλά Χριστούγεννα

2011-12-23T10:55:00.001-08:00

Bild: Οι Έλληνες πολιτικοί ¨μαζεύουν¨ εκατομμύρια

2011-12-23T02:30:00.000-08:00

Η πρόσφατη δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες των Ελλήνων βουλευτών δεν άφησε αδιάφορο και τον γερμανικό Τύπο, που δημοσιεύει σήμερα άρθρα με ειρωνικά σχόλια για τα περιουσιακά τους στοιχεία. «Οι Έλληνες πολιτικοί συσσωρεύουν εκατομμύρια» είναι ο τίτλος του σημερινού....
δημοσιεύματος της Bild, το οποίο μάλιστα χαρακτηρίζει «δήλωση χρεοκοπίας» τη δημοσιοποίηση του πόθεν έσχες των πολιτικών. «Οι Έλληνες φίλοι μας καταφέρνουν να μας αφήνουν άφωνους κάθε φορά με κάτι καινούργιο. Οι Έλληνες πολίτες επιβαρύνονται -και δικαίως- με σκληρά μέτρα λιτότητας. Οι μισθοί στο δημόσιο περικόπτονται και δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι χάνουν τη δουλειά τους. Η εξυγίανση της χώρας συνιστά ένα ζήτημα που μπορεί να διευθετηθεί μόνο εάν συμπράξουν όλοι, όμως οι πολιτικοί κάθονται πάνω σε περιουσίες αξίας εκατομμυρίων».

«Πώς θα ζητήσουν οι άνθρωποι αυτοί που έχουν εκατομμύρια κρυμμένα σε ελβετικές τράπεζες από τους πολίτες σκληρές θυσίες; Σε περιόδους κρίσης οι άνθρωποι χρειάζονται πρότυπα, που τους δείχνουν μια ηθική βασική γραμμή. Στην Ελλάδα αυτή η γραμμή ακούει στο όνομα: Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» παρατηρεί η γερμανική εφημερίδα.
Read more: http://www.trelokouneli.gr

Τα δέκα πιο τρελά επιδόματα στο ΕΛληνικό δημόσιο

2011-12-22T06:00:00.000-08:00

Θα 'πρεπε κάποτε να μάθουμε ποιοι ήταν αυτοί οι έξυπνοι Υπουργοί που ήταν τόσο ανοιχτοχέρηδες με τα ξένα χρήματα δημοσίου. Η τιμωρία τους θα πρέπει να είναι η διαρκής δυσφήμηση και διαπόμπευση. Τα επιδόματα που αδικαιολογήτως δίνονταν αν κάποιος τα υπολογίσει σε βάθος....
15/ετίας, θα βρει τεράστια ποσά που κάθε έτος μεγάλωναν το Δημοσιονομικό έλλειμμα. Μήπως τελικά θα έπρεπε να θεσπισθεί ποινική διάταξη ευθύνης για όλους τους διαχειριστές του Δημοσίου χρήματος και μάλιστα μη παραγραφόμενης;

Τα 10 πιο τρελά επιδόματα του δημοσίου. Το πελατειακό κράτος στο μεγαλείο του... Ας θαυμάσουμε την ευρηματικότητα των ανθρώπων που... άρμεγαν το κράτος και όλους μας, για δεκαετίες.

10 – Επίδομα προθέρμανσης αυτοκινήτου (ΟΤΕ) 690/μήνα 420 άτομα

09 – Επίδομα πλυσίματος χεριών (ΟΣΕ) 420/μήνα 1987 άτομα

08 – Επίδομα προπέλας (Λιμενικό) 840/μήνα 653 άτομα

07 – Επίδομα κεραίας (ΗΣΑΠ) 1120/μηνα 329 άτομα

06 – Μεταφοράς φακέλου (Δημόσιο) 290/μήνα 6800 άτομα

05 – Επίδομα παραλαβής – παράδοσης λεωφορείων 450/μήνα 1100 άτομα

04 – Επίδομα έγκαιρης προσέλευσης (ΕΘΕΛ) 310/μήνα 1790 άτομα

03 – Επίδομα αποτελεσματικότερης διεκπεραίωσης υποθέσεων (Υπουργείο Δικαιοσύνης) 595/μήνα ; άτομα

02 – Επίδομα Φαξ (ΔΕΗ) 870/μήνα 657 άτομα

01 – Ετήσιο επίδομα χρήσης του κυλικείου, παρότι η χρήση των εστιατορίων των εγκαταστάσεων είναι δωρεάν (Όμιλος Ελληνικών Πετρελαίων) 120/μήνα. Όλο το προσωπικό.

nonews-news
Read more: http://www.trelokouneli.gr/2011/12/blog-post_4676.html#ixzz1hGuaeyZd

Δραχμικές συντάξεις

2011-12-22T05:45:00.000-08:00

Το ΠΑΣΟΚ, η Ν∆ και άλλες πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάµεις έχουν προετοιµάσει την επιστροφή στις... δραχµικές συντάξεις. ∆ιαχειρίστηκαν το ασφαλιστικό, συνταξιοδοτικό σύστηµα µε κοµµατική, συντεχνιακή και κυρίως πελατειακή λογική, µε αποτέλεσµα να έχει δηµιουργηθεί ένα πρωτοφανές δηµοσιονοµικό αδιέξοδο.

Το 2003 η κρατική επιδότηση στα ασφαλιστικά ταμεία μέσω του προϋπολογισµού ήταν της τάξης των 5 δισ. ευρώ. Το 2009, µε τη βοήθεια της «νέας διακυβέρνησης» του κ. Καραµανλή, η κρατική επιδότηση στα ασφαλιστικά ταµεία πλησίασε τα 15 δισ. ευρώ.

Από τότε όλοι διαπιστώνουν και περιγράφουν το ασφαλιστικό αδιέξοδο, χωρίς να είναι σε θέση να προτείνουν και κυρίως να εφαρµόσουν µια διαφορετική πολιτική.

Πολιτική µπλόφα µε τις επικουρικές

Με το ασφαλιστικό, συνταξιοδοτικό έλλειµµα που καλύπτεται µε χρήµατα του
κρατικού προϋπολογισµού να ξεπερνάει το 60% του δηµοσιονοµικού ελλείµµατος,
είναι φανερό ότι δεν µπορεί να υπάρξει δηµοσιονοµική σταθεροποίηση εάν δεν
προηγηθεί η ασφαλιστική εξυγίανση.

Το ασφαλιστικό σύστηµα µε τη σηµερινή του µορφή έχει µετατραπεί σε πέτρα στο
λαιµό της πραγµατικής οικονοµίας, εφόσον δεν υπάρχουν ούτε πρόκειται να
βρεθούν τα χρήµατα για την κάλυψη των θηριωδών ελλειµµάτων. Μέσα στα
ελλείµµατα αυτά κρύβεται ο λογαριασµός της κακοδιαχείρισης δεκαετιών.
Το κοµµατικό και συνδικαλιστικό ΠΑΣΟΚ στάθηκε εµπόδιο στη µεταρρύθµιση Γιαννί-
τση, που εάν είχε πραγµατοποιηθεί πριν από µία δεκαετία, η οικονοµία θα είχε προ-
σαρµοστεί µε επιτυχία στις απαιτήσεις της ΟΝΕ. Την αντίδραση των «πράσινων» α-
κολούθησε ο συνδυασµός «γαλάζιας» κυβερνητικής στασιµότητας και εξωπραγµατι-
κών παροχών. ∆όθηκαν πρόωρες συντάξεις, συντάξεις χωρίς ασφαλιστικές προϋπο-
θέσεις, συντάξεις µε αναγνώριση πλασµατικών χρόνων ασφάλισης, συντάξεις για να
γίνουν ελκυστικότερες οι υπό ιδιωτικοποίηση τράπεζες και να στηριχθεί η κερδοφο-
ρία ιδιωτικών τραπεζών, παχυλές συντάξεις ακόµη και για να διευκολυνθεί η µετο-
χοποίηση του ΟΤΕ ή για να πραγµατοποιηθεί η ιδιωτικοποίηση της Ολυµπιακής.
Το µνηµόνιο και το Μεσοπρόθεσµο Οικονοµικό Πρόγραµµα προβλέπουν ρητά τη
δραστική µείωση της κρατικής επιδότησης -µέσω του προϋπολογισµού- προς τα
ασφαλιστικά ταµεία. Η πρόβλεψη αυτή ανοίγει το δρόµο στη δραστική περικοπή των
κύριων συντάξεων, η οποία ήδη έχει ξεκινήσει, αλλά και στον περιορισµό των
επικουρικών συντάξεων ασφαλιστικών ταµείων που στηρίζονται σε κρατικές
επιδοτήσεις.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν έκανε τίποτα για να προωθήσει τη δύσκολη αλλά
αναγκαία προσαρµογή, µε αποτέλεσµα να βρισκόµαστε αντιµέτωποι µε ολοένα
µεγαλύτερα ασφαλιστικά ελλείµµατα. Από την πλευρά της η Ν∆ επιλέγει το
ασφαλιστικό, συνταξιοδοτικό ζήτηµα για να κρατήσει αποστάσεις από την κυβέρνηση
Παπαδήµου και να προετοιµάσει µία ενδιαφέρουσα όσο και εξωπραγµατική
προεκλογική εκστρατεία, που θα συµπεριλαµβάνει υποσχέσεις για αύξηση των
κατώτερων συντάξεων και «εγγυήσεις» για τις κύριες και επικουρικές συντάξεις.
Από τη στιγµή που το πολιτικό σύστηµα αδυνατεί να θέσει υπό έλεγχο το ασφαλιστι-
κό, συνταξιοδοτικό έλλειµµα, είναι λογικό να περιµένουµε τη δυναµική αρνητική α-
ντίδραση των Ευρωπαίων εταίρων και πιστωτών µας. Πιθανότατα εντός του 2012 θα
αρνηθούν να καλύψουν τις χρηµατοδοτικές ανάγκες του ελληνικού ∆ηµοσίου, επικα-
λούµενοι την άρνηση του πολιτικού συστήµατος να προχωρήσει σε διαφορετικές αλ-
λαγές, που ήδη έχουν πραγµατοποιηθεί σε αρκετές χώρες της Ευρωζώνης. Τότε είναι
που θα περάσουµε στις δραχµικές συντάξεις, οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση θα
έχουν το 30%-40% της αγοραστικής δύναµης των σηµερινών συντάξεων σε ευρώ.
Γ. Κύρτσου

Τα Golden Boys του Alter

2011-12-19T02:36:00.000-08:00

Η επιστολή από τους Απλήρωτους εργαζόμενους του ALTER αναφέρεται στις τεράστιες αμοιβές όχι μόνο δημοσιογράφων, αλλά διοικητικών υπαλλήλων. Αμοιβές που σίγουρα θα συζητηθούν.
Αναλυτικά η επιστολή έχει ως εξής: «Στέλνουμε αυτή την επιστολή για να ενημερώσουμε πως έγινε το μεγάλο φαγοπότι στο τηλεοπτικό σταθμό ALTER.
Οι αληθινές αιτίες της χρεοκοπίας του ALTER δεν είναι όλα αυτά που...
δημοσιεύτηκαν και διέρρευσαν από τον Γ. Κουρή για τις σπατάλες του καλού του συνεταίρου Κ. Γιαννίκου (όπως η πληρωμή από τον σταθμό της προσθετικής στήθους γνωστής παρουσιάστριας, τα ακριβά αυτοκίνητα που παραχωρούσαν σε διευθυντές ακόμα και σε κάποιον που ενώ είχε αποχωρήσει από την εταιρεία εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί εταιρικό αυτοκίνητο κλπ).
Οι αιτίες του κακού βρίσκονται αλλού. Το 2009 οι «μαγειρεμένες» οικονομικές καταστάσεις παρουσίαζαν μια ακόμα κερδοφόρα χρονιά με έσοδα και εισπράξεις ανθηρές. Όλα αυτά όμως απείχαν πολύ από την πραγματικότητα. Και βέβαια η φούσκα δεν άργησε να σκάσει με θύματα εμάς τους εργαζομένους.
Στις δημοσιευμένες οικονομικές καταστάσεις για τα έτη 2005-2009 οι αμοιβές που δόθηκαν σε διευθυντικά στελέχη και μέλη ΔΣ ανέρχονταν σε αστρονομικά ποσά.
Μόνο για το 2009 οι αμοιβές ανέρχονταν σε 5.523.430€.
Φαίνεται όμως πως όλα αυτά τα χρόνια κανείς ελεγκτικός μηχανισμός δεν έδωσε σημασία. Κανείς δεν αναρωτήθηκε πως γίνεται μια εταιρεία από την εισαγωγή της στο Χρηματιστήριο το 2000 και μετά να μην έχει δώσει μέρισμα στους μικρομετόχους της αλλά να σκορπίζει όλα αυτά τα χρόνια τεράστια ποσά στα μέλη του Δ.Σ. που τυχαίνει να είναι και μεγαλομέτοχοί της. Εμείς θα τολμήσουμε να σας αναφέρουμε ενδεικτικά για το έτος 2009 τις σκανδαλώδεις αμοιβές των μελών του ΔΣ, των διευθυντικών στελεχών και των τηλεοπτικών αστέρων (δεν ξέρουμε βέβαια, αν εσείς θα τολμήσετε να τις δημοσιεύσετε).
Δικά σας λοιπόν τα σχόλια για τις αμοιβές της ντροπής.
ΑΜΟΙΒΕΣ ΜΕΛΩΝ Δ.Σ ετησίως:
από 350.000 - 450.000€ (μεικτά) ο καθένας. Τα μέλη του ΔΣ το έτος 2009 ήταν Κ. Γιαννίκος, Γιώργος Κουρής, Αντρέας Κουρής, Β. Κοσμόπουλος, Χ. Πεχλιβανίδου, Α. Κοντοδήμου, Ξ. Βαλέττας.
ΑΜΟΙΒΕΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ετησίως:
Κοσμάς Σφαέλος, Διευθυντής Ειδήσεων, 420.000€ και μέσω της Κυπριακής offshore εταιρείας GARSTON INVEST 232.500€. Σύνολο 652.500€. Είναι να αναρωτιέστε όλοι τι έκανε αυτός ο διευθυντής και άξιζε τόσα πολλά. Εμείς πάντως ξέρουμε και θα αναφερθούμε σύντομα στο έργο του.
Αρχοντούλα Παπαπαναγιώτου, Διευθύντρια Νομικής Υπηρεσίας, 420.000€. «Φύλακας άγγελος» όχι του ALTER αλλά του επί πολλά χρόνια συνεργάτη της Κ. Γιαννίκου. Μέσω της «Συμμετοχικής Επενδυτικής Θεαμάτων» φαίνεται να έχει αγοράσει την πλειοψηφία των μετοχών του Γιαννίκου στην θεατρική επιχείρηση ΕΛΛ.ΘΕΑ .
Βασίλης Κοσμόπουλος, Γενικός Διευθυντής και μέλος ΔΣ 420.000€. Εκτός της αμοιβής του έπαιρνε και αμοιβή μέλους Δ.Σ. Συνολική αμοιβή 720.000€. Ο «Διπλός ρόλος» θέλει και διπλή αμοιβή.
Στέλιος Πανταζόπουλος, Εμπορικός Διευθυντής, 520.000€, Θεοφύλακτος Οικονομίδης, Οικονομικός Διευθυντής 100.000€, Δημήτρης Στολίδης Προϊστάμενος στην Οικονομική Διεύθυνση 85.000€, και οι τρεις τα «αγαπημένα» παιδιά του Γιαννίκου.
Αθανασία Γοργόλη, Διευθύντρια Προσωπικού, 93.000€. Δεν ήταν κακή αμοιβή για κάποια που ξεχνούσε να πατάει το πόδι της στον σταθμό και ασχολούταν συνεχώς με την ξενοδοχειακή επιχείρηση που διατηρούσε στην Σίφνο. Να είναι τυχαίο άραγε ότι πριν ξεσπάσει το τσουνάμι στον σταθμό οι Πανταζόπουλος, Γοργόλη και Στολίδης παραιτήθηκαν για να συνταξιοδοτηθούν και να πάρουν κανονικά τις αποζημιώσεις τους;
ΑΜΟΙΒΕΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΑΣΤΕΡΩΝ ετησίως:
Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, ο Ρομπέν της Εκάλης 2.600.000€. Κώστας Χαρδαβέλλας 760.000€.
Εσείς τουλάχιστον Μάκη και Κώστα δεν θα έπρεπε να προβάλετε στο zougla το βιντεάκι με τον συλληφθέντα αγαπημένο σας εργοδότη Κ. Γιαννίκο που τόσο πολύ σας στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια. Αχάριστα παιδιά, μην δείτε κάποιον να γονατίζει.
Νίκος Χατζηνικολάου 1.000.000 €. Νικολάκη τι να πούμε για σένα; Και εμείς με τέτοια αμοιβή δεν θα εγκαταλείπαμε τον σταθμό τουλάχιστον μέχρι τις 7 Ιανουαρίου…του 2017.
Αγγελική Νικολούλη 610.000€. Miss Marple πώς να μην ευγνωμονείς τον εργοδότη σου Κώστα Γιαννίκο, όταν φρόντιζε ο σταθμός όλα αυτά τα χρόνια να σου πληρώνει ακόμα και το φόρο εισοδήματος. Βέβαια δεν νομίζουμε να πιστεύεις ότι είσαι η μοναδική.
Γιώργος Τράγκας 300.000€. Αλήθεια Γιωργάκη γιατί δεν εμφανίστηκες να υποστηρίξεις την παρέμβαση της εταιρείας σου DYNAMIC COMMUNICATION κατά της αίτησης για την υπαγωγή του ALTER στο άρθρο 99; Μήπως γιατί τσέπωσες το παραδάκι ενώ εμείς οι εργαζόμενοι παραμένουμε για πολλούς μήνες απλήρωτοι; (πρόσεξε γιατί καμιά φορά και οι τοίχοι έχουν αυτιά!!!)
Να μην μιλήσουμε για τις offshore εταιρείες που όλα αυτά τα χρόνια εισέπρατταν εκατομμύρια ευρώ.
Ή μήπως δεν εισέπρατταν;
Μήπως ήταν εικονικές συναλλαγές και υπερτιμολογήσεις; Μήπως να μας απαντήσουν γι’ αυτό οι ΔΙΟΙΚΗΤΕΣ της ΠΕΙΡΑΙΩΣ και της MARFIN;
Αν όχι πάλι μήπως να μας λύσουν την απορία οι ΑΡΜΟΔΙΟΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΙΣ, η ΣΔΟΕ, η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΕΦΑΛΑΙΑΓΟΡΑΣ, οι ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ, οι ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ και όλοι όσοι εθελοτυφλούσαν για πολλά χρόνια;
Πως γίνεται μια εταιρεία που έχει μετοχικό κεφάλαιο 8.000.000€ να αγοράζει από το 2006 έως και το 2009 πρόγραμμα (ταινίες) αξίας περίπου 420.000.000€;
Και πως αυτή η εταιρεία το 2010 εμφανίζει ξαφνικά ζημιές και δεν μπορεί να πληρώσει όλους εμάς; Δεν είναι η οικονομική κρίση που έπληξε το κανάλι. Είναι η απληστία των λίγων που έπληξε εμάς τους πολλούς.
Όσο και αν τους βολεύει η πτώχευση, είναι πλέον σίγουρο ότι δεν θα κουκουλώσει τα εγκλήματα τους εις βάρος μας.
Διαμηνύουμε στους υπευθύνους ότι τους τίτλους τέλους θα τους γράψουμε εμείς.
Εμείς που συμπληρώσαμε τα
κομμάτια του puzzle…
Απλήρωτοι εργαζόμενοι ALTER

EΓΩ ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΜΗΧΑΝΑΚΙΑ ΤΗΣ AGB ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΚΑΤΙ ΣΤΙΣ ΟΘΟΝΕΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΣΥΝΤΟΝΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ALTER ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΘΕΑΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ "ΜΑΥΡΗ" ΑΠΟΓΝΩΣΗ
ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ......
Από τον Γιάννη Ρήγα
http://ioannisrigas.blogspot.com

Συνεχίζουν το πλιάτσικο

2011-12-18T13:40:00.000-08:00

Οι πολιτικοί που μας οδήγησαν στο οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο συνεχίζουν να αυτοεξυπηρετούνται σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Χαρακτηριστική η προσπάθεια του προέδρου της Βουλής κ. Πετσάλνικου αλλά και της πλειοψηφίας του σώματος να αναπληρώσουν τον υπό κατάργηση… 15ο και 16ο μισθό των υπαλλήλων της Βουλής με το λεγόμενο κίνητρο επίτευξης στόχων στήριξης του κοινοβουλευτικού έργου.
Στην Βουλή απασχολούνται 1.290 υπάλληλοι, οι περισσότεροι φίλοι και συγγενείς στελεχών του πολιτικού συστήματος, και έχουν σκανδαλωδώς υψηλές αμοιβές. Με την κουτοπονηριά που τον χαρακτηρίζει, ο κ. Πετσάλνικος υποκλίθηκε στη λαϊκή απαίτηση για την κατάργηση του… 15ου και 16ου μισθού, ταυτόχρονα όμως επέστρεψε τα λεφτά στα «δικά μας παιδιά».

Τα χέρια τους στις τσέπες μας

Σε μια περίοδο κατά την οποία η Βουλή εγκρίνει ισοπεδωτικά μέτρα λιτότητας και την υπερφορολόγηση των πολιτών, οι βουλευτές προστατεύουν με προκλητικό τρόπο τα θηριώδη προνόμιά τους. Ψηφίζουν νέους φόρους αλλά διατηρούν το αφορολόγητο για το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός τους. Ψηφίζουν περικοπές στις κύριες και τις επικουρικές συντάξεις αλλά έχουν φροντίσει να παίρνουν σύνταξη 4.000-5.000 ευρώ το μήνα με μία μόνο τετραετή θητεία. Ψηφίζουν δραστικές περικοπές στους μισθούς, διατηρούν όμως με διάφορα κόλπα τις δικές τους αποδοχές στα ίδια, απαράδεκτα υψηλά, επίπεδα. Ψηφίζουν το ψαλίδισμα διαφόρων προνομίων, διατηρούν όμως τις πολυτελείς λιμουζίνες τους, τη στελέχωση των γραφείων τους με 4-5 υπαλλήλους. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εμπαίζουν τον ελληνικό λαό με τον τρόπο που διαχειρίζονται την εικονική κατάργηση του 15ου και 16ου μισθού των υπαλλήλων της Βουλής.

Εάν προσθέσουμε στα παραπάνω την αδιαφάνεια που χαρακτηρίζει τον προϋπολογισμό της Βουλής, το βόλεμα πολλών εκατοντάδων αστυνομικών που «φρουρούν» τους βουλευτές με διπλάσιες αποδοχές από τους συναδέλφους τους που δίνουν τη μάχη κατά της εγκληματικότητας, τη συνέχιση της λειτουργίας του άχρηστου τηλεοπτικού σταθμού της Βουλής που έχει 96 υπαλλήλους, καταλαβαίνουμε ότι οι θυσίες μας μετατρέπονται σε επιδότηση του πλιάτσικου που πραγματοποιεί η πολιτική τάξη σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Οι περισσότεροι πολιτικοί μας έχουν βάλει το χέρι τους βαθιά στην τσέπη μας και όλα δείχνουν ότι έφτασε η ώρα να βάλει ο φορολογούμενος λαός το χέρι του στη δική τους τσέπη μέσω της μείωσης των σχετικών δαπανών.
Γιώργος Κύρτσος

Η μεγάλη ληστεία της Ελλάδας

2011-12-15T03:34:00.000-08:00

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα τουΧαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω....

Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν τηνώρα της μεγάλης εισβολής. (Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες τεκμηριωμένες.

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος τηςοικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».

«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει. «Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος – όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου – ότιστην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στηνκυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του – όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα – Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή».Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγουςνα καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τοναρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.

2. [Η δημιουργία των μηχανισμών]Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη τουOικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτωριανούς της «Αλλαγής».

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.

3. [Αριθμοί και γεγονότα]Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται

μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια – η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της – αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας – και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ. Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες – ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) – είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.
Acai Berry Thin Πατήστε εδώ
Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν. Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ. Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός οεσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινήΡωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα…, Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.

[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς. Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το 1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο http://tiny.cc/j3jax

[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Παπαζήση, Αθήνα 2005.

[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.
*Το άρθρο δημοσιεύεται στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of Books, και έχει τίτλο «Η μεγάλη ληστεία» Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος:
Read more: http://www.trelokouneli.gr/2011/12/o_15.html#ixzz1gbNv1C1n

Οι άθλιοι ... των Αθηνών

2011-12-14T23:47:00.000-08:00

Εικόνες σαν αυτές δεν βλέπουμε μόνο

στο κέντρο αλλά σε όλες σχεδόν τις

γειτονιές της Αθήνας.

Οι αυταπάτες δεν βοηθούν τους λαούς

2011-12-13T02:22:00.000-08:00

Ο Marc Roche δεν είναι κάποιο «φρέσκο» πρόσωπο στο διεθνές δημοσιογραφικό στερέωμα, αλλά ένας έμπειρος δημοσιογράφος-αναλυτής. Ζει και εργάζεται στο Λονδίνο και είναι ανταποκριτής της Γαλλικής Le Monde, της Βελγικής Le Soir, και της Ελβετικής La Tribune de Genève,
Το πρόσφατο άρθρο του στην Le Monde είχε για τίτλο:
«European Union - Our friends from Goldman Sachs…»
Και, όπως μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς, σπάει…κόκκαλα!
Παραθέτω το link στην αγγλική γλώσσα και μια «ελεύθερη» μετάφραση του κειμένου του άρθρου και εύχομαι «καλή ανάγνωση και…
ενημέρωση»
http://www.presseurop.eu/en/content/article/1177241-our-friends-goldman-sachs
*******************************************************************
«Οι Μario Monti, Lucas Papademos και Mario Draghi έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους: έχουν διατελέσει στελέχη στην ίδια Αμερικανική επενδυτική τράπεζα. Αυτό δεν αποτελεί σύμπτωση, αλλά απόδειξη μιας στρατηγικής άσκησης επιρροής που ίσως έχει φτάσει στα όριά της…»
Σοβαροί και ικανοί, ζυγίζουν τα υπέρ και τα κατά και μελετούν όλα τα έγγραφα πριν να εκφέρουν την γνώμη τους. Έχουν μια συμπάθεια στα οικονομικά, αλλά αυτά τα φωτισμένα άτομα που εισέρχονται στο ναό μόνο μετά από μια μακρά και σχολαστική διαδικασία πρόσληψης προτιμούν να παραμένουν διακριτικοί. Συλλογικά αποτελούν μια οντότητα που αποτελεί κατά ένα μέρος ομάδας πίεσης, κατά άλλο μέρος αδελφότητα για τη συλλογή πληροφοριών, και κατά άλλο μέρος δίκτυο αμοιβαίας βοήθειας. Είναι οι τεχνίτες, κυρίαρχοι και ηγέτες που έχουν ως αποστολή "να διαδώσουν την αλήθεια που αποκτήσανε στον υπόλοιπο κόσμο."
Σύμφωνα με τους επικριτές του, το Ευρωπαϊκό δίκτυο επιρροής που υφάνθηκε από την αμερικανική τράπεζα Goldman Sachs (GS), λειτουργεί ως Ελεύθερος Τεκτονισμός (Μασονία). Σε διαφορετικό βαθμό, ο νέος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Mario Draghi, ο νεοδιορισμένος πρωθυπουργός της Ιταλίας, Mario Monti, και ο πρόσφατα διορισμένος Έλληνας Πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος είναι «τοτεμικά πρόσωπα» σε αυτό το προσεκτικά κατασκευασμένο δίκτυο.
Μέλη κατηγορίας βαρέων βαρών φιγουράρουν βαρυσήμαντα στην ευρω-κρίση
Ο Draghi ήταν στην Goldman Sachs International, αντιπρόεδρος Ευρώπης μεταξύ 2002 και 2005, μια θέση που να τον έθετε επικεφαλής στο τμήμα «εταιρειών και εθνών», το οποίο λίγο πριν από την άφιξή του, βοήθησε την Ελλάδα να αποκρύψει την πραγματική κατάσταση των βιβλίων της με το swap του δημόσιου χρέους της.
Ο Monti χρημάτισε διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs από το 2005 μέχρι το διορισμό του στην ηγεσία της Ιταλικής Κυβέρνησης. Σύμφωνα με την τράπεζα, η αποστολή του ήταν να παρέχει συμβουλές "για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και σημαντικές πρωτοβουλίες δημόσιας πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο". Ως εκ τούτου, ήταν ο άνθρωπος που "άνοιγε πόρτες" με αποστολή την υπεράσπιση των συμφερόντων της Goldman στους διαδρόμους εξουσίας της Ευρώπης.
Ο τρίτος άνθρωπος, ο Λουκάς Παπαδήμος, ήταν ο διοικητής της Ελληνικής Κεντρικής Τράπεζας από το 1994 - 2002. Με την ιδιότητα αυτή, έπαιξε ένα ρόλο που δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί στην επιχείρηση συγκάλυψης του χρέους στα βιβλία της χώρας του, που συντελέστηκε με τη βοήθεια της Goldman Sachs. Και ίσως το πιο σημαντικό, ο σημερινός πρόεδρος του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους στην Ελλάδα, Πέτρος Χριστοδούλου, εργάστηκε επίσης ως στέλεχος της Goldman Sachs στο υποκατάστημά της στο Λονδίνο.
Δύο άλλα βαρέων βαρών μέλη του ευρωπαϊκού δικτύου της Goldman θα διαδραματίσουν σημαντικούς ρόλους στην ευρώ κρίση: Ο Otmar Issing, πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Bundesbank και για κάποιο χρονικό διάστημα επικεφαλής οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και στην Ιρλανδία ο Peter Sutherland, ένα στέλεχος της Goldman Sachs International, ο οποίος έπαιξε παρασκηνιακό ρόλο στην ιρλανδική διάσωση.
Παροχή αποκλειστικών πληροφοριών στα τμήματα συναλλαγών της τράπεζας
Πώς δημιουργήθηκε αυτό το αφοσιωμένο δίκτυο μεσαζόντων; Το αμερικανικό τμήμα αυτού του μαγικού κύκλου αποτελείται από πρώην υψηλά ιστάμενα στελέχη της τράπεζας που εισέρχονται χωρίς κόπο στα υψηλότερα επίπεδα της δημόσιας διοίκησης.
Στην Ευρώπη, από την άλλη πλευρά, η Goldman Sachs έχει εργαστεί για να συσσωρεύσει «κεφάλαια καλών σχέσεων». Αλλά σε αντίθεση με τους ανταγωνιστές της, η τράπεζα δεν ενδιαφέρεται για συνταξιούχους διπλωμάτες, ή υψηλά ιστάμενους Κρατικούς λειτουργούς που υπηρέτησαν σε Εθνικά ή Διεθνή πόστα, ούτε και για πρώην πρωθυπουργούς και υπουργούς Οικονομικών. Προτεραιότητα της Goldman ήταν τα στελέχη Κεντρικών τραπαεζών και πρώην Επίτροποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κύριος στόχος της είναι να συλλέγει νόμιμα πληροφορίες σχετικά με τις πρωτοβουλίες στο άμεσο μέλλον και με τα επιτόκια που καθορίζονται από τις Κεντρικές Τράπεζες. Την ίδια στιγμή, η Goldman επιθυμεί οι πράκτορές της να παραμείνουν διακριτικοί.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι αφοσιωμένοι υπήκοοί της προτιμούν να μην αναφέρουμε την γονική σχέση τους είτε σε συνεντεύξεις ή κατά τη διάρκεια επίσημων αποστολών. Αυτοί οι καλά δικτυωμένοι πρώην εργαζόμενοί της μιλούν απλά για εκείνο και το άλλο ασφαλείς στη γνώση ότι το κύρος τους αναπόφευκτα θα ανταμειφθεί με δεδηλωμένη ειλικρίνεια από την πλευρά αυτών που κατέχουν θώκους εξουσίας. Με απλά λόγια είναι εκεί για να δουν "προς ποια κατεύθυνση φυσάει ο άνεμος" και στη συνέχεια να αναμεταδώσουν αποκλειστικές πληροφορίες στα τμήματα συναλλαγών της τράπεζας
Προσπάθεια για παγκόσμια κυριαρχία
Τώρα που έχει έναν πρώην διευθυντή της επικεφαλής της ΕΚΤ, έναν πρώην διαμεσολαβητή της επικεφαλής της Ιταλικής Κυβέρνηση, και έναν άλλο επικεφαλής της Ελλάδας, οι ανταγωνιστές της τράπεζας πρόθυμα επισημαίνουν την εξαιρετική δύναμη του δικτύου της στη Φρανκφούρτη, Ρώμη και την Αθήνα, που θα μπορούσε να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμο σε αυτούς τους ταραχώδεις καιρούς
Ωστόσο, κοιτώντας πέρα από αυτές τις λεπτομέρειες, η δύναμη της Goldman στην Ευρωπαϊκή διακυβέρνησης πριν και κατά τη διάρκεια της οικονομικής δοκιμασίας του 2008 μπορεί κάλλιστα να αποδειχθεί ένα εμπόδιο. Οι σχέσεις που διατηρήθηκαν από έμπειρους πρώην κεντρικούς τραπεζίτες είναι λιγότερο πιθανό να είναι χρήσιμες τώρα που οι πολιτικοί να συνειδητοποιούν την αντιδημοτικότητα των επαγγελματιών του χρηματοοικονομικού τομέα που φαίνεται να είναι υπεύθυνοι για τη σημερινή κρίση.
Στις περιπτώσεις που η Goldman Sachs ήταν σε θέση να ασκεί τα ταλέντα της, έχει τώρα να αντιμετωπίσει αντίσταση από Δημόσιες Αρχές που εγείρουν ερωτήματα σχετικά με μια σειρά σκανδάλων. Ένα καλά εφοδιασμένο βιβλίο διευθύνσεων δεν είναι πλέον επαρκές σε ένα σύνθετο και πολύ τεχνικό οικονομικό κόσμο, όπου μια νέα γενιά ηγετών της βιομηχανίας είναι λιγότερο πιθανό να είναι εμποτισμένη με τυφλό σεβασμό στο «κατεστημένο».
Στην προσπάθεια τους για παγκόσμια κυριαρχία, δεν χρειάζεται
πλέον να βασίζονται σε υψηλά ιστάμενους χρηματοοικονομικούς σταυροφόρους από το καλούπι της Goldman, ενώ οι προσπάθειες για την προστασία των δικαιωμάτων των μετόχων, απαιτήσεις για περισσότερη διαφάνεια και η ενεργός αντίθεση από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τις ΜΚΟ, και τους θεσμικούς επενδυτές συνεχίζουν να διαβρώνουν την ισχύ της "επίδρασης του δικτύου».
Γιώργου Πιπερόπουλου

Έκθεση Δημαρχείο Χολαργού κατάλογος εκθετών

2011-12-12T10:03:00.000-08:00

Οι πτωχεύσαντες πολιτικοί σε ρόλο σωτήρα των ασώτων...

2011-12-12T03:42:00.000-08:00

Στην πτωχευμένη Ελλάδα βιώνουμε μια διαρκή πρόκληση: Οι αντικειμενικά αφερέγγυοι πολιτικοί, που πτώχευσαν την χώρα, να διεκδικούν μια ακόμη ευκαιρία για να σώσουν τον λαό από τις συνέπειες της πολιτικής τους.
Αυτό το δράμα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες να αναπαρίσταται μέσω της δημόσιας διαμάχης φατριών διαπλεκομένων, στο πλαίσιο του εσωτερικού ανταγωνισμού στελεχών του δικομματισμού. Δίχως καμία εξαίρεση, παρακολουθούμε τους...
πτωχεύσαντες πολιτικούς να (αυτο)προβάλλονται σαν παράγοντες σωτηρίας των «ασώτων» Ελλήνων – αν και δυστυχώς γι’ αυτούς ο λόγος τους προδίδει την πρεμούρα τους να περισώσουν το καθεστώς της κυριαρχίας τους: την άσωτη δομή με την οποία είναι άρρηκτα συνυφασμένη όχι απλώς η πολιτική τους ταυτότητα, αλλά και αυτή καθ’ εαυτή η κοινωνική τους ύπαρξη.
Αν και κακώς στη κοινωνία η πτώχευση μιας εταιρείας συνδέεται στενά με την προσωπική ανικανότητα του επιχειρηματία ή ακόμη και με την απάτη, η πτώχευση μιας χώρας εκφράζει αναμφίβολα την ανικανότητα και την απατηλή συμπεριφορά του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος (διακυβέρνηση) και την αποτυχία των παραγόντων που συνθέτουν και νομιμοποιούν αυτό το καθεστώς. Αυτό που μένει προς διερεύνηση είναι ο βαθμός δολιότητας τούτων των παραγόντων και τίποτε περισσότερο. Η ένταξη μας στην ευρωζώνη, υπό τους όρους που πραγματοποιήθηκε, δεν μπορεί παρά να προβληματίζει σοβαρά ως προς αυτό όσους μελετούν κριτικά την παγίδευση της κοινωνίας, ενώ ο τρόπος πρόκλησης συνθηκών στάσης πληρωμών και αμέσως μετά η πολιτική των «μνημονίων» και η αντιφατική στρατηγική περί της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, ενισχύουν την καχυποψία ότι μια δράκα αλητών που εμφανίζεται ως αστική τάξη της Ελλάδας, φρόντισε να κερδοσκοπήσει και με την υιοθέτηση του ευρώ και μέσω του αποκλεισμού της χώρας από την διοικητική δομή της ευρωζώνης (καταρχήν).
Το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα, ότι και να προφασιστεί και όπως και να το χειριστεί για να διασκεδαστεί η πραγματικότητα, θα παραμείνει στιγματισμένο, όπως ακριβώς και οι υπόλοιποι παράγοντες της διαπλοκής (νταβάδες, αχυράνθρωποι, τυχοδιώκτες μεγαλοεπιχειρηματίες, πάτρωνες του συνδικαλισμού, κεντρικοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης, μεγαλομέτοχοι τραπεζών και μερικοί ακόμη άλλοι – αν και οι ιδιότητες αυτές σε πολλές περιπτώσεις συμπίπτουν στα ίδια πρόσωπα). Όσο αλήθεια είναι η πτώχευση της χώρας μας και ο προφανής εξοστρακισμός της από τις ευρωπαϊκές πολιτικές εξελίξεις, τόσο αλήθεια είναι ότι η ελληνική κοινωνία είναι το θύμα μιας απατηλής, με μπόλικα στοιχεία προφανούς δολιότητας, στάσης ενός πλέγματος εξουσίας και διαχείρισης των κοινών, τουλάχιστον μετά την πολιτική κρίση στο τέλος της δεκαετίας του 1980. Δεν εννοώ ότι η χώρα μέχρι τότε πήγαινε καλά, αλλά ότι εκείνη την περίοδο έγινε εμφαντικά κατάδηλο ότι η Ελλάδα δεν είχε καμία πιθανότητα να μην χρεοκοπήσει, αν δεν άλλαζε δραστικά ρότα: αν δεν διαλυόταν το κράτος πατρωνίας, αν δεν έμπαιναν σύγχρονα θεμέλια διαρκούς εκδημοκρατισμού των θεσμών της πολιτείας και ποιοτικής αναβάθμισης της διοίκησης, με παράλληλη εκβιομηχάνιση, ανάπτυξη σύγχρονων καλλιεργειών, καθώς και διάλυση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με κοινωνικοπολιτική επανατοποθέτηση της αριστεράς.
Στις αρχές του 1990 κρίθηκε το παιχνίδι της δημοκρατίας και της ανάπτυξης του τόπου. Το ότι δεν χρεοκοπήσαμε τότε, σήμαινε ότι θα χρεοκοπούσαμε αργότερα πολύ-πολύ πιο επώδυνα και καταστροφικά για την κοινωνία. Τότε μας έσωσε η παγκόσμια συγκυρία. Ήταν η εποχή που χρεοκοπούσαν… άλλοι, ενώ εμάς μας προστάτευσε το Δυτικό Σύστημα για να μην προκληθεί αναστάτωση στην ευαίσθητη γεωπολιτικά περιοχή μας και πληγεί η στρατηγική «ενοποίησης» της Ευρώπης υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ. Ξεχάσατε, μήπως, το επιτόκιο με το οποίο δανειζόταν το κράτος την τριετία 1991-94! Τότε όμως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα ήταν γι’ άλλους! Να μια άλλη αλήθεια. Η χρεοκοπία της Ελλάδας καθυστέρησε 20 ολόκληρα χρόνια, με τραγικές συνέπειες για την πατρίδα μας και την κοινωνία, που ακόμη δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε επιστημονικά, ούτε καν να τις φανταστούν οι περισσότεροι. Αυτά τα χρόνια θέριεψε η διαπλοκή και βασίλεψαν ο καιροσκοπισμός, οι απατεώνες και οι φούσκες κάθε μορφής. Ο πολιτικός μεταβλήθηκε σε φιλόδοξο ατζέντη συμφερόντων. Η αξιοσύνη του πολιτικού – και η προβολή του ασφαλώς – συνδέθηκε με την ικανότητα του να λειτουργεί ως αξιόπιστος μηχανισμός της διαπλοκής. Στόχος ήταν η διαιώνιση του καθεστώτος, πρόγραμμα, η ανάπτυξη των προνομίων και των ολιγοπωλίων μιας κάστας μεταπρατών που συνδέονταν με αλλοδαπά συμφέροντα και στρατηγική, η ρυμούλκηση της ευρύτερης κοινωνίας από την διαπλοκή με όχημα έναν κιτς ψευδοευδαιμονισμό. Αυτό με την σειρά του ενίσχυσε τον ατομισμό, τον ωχαδερφισμό και τις τάσεις εκχυδαϊσμού στις κοινωνικές σχέσεις. Το κοινωνικό πλαίσιο μιας βαριάς χρεοκοπίας ήταν έτοιμο. Η τελική ευθεία χαράχθηκε με την ένταξη μας στην Ευρωζώνη, ενώ ως σημειολογικό σημείο εκκίνησης θα μπορούσε να θεωρηθεί η Ολυμπιάδα. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, ενώ θεωρούσε ότι διαμόρφωνε την υποδομή της ισχυροποίησής του (πράγματι έτσι λειτούργησε για τα αμέσως επόμενα χρόνια), στην ουσία έσκαβε μεσοπρόθεσμα τον τάφο της κοινωνίας. Πάνω σε αυτόν τον τάφο ερίζουν σήμερα «δελφίνοι» και σαχλαμαρίζουν ανενδοίαστα σαν καραγκιόζηδες, διαπλεκόμενοι πολιτικοί και πρώην «ευδαίμονες», «αναγνωρίσιμοι» των ΜΜΕ.
Αυτές οι πραγματικότητες δεν είναι σαν τις αλήθειες των τηλεπολιτικών. Δεν είναι αλήθειες του φιλοσόφου ή του δημοσιογράφου και του πολιτικού. Είναι αλήθειες που δεν παράγονται ερμηνευτικά, αλλά απολύτως πραγματιστικά. Είναι σαν το χέρι που σου ρίχνει μια γερή σφαλιάρα και όχι σαν κάποιο θεϊκό χέρι που απλώς δεν έκανε το χατίρι του κάθε ντερμπεντέρη! Πρόκειται για την πραγματικότητα με την έννοια του πρωτογενούς βιώματος και όχι της αναπαράστασης, διήγησης ή ιδεολογικοποίησής του. Αναφέρομαι στο βίωμα της βαρβαρότητας πριν από την παρέμβαση του λόγου που αρθρώνεται από νομιμοποιητικές και κοινωνικοποιητικές δομές.
Και όμως, φίλοι - μην εκπλήσσεσθε - υπάρχουν αλήθειες που δεν είναι κατασκεύασμα του πολιτικού λόγου, αλλά το κατακάθι την πολιτικής πρακτικής. Πρόκειται για αλήθειες που προκύπτουν από αυτό καθ’ εαυτό το (προσωπικό, ατομικό) βίωμα και όχι από την αναπαράστασή του με οποιαδήποτε μορφή. Αναφέρομαι στις αλήθειες που δεν σηκώνουν κουβεντολόι και ούτε προσευχές του τύπου «ο Θεός να βάλει το χέρι του»! Σε εκείνες που δεν έχουν «υπομονή» να υποστούν την βάσανο της ερμηνείας. Στις αλήθειες που δεν προσβάλουν απλώς την προσωπικότητα, αλλά την ίδια την βιολογική ύπαρξη μας. Τούτες οι αλήθειες είναι οι μόνες που δεν μπορούν να αποζημιωθούν από κανένα ψέμα, που δεν ανέχονται κανέναν απολύτως διασκεδαστικό μύθο. Είναι οι αλήθειες που δεν ενδιαφέρονται για την δική μου μακροσκοπική ανάλυση της κρίσης, καθώς αποτελούν οι ίδιες την ολοκλήρωσή της σε μικροσκοπικό επίπεδο. Μιλώ για τις αλήθειες που συστήνουν το απόλυτο, το τραγικό, το μη-διασκευάσιμο, αυτό που δεν θα μπορέσει ποτέ να απαθανατίσει ο φακός της κάμερας και να συνθέσει ο ευφυέστερος καλλιτέχνης ή να μετουσιώσει σε γνώση ο ικανότερος σύγχρονος φιλόσοφος. Συζητώ για τις τέσσερις καταστροφικές συνθήκες της τρέχουσας καθημερινότητας, που αποτελούν το αποτέλεσμα της εγκληματικής πολιτικής αυτών, που ζητούν μια ακόμη ευκαιρία για να μας …σώσουν! Τις αναφέρω επιγραμματικά:
1. Το βίωμα της ταπείνωσης και του εξευτελισμού που επιφέρει η κρίση σε ένα σημαντικό αριθμό Ελλήνων, προσδίδει τραγικές διαστάσεις στην ύπαρξη και όχι απλώς στη κοινωνική της αναπαράσταση μέσω οποιουδήποτε πολιτικού ή ηθικού λόγου.
2. Η πείνα και η στέρηση των βασικών αγαθών – σε ατομικό πάντα επίπεδο - δεν συσχετίζονται με κανένα απολύτως μοντέλο ευημερίας, αλλά με την αίσθηση ότι η ίδια η ζωή είναι δυσβάσταχτο βάρος, τιμωρία και διασυρμός.
3. Η ανεργία μπορεί να είναι κοινωνικοοικονομικό φαινόμενο, ο άνεργος όμως είναι ο άθλιος της καθημερινότητας που αποστρέφεται, μετά από ένα διάστημα έξω από την αγορά εργασίας, και το φαινόμενο και την έννοια της εργασίας, όπως αυτή αναπαρίσταται σε διάφορες μορφές πολιτικού λόγου. Ο άνεργος τελικά δεν θέλει να έχει σχέση με την ανεργία, δηλαδή με τον εφεδρικό στρατό εργασίας. Μισεί τον εαυτό του και κάθε μορφή λόγου που τον αναπαριστά ως εν δυνάμει εργαζόμενο.
4. Η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος είναι γενικά ένας αποδεκτός κίνδυνος στις σύγχρονες κοινωνίες. Η μείωση όμως της ονομαστικής τιμής που αντιστοιχεί στην αξία της συγκεκριμένης εξαρτημένης εργασίας, που παρέχεται από τον κάθε πολίτη, προκαλεί δραματική αποστασιοποίηση του ατόμου από το έργο του. Αυτό που κάνει δεν έχει αξία για τον ίδιον προσωπικά πλέον και τούτο δηλητηριάζει τη σχέση του καθενός με το αντικείμενό του. Στο τέλος σιχαίνεται την συγκεκριμένη επαγγελματική του δραστηριότητα και το κάθε τι που συνδέεται με αυτήν. Υπάρχουν πολλοί τρόποι μείωσης του οικογενειακού/ατομικού εισοδήματος, αυτός όμως που επιλέχθηκε για την Ελλάδα, είναι ο πιο αποκρουστικός, αντιπαραγωγικός και μακροχρονίως κοινωνικά διαλυτικός. Τούτο μάλιστα που μοιάζει να σχεδιάζεται, μετά την εσωτερική υποτίμηση να ακολουθήσει και εξωτερική, αποτελεί το τέλειο έγκλημα και προδίδει την δολιότητα του καθεστώτος των διαπλεκομένων. Υπάρχει δολιότητα δίχως δόλο; Βεβαίως! Αλλά, αποκλειστικά εκεί όπου ότι εμφανίζεται νομότυπο θεωρείται και ηθικό.
Σήμερα, μετά την πασίδηλη δρομολόγηση της διάσπασης της ΕΕ και της απόλυτης περιθωριοποίησης της Ελλάδας στην Ένωση – γεγονότα, τα οποία εγκαίρως είχα προβλέψει – διαπιστώνω ότι στη χώρα μας η διαπλοκή αναπτύσσει μια στρατηγική έκτακτης ανάγκης για να περισωθεί από το ναυάγιο που η ίδια προκάλεσε και στη συνέχεια να χειραγωγήσει τις εξελίξεις. Στο πλαίσιο αυτό και ως πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση των αρνητικών συνεπειών της πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής αποτυχίας, αναπτύσσεται μια παραπλανητική συζήτηση περί των εσωτερικών των κομμάτων, επικεντρωμένη δήθεν σοβαρά στις μελλοντικές δυνατότητες των επιμέρους πολιτικών παραγόντων να προκαλέσουν αναγέννηση του καθεστώτος, δηλαδή ανάσταση του ιδεολογικά και κοινωνιολογικά νεκρού πολιτικού σώματος της χώρας! Μέσω καταιγισμού μετρήσεων της κοινής γνώμης, δομείται ένα σύστημα εκστρατειών προβολής παραγόντων του καθεστώτος, οι οποίοι εμφανίζονται αν και χιλιοφθαρμένοι, ως οι μοναδικές, βάσιμες ελπίδες ανανέωσης της πολιτικής!
Έτσι: 1) προβάλλονται από τα ΜΜΕ τα «οφέλη» μιας νέας πολιτικής εκκίνησης από τους παλαιούς στο πλαίσιο μιας γενικότερης εκστρατείας σωτηρίας της πατρίδος, 2) τα μέσα μαζικής επικοινωνίας δεν κρύβουν την πρόθεση να διαδραματίσουν ρόλο στην αποσύνδεση της πτώχευσης από την πολιτική απάτη και στη διάδοση των «οφελών» από την ανανέωση των κομματικών ηγεσιών με παλαιά και πιστά στην διαπλοκή υλικά, αποδίδοντας αξία στην εμπειρία και το «ειδικό βάρος» προσώπων (υλικών) του παρόντος πολιτικού συστήματος ή/και τεχνοκρατών που συνεργάστηκαν στενά με αυτούς τα προηγούμενα χρόνια, 3) επιχειρείται η μεταφορά της κρίσης από το εσωτερικό επίπεδο στο εξωτερικό, ενοχοποιώντας ξένους παράγοντες και κυρίως τους Γερμανούς (Μέρκελ), ώστε να απαλειφθεί το στίγμα του ελληνικού πολιτικού συστήματος που περιβάλλει σήμερα την πολιτική αποτυχία της μεταπολίτευσης και των παραγόντων που ενεπλάκησαν στην δόμηση αυτού ακριβώς του εξουσιαστικού φαινομένου. Να γιατί ο Γ. Παπανδρέου το «έπαιζε» αντιεξουσιαστής!
Η χώρα μας πτώχευσε εξαιτίας πολιτικών επιλογών του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος και όχι επειδή οι Γερμανοί και οι Γάλλοι θέλησαν ξαφνικά να μας καταστρέψουν. Το πολιτικό σύστημα πτώχευσε πριν από την εθνική οικονομία και τις χιλιάδες επιχειρήσεις που επλήγησαν από την ύφεση που προκάλεσε η πολική των «μνημονίων». Αν δεν είχε πτωχεύσει αυτό, η χώρα δεν θα αποτελούσε σήμερα την μοναδική εξαίρεση στην ΕΕ, τον πιο ταπεινωμένο και περιθωριοποιημένο παράγοντα στην ευρωζώνη. Την μόνη χώρα στον κόσμο, την οποία η διεθνής κοινή γνώμη θεωρεί «απολωλός πρόβατο» της διεθνούς κοινότητας, καθώς έτσι φρόντισε η ηγεσία του «σοσιαλιστικού» και «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ να παρουσιάσει την σύγχρονη εθνική μας ταυτότητα. Κάπως έτσι και το εθνικό συμφέρον που συνδέεται ασφαλώς άρρηκτα με τούτη την «ταυτότητα», μετουσιώνεται στο ίδιο πλαίσιο διαλεκτικής που ορίζει το συμφέρον του «απολωλότος προβάτου»! Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, υπό ποιους πολιτικούς όρους χαράσσεται το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας; Και όλα αυτά για να διασωθούν 1.000, 10.000, 100.000, αν θέλετε, οργανικοί παράγοντες της διαπλοκής, οι οποίοι τελικά ούτε αυτό δεν θα καταφέρουν, μια και είναι τόσο «ψόφιοι» και άχρηστοι που δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν καμία απολύτως ευκαιρία που τους δόθηκε την τελευταία τριετία για να αλλάξουν στοιχειωδώς τις εις βάρος τους πιθανότητες. Τώρα μαζί τους στο ναυάγιο θέλουν να τραβήξουν ολόκληρη την κοινωνία για να την χρησιμοποιήσουν σαν δικό τους σωσίβιο.
Περί αυτού πρόκειται από εδώ και εμπρός….και ο καθένας κρίνεται από τη ουσιαστική στάση του και όχι από τις δεδηλωμένες προθέσεις του. Τα «κόλπα» του κάθε ιδιαίτερου πολιτικού λόγου, φανερώνουν όσο ποτέ άλλοτε το ιδιοτελές κόλπο εκείνων που εντάχθηκαν στο μεγάλο κόλπο της μεταπολίτευσης, για να συμμετέχουν στη πιο πρόστυχη, πιο ύπουλη και πιο τυχοδιωκτική μορφή αναδιανομής πλούτου και ισχύος που γνώρισε το ελληνικό κράτος, ενώ η ολοκλήρωσή της συνοδεύεται όχι απλώς από την κατάρρευση της Ελλάδας, αλλά και από την «κατάρρευση» …μαθητών και των πάμφτωχων, απελπισμένων γονιών τους. Η κοινωνία που δεν διαθέτει «λίπος» σβήνει. Όσοι έχουν ακόμη οικονομική αντοχή φοβούνται ότι η απώλεια «λίπους» θα τους εκθέσει αύριο σε κινδύνους, αλλά οι διαπλεκόμενοι εμφανίζονται να ανησυχούν αποκλειστικά για να περισώσουν όσον αέρα μπορούν περισσότερο από την φούσκα τους που έσκασε. Έτσι οι πτωχεύσαντες πολιτικοί προσποιούνται ότι διαθέτουν πολιτικό κεφάλαιο προς επανεπένδυση σε μια κοινωνία όπου τέτοια κεφάλαια έχουν πλέον μηδενική αξία. Στο πλαίσιο αυτό είναι μάλλον λογικό να ακούς την κραυγή των διαπλεκομένων να απαιτεί: μην μηδενίζετε…Δεν μηδενίζουμε τίποτε, από μονοί σας μηδενιστήκατε, αλλά απλώς δεν είστε ικανοί να το καταλάβετε. Ίσως πάρει αρκετό χρόνο! Υ.Γ. Παρακαλείστε οι άνθρωποι του κ. Λουκά Παπαδήμου να τον ενημερώσετε ότι έχει διοριστεί πρωθυπουργός της Ελλάδας και όχι εκπρόσωπος τύπου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Για καλό το λέω…
Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου (press-gr)